ফটাঢোল

মৃত্যু দূত (Death Speaks) – অনুবাদ : হেমন্ত কাকতি (মূল : জেফৰী আৰ্চাৰ)

ইৰাকৰ বাগদাদ চহৰত এজন সদাগৰ আছিল৷ এদিন তেওঁৰ কৰ্মচাৰী এজনক বজাৰলৈ পঠিয়াইছিল কিবাকিবি কিনি আনিবৰ বাবে৷ যোৱাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে কৰ্মচাৰীজন ভয়তে কঁপি কঁপি ফোপাই জোপাই ঘূৰি আহিল৷ সদাগৰজনে তেনে অৱস্থাত কৰ্মচাৰীজনক দেখি আচৰিত হৈ সুধিলে- কি হ’ল? কিয় ঘূৰি আহিলি? কৰ্মচাৰীজনে অলপ ৰৈ ক’লে- : নক’ব ছাৰ, মই বজাৰস্থলী পোৱাৰ পিছতে দেখিলোঁ এজনী মাইকী মানুহে মোৰ ফালে এক আচৰিত ভংগীমাত চাই আছিল৷ সেই দৃষ্টি মোৰ সহ্যৰ বাহিৰত হৈ পৰিল৷ সেইজনী মোৰ মৃত্যুদূত যেন লাগিল৷ যেন তাই মোক এই মুহূৰ্ততে

Read more

এই চহৰৰ বৰষুণ – বাপুকণ চৌধুৰী (মূল বাংলা : “এই শহরের বৃষ্টি” কবি : মৃন্ময় চক্ৰবৰ্তী (দাদা)

এই চহৰত আগেয়ে ইমান বাতানুকুল এ.চি.বোৰ নাছিল, আজিকালি চহৰৰ বৰ চাহাববোৰে গৰমত বৰ ধৰফৰায়৷ হৰেণ দাসে কাচাৰীৰ অফিচ সময়ত কচুৰী, চিংৰাবোৰ ভাজে, বৰ চাহাববোৰে যে মিঠা খাবলৈ ভয় কৰে বৰ! কাষৰ প্ৰকাণ্ড অফিচটোৰপৰা এ.চি.ৰ গৰম বতাহবোৰ আহে, কাষেৰে চলি থকা গাড়ীবোৰেও বতাহবোৰ গৰম কৰি তোলে, কচুৰী, চিংৰা খাই বৰ চাহাববোৰে অভিযোগ কৰে, “এইবাৰ গৰমত আৰু নোৱাৰিছো দেউ, গাড়ীখনতো এ.চি. লগালো নোৱাৰাত পৰি…” হৰেণ দাসে কচুৰী, চিংৰা ভাজি আপোন মনে শুনে, কাণৰ কাষেৰে বৈ আহে অবাধ্য ঘামৰ ঢল, তাৰ মাজতেই উৰি

Read more

খাৱন-দাৱন – অনুবাদ : অভিজিত দত্ত (মূল বাংলা : জ্যোতিৰ্ময় সেনগুপ্ত)

‘জন্মিলে মৰিতে হবে, অমৰ কে কোথা কবে’- কবিয়ে কৈ গৈছিল, পিছে মৰাৰ ভয় কাৰ নাই! ‘মৰিম’ বুলি কোৱা সহজ, মৰি দেখুওৱাটো সহজ নহ’য়। হাৰ্ট বন্ধ হৈ গ’লেই সকলো শেষ! সেইবুলি নোখোৱাকৈ – উহু, নৈব নৈব চ। নাখাই মৰাতকৈ খাই মৰা ভাল। সকলোৱেইতো হাৰ্টৰ ৰোগী, কিয়নো হাৰ্ট বন্ধ হ’লেই সকলো মৰে। ক’লেষ্টৰেল বাঢ়িলে হাৰ্ট বন্ধ হোৱাৰ সম্ভাৱনা। সেইবুলি ক্ৰীম খোৱা এৰিম? কদাপি নহয়। এইটো খাবলৈ নাপালে জীৱনটোৱেই বৃথা। ইয়াত কোনো ভাগ-বটোৱাৰা নচলিব – কৈ থ’লো।’ – জীৱনবাবুৱে ‘ব্ল্যাক ফৰেষ্ট’ৰ ওপৰত লাগি

