ফটাঢোল

ডাৰ্টি ফ্লাওৱাৰ – (অভিজিৎ দত্ত)

মূল : বৰুণ কুমাৰ সাহা অনুবাদ : অভিজিৎ দত্ত ১) মন্দিৰৰ বাৰাণ্ডাত ঘণ্টা বাজিছে। হালিজালি থকা ঘন্টাৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰতিফলিত হৈছে ফটফটীয়া মজিয়াত। দানপাত্ৰটিও শ্বেতপাথৰৰ। মন্দিৰৰ সন্মুখৰ বাগিচাখন টিপটপ, ফিটফাট। গছবোৰ সাজিকাচি বহি থাকে। ডাল পাতবোৰ অলপ ইফাল সিফাল হোৱাও এই বাগিচাত অসম্ভৱ। যমদূত মালী অস্ত্ৰ হাতত লৈ সদা প্ৰস্তুত। বাগিচাৰ এটা বগা গোলাপে তাৰ কাষৰ গোলাপটিক ক’লে, “চা ভাই, আমাৰ জীৱনটো কেনে একঘেয়ামী আৰু বিৰক্তিকৰ। সৌ মন্দিৰৰ বাৰাণ্ডালৈ চা। মহিলাৰ খোপাত গোলাপী গোলাপ।” “হয়, ঠিক, ঠিক। সেই গোলাপী ৰঙ ধাৰ

Read more

এজন ভূতপূৰ্ব মন্ত্ৰীৰে সাক্ষাৎকাৰ (আৰাধনা বৰুৱা)

মূললেখাঃ পদ্মশ্ৰী শাৰদ যোশী (‘এক ভুতপূৰ্ব মন্ত্ৰী চে মুলাকাত’) অনুবাদঃ আৰাধনা বৰুৱা “আজিকালিৰ ল’ৰাছোৱালীয়ে গাখীৰকণ খীৰাবও নাজানে অ’৷ কি যে হ’ব ইহঁতৰ।” মই যেতিয়া তেওঁৰ ঘৰগৈ পাইছিলোঁ তেওঁ তেতিয়া পুত্ৰধনক গাখীৰ খিৰাবলৈ শিকোৱাত লাগিছিল৷ মন্ত্ৰীত্ব থকাৰ সময়ত ঘৰৰ পদূলিমুখত গাড়ী ৰখাই থোৱা স্হানত আজিকালি ম’হ বন্ধা থাকে৷ মোক দেখি তেওঁ ক’লে- “গেলা ঘাঁত নিমখ ছটিয়াবলৈ আহিলা নেকিহে?” “নিমখ ইমানো সস্তা নহয় আৰু দিয়ক যে এনেকৈ নষ্ট কৰিম৷ আপোনালোকৰ দিনতে নিমখৰ দামো বাঢ়িল নহয়৷” “আৰে আমাৰ পাৰ্টিক কিয় দোষ দিছা হে?

Read more

মিথ্যে – নীলাক্ষি দেৱী ডেকা

মূল: মাধৱী ভট্টাচাৰ্য্য (বাংলা) অনুবাদ: নীলাক্ষি দেৱী ডেকা   ঘৰ আহি কিবাকৈ সোমাইছিলোঁহে মাত্ৰ, সাথীয়ে উধাতু খাই কাষলৈ আহিল। “হেৰা, তোমাৰ মায়েৰাই কিন্তু আকৌ লুকাই লুকাই মিঠাই খাইছে। ইয়াৰ পাছত স্বাস্থ্যৰ কিবা অঘটন ঘটিলে মোক দোষ দিবলৈ নাযাবা কিন্তু। এতিয়াই কৈ থলোঁ!” মোৰ মা অসুখীয়া অলপ। যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা তেজত চুগাৰ বাঢ়িছে। চুগাৰৰ পৰিমাণ ইমানেই বেছি যে বহু সময়ত ইনচুলিন দিয়ো নিয়ন্ত্ৰণত ৰখা কঠিন হৈ পৰেগৈ। শেষৰবাৰ পৰীক্ষা কৰাৰ সময়ত ডাক্তৰ সেনে মোক বাৰে বাৰে সাৱধানবাণী শুনাইছিল যে ইতিমধ্যে মাৰ

