ফটাঢোল

বিহুগীতত অসমীয়া জীৱন চিত্ৰণ – জীমণি গগৈ

বিহুটি আদৰৰ বিহুটি সাদৰৰ বিহুটি অসমৰ ধন এনুৱা বিহুটি এৰিব লাগিলে নৰ’ব অসমৰ মান। বিহু অসমীয়া জাতীয় উৎসৱ, আনন্দৰ উৎসৱ। অসমীয়াৰ মনৰ, প্ৰাণৰ, হেঁপাহৰ, আদৰৰ উৎসৱ বিহুৰ লগত বিহুগীতৰ অঙ্গাংগী সম্বন্ধ। বিহুগীত কেৱল অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ ভঁৰালৰ মূল্যবান সম্পদেই নহয়, অসমৰ লোকজীৱনৰো অবিচ্ছেদ্য অংগ। বিহুগীতৰ ভিতৰত হুঁচৰিগীত আৰু বনগীত দুয়োবিধে পৰে। হুঁচৰি গীতবোৰ নিৰ্দোষ ধেমালিৰে ভৰা; আশীৰ্বাদসূচক গহীন ভাবৰ গীত। গৃহস্থৰ চোতালত থিয় হৈ হুঁচৰি গাওঁতে দিয়া আশীৰ্বাদত অসমীয়া মানুহৰ আন্তৰিকতা বিহুগীতৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পায় এনেদৰে – এটা বাটিত নহৰু এটা

Read more

ৰঙীন বিহুৰ আলোকপাত – জয়শ্ৰী শৰ্মা

“ব’হাগ মাথো এটি ঋতু নহয় নহয় ব’হাগ এটি মাহ অসমীয়া জাতিৰ ই আয়ুস ৰেখা গণজীৱনৰ ই সাহ” বসন্তৰ আগমন! গছ লতিকাৰ ডালে পাতে সেউজ আৱৰণ। কুলি কেতেকীয়ে ইনালে বিনালে.. লুইতৰ দুই পাৰে আকাশ বতাহ ছানি এয়া বসন্তৰ ৰং! চ’তে গৈয়ে গৈয়ে ব’হাগে পালেহি বুলি ৰঙতে উত্ৰাৱল ঢুলীয়া, পেপাঁৰ মাতে শুনি গছকত যঁতৰ ভাঙি চেনাইৰ কাষলৈ ঢাপলি মেলে মূগা সাজে সুশোভিত নাচনীজনী। ৰঙালী বিহু বুলিলেই মনলৈ আহে এইখন ছবি.. অসমীয়া জাতীয় জীৱনত পম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ ভিতৰত ৰঙালী বিহুটি অন্যতম। ইয়াৰ ভিতৰত নীহিত

Read more

পুতলা নাচ : অসমৰ লোকসংস্কৃতিৰ অন্যতম বাহক – চাহিন জাফ্ৰি

অসমৰ লোকসংস্কৃতিৰ অন্যতম উপাদান- ‘পুতলা নাচ’ হৈছে এক আকৰ্ষণীয় লোককলা। মঞ্চত কৰা অভিনয়ৰ ভিতৰত পুতলা অভিনয়েই হৈছে আটাইকৈ প্ৰাচীন আৰু জনপ্ৰিয় লোকনাট্যানুষ্ঠান। পুৰণি কালত লোকসমাজত মনোৰঞ্জনৰ এক উৎকৃষ্ট মাধ্যম হিচাপে পুতলা নাচৰ প্ৰচলন আছিল। সমাজলৈ বাৰ্তা প্ৰেৰণৰ এক উৎকৃষ্ট মাধ্যম স্বৰূপে এই লোককলা বিধক গণ্য কৰিব পৰা যায়। কিয়নো ইয়াৰ সহজ-সৰল প্ৰকাশ ভঙ্গীয়ে ল’ৰাৰ পৰা বুঢ়ালৈকে সকলো লোককে আকৰ্ষিত কৰে। পুতলা নাচৰ প্ৰচলনৰ সঠিক তথ্য দিব পৰা নাযায় যদিও সংস্কৃতিবিদসকলে ইয়াৰ পৰম্পৰালৈ আঙুলিয়াই বহুবোৰ তথ্য আগবঢ়াইছে। এই তথ্যবোৰৰ আঁত ধৰি

