ফটাঢোল

পঞ্চপদী – হেমেন ডেকা

জনতাক দিয়ে সীমাহীন ফাঁকি
জুয়েপোৰা সপোনহে মাথোঁ বাকী

জনজীৱন বিধ্বস্ত
জোনাকো দেখোঁ সন্ত্ৰস্ত

জহন্নামত জ্বলে আশাৰ চাকি!

 

বৃথা হ’ল যে সংগ্ৰামৰ কচৰৎ,
বহু দেখিলোঁ আভুৱা ভাৰা মহুৰৎ,

কথাতহে অগ্নিস্ফুলিঙ্গ,
কাৰ্যক্ষেত্ৰত ছত্ৰভংগ,

শীতনিদ্ৰাত মগ্ন কত ৰাজভকত!

অ’ ভোজখোৱা অ’ ভোজখোৱা
পদূলি পালেহি বান,
টোপনিত থাকোঁতে দেখোন
ভঁৰালৰো ডুবে ধান!

আগতে নহ’লোঁ সজাগ
ভাগ, বোপাই অ’ ভাগ

সৱ ভাগ্যৰ লেখা-
বজা লাউ-টোকাৰী,গাওঁ গান!

সহস্ৰজনৰ চকুত চকুলোৰ লাভা
সুন্দৰভাবে সজ্জিত আজি শ্ৰাদ্ধৰ ৰভা

সুদিন সুদূৰ পৰাহত
সুহৃদ কালৰ গৰাহত

সুনীতিৰ মৃত্যুত চলি আছে শোকসভা৷

নিঃশব্দ সমাজ জীৱন
নিঃকিন পলাতক পণ

নিশ্চল জীৱ
নিবোকা ক্লীৱ

নীৰৱে হ’বই মৰণ৷

শব্দবোৰ সজাই আহিছোঁ যুযুধান সৈনিকৰ দৰে
বদনৰ বুকু কঁপাব খোজোঁ শব্দৰ বজ্ৰনিনাদেৰে

পৰিচয়হীন আমি জাৰজ নহয়
স্বাভিমান ৰক্ষাত কিয় কৰিম ভয়

অৱশ্যে বঁটাৰ মোহত কথা সলাব পাৰোঁ বাৰে বাৰে৷

গান-কবিতা-বাটৰ নাটৰ মাহাত্ম্য শেষ
ধ্বংসস্তুপৰ মাজত জাতিৰ অৱশেষ

ইতিহাসৰ পুনৰাবৃত্তি হয়
দুৰ্বলৰ ঘৰৰ কাঁথিতে লয়

নিশকতীয়াবোৰৰ কোনে বাৰু লয় লেখ!

☆★☆★☆

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.