Read more

সাধুবাবাৰ ভোগ – মিতালী নাৰায়ণি

মূল প্ৰেমচন্দৰ “বাবাজী কা ভোগ” অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি   ৰামধন গৰখীয়াৰ দুৱাৰমুখত এজন সাধুবাবা উপস্থিত হৈ ক’লে, “বাচা, তোৰ কল্যাণ হওক! সাধু-সন্যাসীক কিবা অলপ দক্ষিণা দে৷” ৰামধনে গৈ ঘৈণীয়েকক ক’লে, “দুৱাৰমুখত এজন সাধুবাবা ৰৈ আছে, তেওঁক কিবা অলপ দি দে গৈ৷” ৰামধনৰ ঘৈণীয়েকে বাচন মাজি মাজি “আজিৰ সাজত কি ৰান্ধিব, ঘৰত এটা খুদ-কণো নাই” – সেই চিন্তাতে বিভোৰ হৈ আছিল৷ চ’তৰ মাহ আছিল যদিও ইয়াত দিন-দুপৰতে চৌদিশ অন্ধকাৰময় হৈ গৈছিল৷ হিচাপৰ মূৰত আটাইখিনি উৎপাদন শেষ হৈ থাকিল৷ আধা মহাজনে নিলে

Read more

উলূখেৰৰ বিপদ – নয়নমণি হালৈ

মূল – ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ অনুবাদ – নয়নমণি হালৈ   জমিদাৰৰ মহৰী গিৰিশ বসুৰ গৃহ অন্তেঃপুৰত কাম-বন কৰাকৈ প্যাৰী নামৰ ছোৱালী এজনী নতুনকৈ নিযুক্ত হ’ল। তাইৰ বয়স কম, চৰিত্ৰও ভাল। দূৰ বিদেশৰ পৰা আহি কেইদিনমান কাম। কৰাৰ পিচতে তাই অনুভব কৰিলে যে বৃদ্ধ মহৰী চাহাবৰ তাইৰ প্ৰতি মাত্ৰাধিক আকৰ্ষণ। মহৰীৰ লুভীয়া চাৱনিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তাই এদিন ঘৰৰ গিৰিহঁতনীৰ ওচৰত কান্দি-কাটি উপস্থিত হ’ল। গৃহিনীয়ে “বাচা, তই কোনোবা ভাল মানুহৰ ছোৱালী। ইয়াত থাকিলে তোৰ বহুত অসুবিধা হ’ব” বুলি গোপনে অলপ পা-পইছা দি

Read more

নাদান দোস্ত – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা

মূল হিন্দী: মুন্সী প্ৰেমচন্দ অসমীয়া ভাবানুবাদ: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা   কেশৱহঁতৰ ঘৰৰ মূধৰ পিনে থকা কাৰ্নিছত এজনী চৰায়ে কণী পাৰিছিল। কেশৱ আৰু তাৰ ভনীয়েক শ্যামাই বৰ মনোযোগেৰে চৰাই হালৰ অহা যোৱা লক্ষ্য কৰি থাকে।পুৱা দুয়ো চকু মোহাৰিয়েই কাৰ্নিছৰ তল পায় আৰু তাতে চৰাইটো বা চৰাইজনী কোনোবা এটাক বহি থকা দেখে। সিঁহতক দেখিলেই ল’ৰা ছোৱালী দুটাৰ যে কি ফূৰ্তি! দুয়ো জিলাপী -গাখীৰৰ সোৱাদো পাহৰে। কিমান যে প্ৰশ্ন সিহঁতৰ মনত! কণীবোৰ কিমান ডাঙৰ হ’ব, কি ৰঙৰ হ’ব, কেইটা হ’ব, পোৱালি কেইটায়ে বা খাব

Read more

ইলিচ ( মূল: বাংলা) – গল্পকাৰ: জ্যোতিৰ্ময় সেনগুপ্ত – অনুবাদ: অভিজিত দত্ত

দেওবাৰৰ ৰাতিপুৱাটোত বিছনাৰ পৰা অলপ এলাহ এলাহকৈ উঠিলেও একো মহাভাৰতখন অশুদ্ধ নহয়। মানসীয়ে যে একো নকয়, সেয়া জনা কথা। তাই নাইটিটো এৰি শাৰীখন গাত মেৰিয়াই লৈ চকু-মুখত অলপ পানী মাৰি ঘৰটোত ঝাড়ু মাৰি গেছটো জ্বলাই ল’ৰা-ছোৱালীহালক দিবলৈ গাখীৰ গৰম কৰি নিজৰ বাবে একাপ ফিকা চাহ বনাই ভাত বহায়। তাৰপিছত মানসী বহি যায় ফ্ৰিজৰ তৰকাৰী ভৰি থকা বাস্কেটটো লৈ। অথচ কাষৰ ঘৰৰ সুন্দৰ দিদিৰ দৰে তাই এই সময়ত নাক বজাই শুই থাকিব পাৰে। সুন্দৰ দিদি যোৱা বাৰ বছৰ এখন মহাবিদ্যালয়ত চাকৰি