Read more

মহাকাব্যৰ উপেক্ষিতা মাধৱী – সঞ্জীৱ মজুমদাৰ

প্ৰাচীন কালৰ কথা। বিশ্বামিত্ৰ নামৰ এগৰাকী মুনি আছিল। গালৱ নামৰ এজন দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পুত্র‌ই মহর্ষি বিশ্বামিত্রৰ আশ্ৰমত শিষ্যত্ব গ্রহণ কৰিছিল। সময়ৰ লগে লগে গালৱে নিজৰ দক্ষতা আৰু কুশলতা প্রমাণ কৰি মহর্ষি বিশ্বামিত্রৰ অধীনত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। বাৰ বছৰৰ মূৰত, গালৱৰ অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত‚ দীক্ষা গ্ৰহণ কৰি গৃহস্থাশ্রমলৈ প্রৱেশ কৰাৰ উদ্দেশ্যে গুৰুৰ অনুমতি ল’বলৈ গুৰুকূলত উপস্থিত হ’ল আৰু কৰযোৰে গুৰুৰ ওচৰত গুৰুদক্ষিণা দিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকট কৰিলে। মহর্ষি বিশ্বামিত্র জন্মসূত্ৰে ক্ষত্রিয় আছিল। মহাৰাজ গাধিৰ পুত্র তেজস্বী ঋষি বিশ্বামিত্রৰ ধনৰত্নৰ অভাব নাছিল,

Read more

দেবযানী, শৰ্মিষ্ঠা আৰু যযাতি – এক ত্ৰিকোন প্ৰেম:– সঞ্জীৱ মজুমদাৰ

ত্রিলোকৰ ঐশ্বর্যৰ উত্তৰাধিকাৰক লৈ দেৱাসুৰৰ মাজত যেতিয়া যুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল, তেতিয়া দেৱতাসকলে বৃহস্পতিক আৰু অসুৰসকলে শুক্রাচার্য্যক পুৰোহিত হিচাবে বৰণ কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে শুক্রাচার্য্য অসুৰৰ ৰজা বৃষপর্ব্বৰ ৰাজ-পুৰোহিত হিচাবে অধিষ্ঠিত আছিল। দেৱতা ও অসুৰৰ মাজত যুদ্ধ হ‌ওঁতে, প্ৰৱলপ্ৰতাপী শুক্রাচার্য‌ই মৃতসঞ্জীৱনী বিদ্যাৰ দ্বাৰা নিহত অসুৰবোৰক জীৱন দান দিছিল, কিন্তু এই মন্ত্র বৃহস্পতিয়ে নাজানিছিল বাবে দেৱতাপক্ষৰ মৃত সৈনিক সকলক জীৱন দান দিব নোৱাৰিছিল। এই সকলোবিলাকৰ সৈতে জড়িত “কচ-দেৱযানী”ৰ অসমাপ্ত ঐতিহাসিক প্ৰেম কাহিনী সকলোৰে বিদিত। দেৱযানী আছিল শুক্ৰাচাৰ্যৰ প্ৰথমা কণ্যা আৰু দেৱযানীৰ মাতৃ আছিল

Read more

ভাষাৰ বিলুপ্তি, অস্তিত্বৰ সংকট – ডঃ খগেশ সেন ডেকা

(২১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ অনুভৱ) —————————————– অষ্ট্ৰেলিয়াৰ বিশিষ্ট ভাষাতত্ত্ববিদ খ্ৰীষ্ট’ফাৰ ম’ছেলৰ তত্ত্বাৱধানত ইউনেস্ক’ই ভাষাৰ বিলুপ্তি সম্বন্ধে যি অধ্যয়ন চলাইছিল তাত দেখা গৈছিল যে, বিশ্বৰ সৰ্বমুঠ ৭৩৫৮টা ভাষাৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে ৪৪৬টা ভাষাৰ মৃত্যু ঘটিছে৷ বাকী ৬৯১২টা ভাষাৰ ২৫০০টা সংকটাপন্ন৷ অৱশ্যে এই সংখ্যাৰ তাৰতম্য হ’ব পাৰে৷ কাৰণ, কেতবোৰ দুৰ্গম অঞ্চলত চলি থকা ভাষা বা ভাষাসমূহৰ তথ্য এতিয়াও উদ্ধাৰ হ’বলৈ বাকী৷ অষ্ট্ৰেলিয়া মহাদেশৰ নিজা জৰীপ অনুসাৰে সেই মহাদেশৰ ২৫০টাতকৈয়ো অধিক থলুৱা ভাষাৰ এতিয়া ১৪৫টা মাত্ৰ বৰ্তি আছে৷ তাৰো ১১০টা গুৰুতৰভাৱে সংকটগ্ৰস্ত৷ যিকেইটা বৰ্তি আছে তাৰো

