ফটাঢোল

মূল:তৰুণৰ প্ৰতি উপদেশ,লেখক :মাৰ্ক টোৱেইন,ভাৱানুবাদ-অভিজিত কলিতা

মোক যেতিয়া এই সভাত দু-আষাৰ ক’ব লাগিব বুলি জনোৱা হ’ল, মই কিছু অনুসন্ধান কৰিলোঁ- কেনে ধৰণৰ কথা কোৱা ভাল হ’ব! উদ্যোক্তাসকলে জনালে যে মোৰ কথাখিনি কিশোৰ আৰু যুৱক-যুৱতীৰ বাবে উপযুক্ত হ’ব লাগিব৷ অলপ পথ নিদৰ্শন ধৰণৰ- মানে ভাল উপদেশ কিছুমান থাকিলে ভাল আৰু। বঢ়িয়া। আচলতে মোৰ মনত এনে কিছুমান উপদেশমূলক কথাই বহুদিনৰ পৰাই খেলি আছিল। যিহেতু এই সময়খিনি ব্যক্তিত্ব গঢ় লৈ উঠাৰ সময়, আৰু এই সময়ত শিকা ভাল কথাবিলাকেহে মনৰ গভীৰতালৈ শিপাই আৰু চিৰস্থায়ী হয়। তেনে আহা, মই প্ৰথমতেই মোৰ

Read more

A Crossbreed (বৰ্ণসংকৰ) (A Sport)- মূল : ফ্ৰাঞ্জ কাফকা – ইংৰাজী অনুবাদ : ঊইলা আৰু এডৱিন মুইৰ অসমীয়া ভাবানুবাদ – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা

মোৰ এটা আচৰিত জন্তু আছে। ইয়াৰ আধা মেকুৰী আৰু আধা ভেড়া ছাগলীৰ দৰে। জন্তুটো আচলতে মই মোৰ দেউতাৰপৰা উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে লাভ কৰিছোঁ‌ কিন্তু দেউতাৰ দিনতকৈ এতিয়াহে ই পূৰ্ণাংগ অৱস্থা পাইছে। আগতে এইটো মেকুৰী কম, ভেড়া বেছি আছিল। এতিয়া বাৰু দুয়োটা জীৱৰে বৈশিষ্ট্য প্ৰায় সমান সমান। মেকুৰীৰপৰা ই মূৰটো আৰু হাতোৰাকেইখন পাইছে আৰু ভেড়াৰপৰা আকাৰ আৰু আকৃতি। তাৰ চকু দুটা বন্য আৰু তিৰবিৰাই থকা আৰু গাৰ নোমবোৰ কোমল আৰু উমাল। ইয়াৰ চালচলনবোৰো দুয়োটা জীৱৰ দৰেই ডেও দি ফুৰা আৰু সন্তৰ্পণে খোজ কঢ়া,

Read more

মূল : গন্ধ – (সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়) ভাষান্তৰ – গোন্ধ – মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

চলন্ত ট্ৰামৰপৰা নামি দৌৰি দৌৰি সাধন ককাইদেউ আহি মোৰ সন্মুখত ৰ’লহি। খুব খৰখেদাকৈ ক’লে,  : সুনীল তই মোৰপৰা দহ টকা পাবলৈ আছে। আজি ঘূৰাই দিম বুলি আহিলোঁ। মানুহজনলৈ খুব মনোযোগেৰে চালো‌ঁ, মই যিগৰাকী সাধন ককাইদেউক চিনি পাইছিলোঁ এইজন যেন তেওঁ নহয়। ককাইদেউৰ মুখত নুখুৰোৱা দাড়ি, পেণ্টৰ ওপৰেৰে চোলা ওলাই পৰিছে, ভৰিত ৰবৰৰ ছেণ্ডেল। মই যিজনক চিনি পাইছিলোঁ তেওঁ পুৰা চাহাবৰ দৰে আছিল। মানুহ ঢুকোৱা ব্ৰততো তেওঁৰ এনে পোছাক কল্পনাৰ অগোচৰ, কাৰণ তেওঁ আছিল খুবেই পৰিপাটি এজন ব্যক্তি। সাধন ককাইদেউৰপৰা মই

Read more

মূল: কয়েকটি দৃশ্য,লেখক:সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়,ভাষান্তৰ-মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