Read more

Ruthless : William De Mille – অনুবাদ : অলকেশ ভাগৱতী

অক্টোবৰ মাহৰ সুন্দৰ ৰাতিপুৱা আজি নানা গছ গছনিৰে আৱৰা বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলটোৰ প্ৰায় সোঁমাজতেই থকা ঘৰটো ৰদ’ৰ পোহৰ পৰি জিলিকি উঠিছে৷ বাহিৰত নিয়ৰে সেমেকা মাটি আৰু ওখ ওক গছৰ সৰি পৰা পাতবোৰৰ পৰা ৰ’দৰ তাপত এক সুন্দৰ গোন্ধ ওলাই চৌদিশে বিয়পি পৰিছে৷ শৰৎ কালৰ এই অনন্য প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰিবলৈ জুডছন আৰু মাবেলা প্ৰতি বছৰেই দুমাহমানৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ এই ‘ফাৰ্মহাউছ’টোলৈ আহে৷ এই বছৰৰ বাবে আজিৰ দিনটোৱেই ঘৰটোত তেওঁলোকৰ শেষ দিন৷ স্নানাগাৰৰ পৰা ওলায়েই জুডছনে পোনে পোনে তেওঁলোকৰ শোৱনি কোঠাৰ বেৰত পাইন

Read more

কৌশল (মূল:মুন্সী প্ৰেমচান্দ) -অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি

বহুদিনৰ পৰা পণ্ডিত বালকৰাম শাস্ত্ৰীৰ সহধৰ্মিনী মায়াৰ এডাল হাৰৰ বাবে বৰ হেঁপাহ আছিল আৰু কেইবাবাৰো তাই পণ্ডিতৰ আগত সেইডালৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ কথা কৈছিল। কিন্তু পণ্ডিতে সদায় হেহো-নেহো কৰি থাকে। তেওঁ কোনোদিন তাইক খোলাখুলিকৈ কোৱা নাছিল যে তেওঁৰ টকা-পইচা নাই। এনেকৈ ক’লে তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠা-প্ৰতিপত্তিত প্ৰশ্ন উৎত্থাপন হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। সেয়ে তেওঁ যুক্তি-তৰ্কৰ শৰণ লৈছিল আৰু কৈছিল যে গহণা লৈ একো লাভ নাই; প্ৰথম কথা হ’ল, ভাল ধাতু পোৱা নাযায়, তাতে আকৌ সোণাৰীয়ে নগদ টকাটোকো আধলি আধলি কৰি পেলায়৷ আৰু সকলোতকৈ

Read more

কুৰিবছৰৰ পাছত (মূল:অ’ হেনৰী) – অনুবাদ: নীলাক্ষি দেৱী ডেকা

নিউয়ৰ্কৰ এটা ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ এটা বজাৰৰ এলাকা। শীতৰ সময়। তেতিয়া নিশা দহ বাজিবৰ হোৱাই নাছিল যদিও হিমশীতল বতাহ আৰু কিনকিনিয়া বৰষুণজাকে পথটো প্ৰায় জনশূণ্য কৰি পেলাইছিল। পথেদি এজন আৰক্ষী বিষয়া নিজ স্বভাৱসুলভ গাম্ভীৰ্য্যতা আৰু আকৰ্ষণীয় ভঙ্গীমাৰে অহাযোৱা কৰি আছিল। অৱশ্যে বতৰত গতিৰ কাৰণে তেখেতৰ প্ৰতি মন কৰিবলগীয়া মানুহ ৰাস্তাত প্ৰায় নাছিল বুলিবই পাৰি। পথেদি আগবাঢ়ি যাওঁতে তেখেতৰ দৃষ্টি আছিল ৰাস্তাৰ দুয়োকাষৰ দোকান পোহাৰৰ প্ৰতি। হাতত থকা লাঠিদালেদি বন্ধ দুৱাৰসমূহত টুকুৰিয়াই টুকুৰিয়াই তেওঁ আগবাঢ়ি গৈছিল। সাধাৰণতে সেই অঞ্চলৰ বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ বেছিভাগেই

Read more
1 2 3 9