Read more

ভাটৌ বিদ্যা – অত্ৰেয়ী গোস্বামী

ভাটৌ চৰাই। এইবিধ চৰাইৰ প্ৰতি যে মোৰ আচৰিত দুৰ্বলতা। অকণমানি সেউজীয়া শৰীৰটোত ৰঙা টিকটিকীয়া ঠোঁট। যেন শাৰী শাৰী নাহৰৰ মাজত পলাশৰ আলফুলীয়া আঁচোৰ! যেন কুমলীয়া ওঁঠত বৰহমথুৰি বোলোৱা এজনী সদ্যস্নাতা কিশোৰী! আইৰ ঘৰৰ পদূলিৰ কাষতে থকা বাঁহনি ডৰাত বছৰৰ এটা সময়ত এজাক ভাটৌৱে জিৰাইহি৷ সিহঁতৰ কিচিৰ-মিছিৰ মাতত চৌদিশ মুখৰিত হৈ পৰে৷ বাঁহপাতৰ সেউজীয়াৰ সৈতে সিহঁতৰ কোমল সেউজীয়াবোৰ মিলি যায়৷ সৰুৰে পৰাই ভাটৌ বুলিলে মই ক’ব নোৱাৰা হওঁ৷ ধৰিবলৈ বাউলি হৈ পৰোঁ৷ এই আকৰ্ষণৰ একমাত্ৰ কাৰণ আছিল সিহঁতৰ মুখৰ শব্দবোৰ৷ যিটোকে

Read more

সাম্প্ৰতিক অসম আৰু কিছু প্ৰাসংগিক(?) চিন্তা– নাজিফ হাজৰিকা

যিকোনো এটা জাতিয়ে পৃথিৱীত নিজৰ অস্তিত্ব বজাই ৰাখিবলৈ হ’লে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, ৰাজনৈতিক, আৰ্থ-সামাজিক আদি বিভিন্ন সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিবই। অসমীয়া জাতিয়েও সেই তাহানিৰ মহীৰঙ্গ দানৱ, ৰত্নপীঠ, কামপীঠৰ দিনৰ পৰাই যথেষ্ট ধৈৰ্য্য আৰু সহিষ্ণুতাৰে এনেকুৱা সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰি আহিছে আৰু আগলৈও কৰি থাকিব। কিন্তু সমস্যাবোৰ যেতিয়া উদ্দেশ্য প্ৰণোদিত, মানৱসৃষ্ট আৰু জাতীয় অভিমানত আঘাত কৰা ধৰণৰ হয়, তেতিয়া ধৈৰ্য্য আৰু সহিষ্ণুতাৰ বান্ধ ছিঙি যায়। আজি কিছুদিনৰ পৰা অসমীয়াৰ জাতীয় স্বাভিমানক বাৰে বাৰে আঘাত কৰা সমস্যাবোৰৰ কোব বাঢ়িছেহে। হিমা দাস, ৰীমা দাসৰ ভাল

Read more

নাৰী আলোচনাৰ নতুন বিষয় – অসমী গগৈ

ন+অৰি=নাৰী৷ অৰ্থাৎ যাৰ কোনো শত্ৰু নাই৷ গতিকে এই নাৰীওনো আলোচনাৰ এটা বিষয় হ’ব পাৰেনে? পাৰে৷ নিশ্চয় পাৰে৷ বৰ্তমানৰ আলোচনা সমালোচনাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়৷ আড্ডাই বোলা হওক বা আলোচনা বা আলোচনা চক্ৰই হওক, সাহিত্যতেই হওক, সুকুমাৰ কলাতেই হওক নাৰী এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়৷ জন্মৰে পৰা মাতৃ, ভগ্নী, কন্যা, বধূ আদি ভিন্ন ৰূপত জীৱনৰ প্ৰতি পদক্ষেপতে তেওঁলোকৰ সহায় সহযোগ নিস্বাৰ্থ ত্যাগ, শ্ৰম, যন্ত্ৰণা, অভাৱ অভিযোগ আদিও আমি একাধাৰে দেখি আহিছো৷ আমাৰ জীৱনত, সমাজ জীৱনত তাৰ বিনিময়ত আমি কেনে স্থান সন্মান আদি দি আহিছে

Read more

কবি নীলিম কুমাৰৰ দুটি কবিতাৰ এটি আলোচনা – চাহিন জাফ্ৰি

কবি নীলিম কুমাৰ অসমীয়া কাব্য জগতৰ এটা চিনাকি নাম। সাধাৰণ এটি বিষয়ক লৈ অথবা বিষয়বস্তুক বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়াকৈও কবি নীলিম কুমাৰে কিছুমান সুন্দৰ কবিতা ৰচনা কৰিছে।তেওঁৰ বিভিন্ন কবিতাত বিষয়বস্তুৰ পৰা ফালৰি কাটি আহিবলৈ বিচৰা দেখা যায়, য’ত বিষয়বস্তু মাত্ৰ এক অজুহাতহে হৈ পৰে। আমাৰ আলোচনাত তেওঁৰ তেনে দুটি ভিন্ন ধৰ্মী কবিতাৰ সম্পৰ্কে সামান্য বিশ্লেষণ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। ‘ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ আৰু অন্য কবিতা'(২০০০) কবিতা পুথিৰ অন্তৰ্গত ‘ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ’ কবিতাটোও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়।কবিতাটোৰ শিৰোনামত থকাৰ দৰে ইয়াত কোনো ধুনীয়া তিৰোতাসমূহৰ বিষয়ে

Read more
1 2 3 11