ফটাঢোল

অনুবাদ : এটা নীলা বুতাম – অনুবাদক : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া (মূল গল্প : একটি নীল বোতাম, লেখক : হুমায়ূন আহমেদ)

বাৰাণ্ডাত এশাৰ দেউতা বহি আছিল। আঁঠুলৈকে লুঙি‌, গাত নীলা ৰঙৰ গেঞ্জী। এই বস্তুবোৰ ক’ত পায় কোনে জানে? কি ধুনীয়া লাগিছে তেওঁক। মানুহজনৰ গাৰ বৰণ গাখীৰৰ দৰে বগা। আকাশী নীলা গেঞ্জী পিন্ধাৰ বাবে তেওঁৰ গাৰ বৰণটো ফুটি উঠিছে। সব মিলাই সুখী সুখী এখন ছবি। নীলা বৰণটোৱেই হয়তো সুখৰ নাইবা কোনে জানে মানুহজনৰ চেহেৰাতেই কিজানি সুখী সুখী ভাব এটা আছে। ক’লা বৰণৰ গেঞ্জী পিন্ধিলেও তেওঁক চাগে সুখীয়েই লাগিব। তেওঁ মোক দেখা নাছিল। মই ইচ্ছা কৰিয়েই গেটত অলপ উচ্চস্বৰত আৱাজ কৰিলোঁ। তেওঁ মোক

Read more

মূল : মেৰা কৰৱাচৌথ কা ব্ৰত, লেখক : পণ্ডিত বেদপ্ৰকাশ শাস্ত্ৰী – ভাবানুবাদ : ৰাজশ্ৰী শৰ্মা

ভাৰতীয় সংস্কৃতিত ব্ৰতপালনৰ এক সুকীয়া মৰ্য্যাদা আছে। অলেখ স্ত্ৰী-পুৰুষ আৰু কিছু শিশুৱেও বিভিন্ন অজুহাতত ব্ৰত ৰাখে। কিন্তু এই ব্ৰত পালন কৰা কামটোত মহিলাসকলে যিটোহে অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰি থৈছে, দেখিলেই মনত ঈৰ্ষা জাগ্ৰত হৈ উঠে। মোটামুটি সকলো ধৰণৰ ব্ৰতৰেই একোটা উদ্দেশ্য থাকে। যিহেতু অধিকাংশ ব্ৰতৰেই অধিকাৰ মহিলাৰ হাতত গতিকে সেইবোৰৰ উদ্দেশ্যও মহিলাৰ হিততে হয় আৰু পুৰুষসকল সদায়েই থাকে ঘাটিত। এই ব্ৰতপালনৰ এলাহৰ বাবেই আজিলৈকে পুৰুষসকলে এইটো বুজি নাপালে যে কোনটো ব্ৰতত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে কি ষড়যন্ত্ৰ ৰচি থোৱা আছে। এতিয়া কৰৱাচৌথৰ কথাকে

Read more

মূল গল্প : জীৱন দুদিনীয়া (হিন্দী), গল্পকাৰ : শাৰদ তেলংগ – ভাবানুবাদ – চবিনা ইয়াচমিন

কিছুদিনৰ পৰা মানুহে মোক চেৰাবলিয়া বুলি ভাবিবলৈ লৈছে৷ সকলোৰে অভিযোগ যে চহৰত এক মহান সাধু পুৰুষৰ ধৰ্মবাণী সম্পৰ্কত দিয়া বক্তৃতাৰ আয়োজন চলি আছে আৰু মই নিজৰ ঘৰতে পৰি আছোঁ৷ অধৰ্মী ব্যক্তি এজনৰ প্ৰতি যিমানবোৰ বিশেষণ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, সেই আটাইবোৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে মোক সন্মানিত কৰিলে৷ এদিনাখন ময়ো সিদ্ধান্ত ল’লোঁ, যেতিয়া সমগ্ৰ চহৰখনৰ কিছুসংখ্যক পুৰষ আৰু সৰহসংখ্যক মহিলাই ধৰ্মবাণী সম্পৰ্কত দিয়া বক্তৃতালৈ যায় তেন্তে মইনো তালৈ এবাৰ যোৱাত আপত্তি কি? যিমান ডাঙৰ পেণ্ডেল তথা ধন সেই ধৰ্মবাণী সম্পৰ্কত দিয়া বক্তৃতাৰ আয়োজনত

Read more

অনুবাদ : বৰনৈৰ পাৰৰ কৃষক ৰংমন – অনুবাদক : প্ৰণবেন্দ্ৰ শৰ্মা (মূল : The Miller of the Dee, লেখক : Charles Mackay)