কেইটামান দৃশ্যঃ চাৰি পাঁচজন মান বন্ধুৰ সৈতে কথা পাতি পাতি তপন বোলাজন গৈ আছে। তাৰে মাজত আটাইতকৈ কৃপণ সুকুমাৰ। সকলোৱে তাক ইতিকিংসূচক কথা শুনাই শুনাই যেনে-তেনে এপেকেট চিগাৰেট আদায় কৰিছে। বহুত দিনৰ মূৰতহে তাৰপৰা বস্তু এটা উলিয়াব পৰা গ’ল। সৱেই নিজৰ নিজৰ ভাগৰ চিগাৰেট জ্বলাই লৈ হুপিবলৈ ল’লে। দক্ষিণ কলিকতাৰ জনবহুল পথ। ভিন‌ ভিন প্ৰকৃতিৰ মানুহ। শীতৰ শেষ অথচ বৰ গৰমো নহয়। ফিৰফিৰিয়া বতাহ এছাটি মাৰিছে, এসময়ত এয়া বসন্তৰ বা আছিল। এতিয়া বসন্তৰ বা, ফুলৰ গোন্ধ আৰু জোনাকৰ কথা কোনেও

Read more

মূল:শেষ পাতখিলা,লেখক :অ’ হেনৰী,অনুবাদ-জ্যোৎস্নাৰাণী দাস

ৱেষ্ট ৱাশ্বিংটন স্কোৱেৰ চিটিৰ এক সৰু খণ্ডত, পথবোৰ বন্য হৈ উঠিছে৷ সিহঁতে বিভিন্ন দিশত ঘূৰিছে৷ সিহঁত সৰু সৰু টুকুৰাত ভাঙি পৰিছে যাক কোৱা হৈছে “এলেকা”৷ এটা ৰাস্তা ইয়াৰ মাজেৰে এবাৰ বা দুবাৰ গৈছে৷ এজন চিত্ৰকৰে ৰাস্তাৰ বিষয়ে কিছু সম্ভাৱনা আৰু প্ৰয়োজনীয় বস্তু আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ ধৰা হ’ল এজন চিত্ৰকৰৰ কিছু ৰঙৰ সঁজুলি আছিল যাৰ বাবে তেওঁ পইচা দিয়া নাছিল৷ ধৰা হ’ল তেওঁৰ পইচা নাছিল৷ ধৰা হ’ল এজন মানুহ পইচাখিনি নিবলৈ আহিল৷ মানুহজনে ৰাস্তাত নামি খোজকাঢ়ি থাকোঁতেই নিজকে আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰে উভতনিৰ

Read more

মূল :লীলাৱতীৰ মৃত্যু,লেখক : হুমায়ূন আহমেদ,ভাবানুবাদ- মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

পুখুৰী এটাৰ ঠিক মাজ-মজিয়াত পদুম ফুল ফুলি আছে। ফুলপাহ পানীপৃষ্ঠৰপৰা এক ফুট ওপৰত। ঠিক তেনেকুৱাতেই বৰ বেগেৰে বতাহ বলিল, ফুলপাহে তিনিফুট দূৰলৈ গৈ পানী স্পৰ্শ কৰিলে। পুখুৰীৰ গভীৰতা নিৰ্ণয় কৰা। (লীলাৱতী) এনেকুৱা বহু অংক সৰুতে মই মোৰ পাটীগণিতৰ কিতাপত পাইছিলোঁ, প্ৰশ্নৰ শেষত লীলাৱতীৰ নাম লিখা। ঘটনাটো কিনো? লীলাৱতী মানুহজনী কোন? এই জটিল অংকৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কই বা কি? যি গম পালোঁ, সেইমতে সপ্তম শতিকাৰ বিখ্যাত ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শংকৰাচাৰ্যৰ একমাত্ৰ জীয়ৰীৰ নাম লীলাৱতী। তাইৰ কপালত বৈধব্যযোগ আছে বুলি অপবাদ দি ঠিক

Read more

মূলঃআয়না ট্ৰিটমেণ্ট,লেখক:সুৰভি ঘটক,অনুবাদ-বিবেকানন্দ চৌধুৰী 

শীতকালিৰ দুপৰীয়া। মামাৰ ঘৰৰ ছাঁদত মই আৰু সৰুমাহী পিঠিত ৰ’দ লৈ কমলাটেঙাৰ সোৱাদ লৈ আছিলোঁ। ক্যাছ্। গে’টখন খোলাৰ শব্দ হ’ল। ৰেলিঙৰ ফাঁকেৰে তললৈ চালোঁ। এগৰাকী মাজবয়সী মহিলা গধুৰ খোজেৰে আগবাঢ়ি আহিছে। দুয়োজন একেলগে আতঙ্কিত হৈ উঠিলোঁ– ‘হ’ল আৰু’। এগৰাকী নিৰীহ ভদ্ৰমহিলাক দেখি এনেকৈ জাঁপ মাৰি উঠাৰ কিবা মানে আছে জানো! ভদ্ৰ মহিলাতো আৰু চোৰ-ডকাইত নহয়, আইতাৰ প্ৰতিবেশী। আমি আতঙ্কিত হোৱাৰ কাৰণ হ’ল, আইতাৰ দিবানিদ্ৰাৰ অৱসান। ফল, আবেলিলৈ আইতাৰ অৱশ্যম্ভাৱী মূৰৰ বিষ। তাৰ মানেই আমাৰ বিশেষ জলপানৰ মুদা মৰা। আজিলৈ আমাৰ