বৰনৈৰ পাৰতে , নিজৰেই ঘৰতে, আছিলে কৃষক ৰংমন কাই, পথাৰৰ লখিমী, আনিছে ঘৰলৈ, মৰণা মাৰিছে ভাই। সুঠাম, সজল ৰংমন‌ কাই, কাম কৰে দিনটো আনন্দৰে গুণগুণাই, নাই এনে কোনো চৰাই, প্ৰাণোচ্ছল সুৰৰে, এনুৱা সুৱদী গীত গায়। কামৰ সময়ত নাই দুখ ভাগৰ, সদায় এইটোৱে গীত, নাই কোনো ঈৰ্ষা, নকৰোঁ কাকো হিংসা, নকৰোঁ, নকৰোঁ মই। এদিন হঠাতে নৈৰে দাঁতিৰে বুঢ়া ৰজা পাৰ হৈ যায়, শুনি ৰংমনৰ গীত, বুঢ়া ৰজা স্তম্ভিত, ৰংমনক লগালে মাত, শুনা হেৰা বন্ধু, ভুল তোমাৰ সংগীত, যিমান হ’ব পাৰে ভুল,

Read more

মানিপ্লেণ্ট (মূল হিন্দী: সুধীৰ ঔখদে) – ভাৱানুবাদ: ধ্ৰুৱ

পত্নীৰ ইচ্ছা আছিল ঘৰত মানিপ্লেণ্ট লগোৱা হওক। ইচ্ছাটো তেওঁৰ অলেখ আছিল, যেনে ঘৰ বনোৱা যাওক, কাৰ কিনা যাওক, কুকুৰ পোহা যাওক, সন্তানক পাব্লিক স্কুলত পঢ়োৱা যাওক, নিজৰ চুলি চুটিকৈ কটোৱা হওক, পতিৰ চুলি দীঘলকৈ ৰখোৱা যাওক ইত্যাদি। কিন্তু এইটো তেওঁ জানিছিলেও যে এই সকলোবোৰ অসম্ভৱ। তেওঁৰ পতি মন্ত্ৰীও নহয়, ঘোচখোৰ বিষয়াও নহয়। প্ৰৱচন দিয়া ধৰ্মগুৰুও নহয়। তেন্তে তেওঁৰ ইমান ইচ্ছা কেনেকৈ পূৰণ হ’ব! তেওঁ কুকুৰ এটা পুহিলে। দেশী জাতৰ। যিটোৰ ঘৰখনৰ কাৰো লগত ৰাহি যোৰা নাহিলেই। তেওঁৰ লগতো নাহিল। বিচাৰিছিল

Read more

কেঁচুৱা (মুল – মুঞ্চী প্ৰেমচান্দ) – ভাৱানুবাদ- ভাস্কৰজ্যোতি দাস

বামুন৷ সকলোৱে তাক সেই বুলিয়েই জানে আৰু সিও নিজকে সেই বুলিয়েই ভাবে যে সি এটা বামুন৷ মোৰ সকলো ভৃত্যই মোক প্ৰণাম কৰে যদিও এই গংগুৱে মোক প্ৰণাম নকৰে৷ সম্ভৱতঃ মই তাকহে প্ৰমাণ কৰাতো সি বিচাৰে৷ সি আনে খোৱা পাত্ৰ স্পৰ্শ নকৰে আৰু গৰমৰ দিনত তাক মই বিছি দিবলৈ কোৱাৰ সাহসো কৰিব নোৱাৰোঁ৷ গৰমত কেতিয়াবা মই ঘামি তিতি গ’লে কেতিয়াবা সি বিচনীখন হাতত তুলি লয় যদিও তাক দেখিলে মোৰ এনে লাগে যে সি যেন মোক কিবা অনুগ্ৰহহে কৰিছে৷ সি বৰ খিংখিঙীয়া

Read more

অতিথি (মূল – হুমায়ূন আহমেদ) – অনুবাদ : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

তিনি বছৰৰ মূৰত সফুৰা নিজৰ গাঁৱলৈ যাবলৈ ওলাইছে। ঢাকা চহৰখনত একেলেথাৰিয়ে তাই যে ইমানদিন পাৰ কৰি দিব পাৰিলে কেনেকৈ সেয়া তাই নিজেও ধৰিব পৰা নাই। এনেকুৱা লাগে যেন সৌ সিদিনা আহিছিল হে কোনোবা এক জাৰকালি, মাজতে দুটামান জাৰকালি আৰু পাৰ হৈ গৈ এয়া  তিনি নম্বৰ জাৰৰ বতৰ। প্ৰথমদিনা ভয়ে ভয়ে বাৰান্দাত বহি আছিল। মালিকনী বাইদেৱে তাইক দেখিও নেদেখাৰ ভাও ধৰিছিল, ওচৰতেই ইমান মৰমলগা অকণমানি দুজনী ৰূপা আৰু লোপাই খেলি আছিল অথচ তাইৰ ফালে ঘূণাক্ষৰেও ঘূৰি চোৱা নাছিল। এবাৰ সফুৰাই ভয়ে

Read more

অনুশাসন (মূলকাহিনী:- হৰিশঙ্কৰ পৰছাই); অনুবাদ – পূৰবী কটকী

এজন অধ্যাপক আছিল, তেওঁৰ চাকৰিটো চৰকাৰী আছিল। এবাৰ  অধ্যাপকৰ পত্নীৰ অসুখ হৈ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি  হ’ল আৰু সেই সময়তেই   তেওঁৰ চাকৰিৰ বদলিকৰণৰ নিৰ্দেশ আহিল। শিক্ষা বিভাগৰ উচ্চ বিষয়াজনো অধ্যাপক থকা একেটা এলেকাতেই বাস কৰিছিল। তেওঁৰ বঙলাটো, অধ্যাপকজনৰ ঘৰৰ পৰা দেখা পোৱা গৈছিল। তেওঁ যেতিয়া বঙলাটোৰ সম্মুখেদি পাৰ হৈ যায়, প্ৰায়ে বিষয়াক সাদৰেৰে প্ৰণাম কৰি গৈছিল। অধ্যাপকে ভাবিলে,  বিষয়াগৰাকীক ক’লে তেওঁ শিক্ষকৰ চাকৰিৰ বদলিকৰণটো স্থগিত কৰি ৰাখিব। এদিন তেওঁ বিষয়াগৰাকীৰ ঘৰলৈ গ’ল। বাৰান্দাত বিষয়াই সুধিলে, :কি হ’ল? কিবা কাম আছিলে? :ছাৰ এটা

Read more

আঁচড় (মূল:সমৰেশ মজুমদাৰ) অনুবাদ- মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

দিন দুপৰতেই ঘৰখন ভুতবাংলাৰ দৰে লাগে। এই আবাসস্থলৰ শেষ বাসিন্দা হৰশংকৰ ৰয়। দুপৰীয়া চিঠি এখন পঢ়ি আছিল। বৰ্ধমানৰ জীৱন বাবুৱে লিখা, আপোনাৰ ছোৱালীজনী আমাৰ ভাল লাগিছিল। পচন্দ কৰিছিলোঁ। কিন্তু তাই যদি বিয়াত নবহোঁ বুলি সিদ্ধান্ত লৈয়েই পেলাইছিল তাক মাতি নি ইমানখিনি অপমান নকৰাহেঁতেনো হ’লহেঁতেন! চিঠিখন পঢ়ি উঠি দোষী দোষী দৃষ্টিৰে তেওঁ ভিতৰফালে চাই পঠালে। বিশাল  দীঘল বাৰাণ্ডাত কেৰমবোৰ্ড এখন পাৰি  থোৱা আছে। ষ্ট্ৰাইকাৰৰ খটখট আৱাজ  ভাঁহি আহিছে। কেৰমৰ এফালে সৰু ল’ৰা এজন। সিফালে থকাজনী অত্যন্ত ছিৰিয়াছ। বয়সে নিমিলা সঙ্গীৰ সৈতে

Read more

ডকাইত নেকি?(মূল-সুকুমাৰ ৰায়) অনুবাদ- মানসী বৰা

সন্ধিয়া সময়, মন্থৰ খোজেৰে হাৰুবাবু ঘৰলৈ উভতিছিল। ষ্টেচনৰ পৰা ঘৰলৈ প্ৰায় আধা মাইলমান দূৰত্ব বাকী, বেলাটোও প্ৰায় শেষ হওঁ হওঁ। বেলিটোলৈ চাই হাৰুবাবুৱে খোজৰ গতি খৰতকীয়া কৰিলে, সন্ধিয়া লগাৰ আগতে ঘৰ সোমাব পাৰিলে ভাল। তেওঁৰ এহাতত এটা বেগ আৰু আনখন হাতত এটা ছাটি। গৈ থাকোঁতে হঠাতে তেওঁ অনুভৱ কৰিলে তেওঁৰ পিছে পিছে যেন কোনোবা আহি আছে, ঠিক আহি থকা নহয়, যেন তেওঁক কোনোবাই অনুসৰণ কৰিছে!আঁৰচকুৰে লক্ষ্য কৰি তেওঁ দেখিলে সঁচাকৈ কোনোবা এজনে তেওঁৰ পিছে পিছে হুৰমূৰাই আহি আছে।হাৰুবাবুৰ মনত কিবা

Read more
1 2 3 15