Read more

মূল : দ্য ৰেন্‌চম অফ দা ৰেড চীফ,লেখক : অ’ হেনৰি,ভাবানুবাদ-দুলুমণি গগৈ

দেখাত ভালেই যেন লাগে, কিন্তু আগতে মোৰ কথা শুনি লওক। আমি, মানে বিল ড্ৰিচক’ল আৰু মই তেতিয়া সেই দক্ষিণৰ ফালে আলবানিয়াত আছিলোঁ,  যেতিয়া এই অপহৰণৰ বুদ্ধিটো আমাৰ মূৰত খেলাইছিল। বিলে পিছলৈ কোৱাৰ দৰে “এক মানসিক বিভ্ৰান্তিৰ সময়ত” বুলি ক’ব পাৰি; অৱশ্যে আমি পাছলৈ সেই মানসিক বিভ্ৰান্তিটো বিচাৰি নাপালোঁ।  চেপেটা পিঠাখনৰ দৰে টাউনখনৰ নাম অৱশ্যে শিখৰ আছিল। কিন্তু তাত বাস কৰা লোকসকল মে মাহৰ প্ৰথম দিনা পোল-নৃত্যত মগ্ন একেবাৰে নিমাখিত  আৰু আত্মসন্তুষ্ট মানুহ আছিল। বিল আৰু মোৰ যুটীয়াভাৱে প্ৰায় ছশ ডলাৰ

Read more

মূল: লালু ,লেখক :শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়,অনুবাদ -বিবেকানন্দ চৌধুৰী

ল’ৰালিকালত মোৰ এজন বন্ধু আছিল, লালু। আধা শতিকা আগেয়ে অৰ্থাৎ তোমালোকে ঠিক ধাৰণা কৰিব নোৱাৰিবা। আমি এখন সৰু বঙালী স্কুলৰ একে শ্ৰেণীৰে ছাত্ৰ আছিলোঁ। আমাৰ বয়স তেতিয়া দহ-এঘাৰ। মানুহক ভয় খুওৱাৰ, জব্দ কৰাৰ কিমান যে কৌশল তাৰ মগজত সোমাই আছিল! সি মাকক এবাৰ ৰবৰৰ সাপ দেখুৱাই ইমান চক খুৱাইছিল যে তেওঁ ভৰি মোচোকা খাই সাত-আঠদিন খোজ দিওঁতে খোৰাব লগা হৈছিল। তেওঁ খঙতে ক’লে— তাক এজন ঘৰুৱা শিক্ষক ঠিক কৰি দিবলৈ। গধূলি আহি পঢ়াবলৈ বহিলে সি আৰু উৎপাত কৰিবলৈ সুযোগ নাপাব।

Read more

মূল: জিব্ৰাল্টৰত হাতমোজা কিনোঁতে,লেখক: মাৰ্ক টোৱেইন,ভাৱানুবাদ – দুলুমণি গগৈ

এগৰাকী বৰ সুন্দৰী গাভৰুৱে এখন দোকানত মোলৈ এযোৰ নীলা হাতমোজা আগবঢ়াই দিলে। মোক নীলা ৰঙৰ হাতমোজা নালাগিছিল, কিন্তু সুন্দৰীয়ে ক’লে যে, মোৰ হাতত হেনো নীলা ৰঙৰ হাতমোজাহে ভাল লাগিব। সুন্দৰীৰ মন্তব্যই মোৰ কোমল অন্তৰ স্পৰ্শ কৰি গ’ল। মই মোৰ হাতখনলৈ লুকাই লুকাই চাই পঠিয়ালোঁ, সঁচাকৈয়ে সেইযোৰ মোৰ হাতৰ সৈতে শুৱাই পৰিব যেন লাগিছিল। মই এপাত হাতমোজা মোৰ বাওঁহাতত পিন্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ; পিচে লাজত ৰঙা-চিঙাহে পৰিলোঁ। মোজাযোৰৰ চাইজটো বৰ সৰু আছিল। কিন্তু মই তেওঁৰ কথা শুনি খুব সন্তোষ পালোঁ, যেতিয়া তেওঁ

Read more
1 2 3 17