Read more

চমৎকাৰ (Miracle) – অনুবাদ : ভাস্কৰজ্যোতি দাস (মূল : কাৰ্টাৰ সিং ডুগ্গল)

: তাৰ পাছতেই গুৰু এখন মুকলি জনশূন্য ঠাই পালেগৈ৷ প্ৰচণ্ড ৰ’দ আৰু গৰমে সকলোকে দহি গৈছিল৷ শিল-বালিবোৰ তপত হোৱাৰ লগতে সকলো গছৰে পাতবোৰ মৰহি গৈছিল৷ দূৰ-দূৰণিলৈকে ক’তো জীৱৰ চিন নাই৷ চৌদিশে মৰুভূমি হেন শূন্যতা৷ : মা, তাৰ পাছত? গভীৰ উৎকণ্ঠাৰে মই সুধিলোঁ৷ : ভাবত বিভোৰ হৈ গুৰু গৈ থাকিল৷ তেওঁৰ শিষ্যজনৰ পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গৈছিল আৰু পানী খাবলৈ বিচাৰিছিল৷ কিন্তু তেনে ঠাইত পানী ক’ত পাব! গুৰুৱে কৈছিল, “ধৈৰ্য ধৰা৷ আমি গাঁও এখন পালেই পানী খাবলৈ পাম৷” কিন্তু শিষ্যজনেও যেন বুজনি

Read more

চন্দ্ৰধৰ শৰ্মা গুলেৰীৰ দুটি চুটি গল্প – অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি

“গালি” এখন গাঁৱত বৰযাত্ৰীসকল ভোজন কৰিবলৈ বহিল। সেইসময়ত সাধাৰণতে কইনা পক্ষৰ মহিলাসকলে বৰযাত্ৰীক গালি পাৰি গীত গায়। কিন্তু গালিৰ গীত গোৱা নুশুনি বৰযাত্ৰী সুধাকৰে বৰ সন্তোষ পালে। তেওঁ গাঁৱৰ এগৰাকী বয়োজ্যেষ্ঠ মানুহক ক’লে, “ইয়াত ইমান উন্নতি হোৱা দেখি বৰ সুখ পালোঁ।” বুঢ়া মানুহজনে ক’লে, “হয় চাহাব, উন্নতি হৈয়ে আছে। আগতে অমুকক তমুকৰ লগত সাঙুৰি, তমুকক ভুচুকৰ লগত সাঙুৰি গালিৰ গীত গোৱা হৈছিল। তাকে মতা-তিৰোতাই শুনিছিল আৰু হাঁহিছিল। এতিয়া ঘৰে ঘৰে সেইবোৰ কথায়ে সঁচা হৈ পৰিছে। এতিয়া গালিৰ গীত গোৱা মানে

Read more

দেবী – অনুবাদ : নিৰ্মালী বৰমূদৈ (মূল : মুন্সী প্ৰেমচন্দ)

ৰাতি বহুত হৈছিল। মই বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ আছিলোঁঁ। সন্মুখৰ অমিনুহোলা পাৰ্কখনো শুই পৰিছিল। মাত্ৰ মহিলা এগৰাকী পাৰ্কৰ বেঞ্চখনত বহি আছিল। পাৰ্কৰ বাহিৰৰ ৰাস্তাটোৰ কাষত থকা ফকীৰ বাবাজনে পথাচাৰীসকলক উদ্দেশ্যি আৰ্শীবাদ দি আছিল- আল্লাৰ নামত, ভগবানৰ শপত, এই অন্ধক দয়া কৰক৷ কেইজনমান পথাচাৰীৰ বাদে ৰাস্তাত ইতিমধ্যে গাড়ী মটৰৰ চলাচল বন্ধ হৈছিল। ফকীৰৰ মাতটো নিৰ্জনতাত অলপ ডাঙৰকৈ শুনা গৈছিল। ঠিক তেনেকুৱাতে পাৰ্কৰ বেঞ্চত মহিলাগৰাকী থিয় হ’ল আৰু ইফালে সিফালে চাই কোনোবাই লক্ষ্য কৰিছে নেকি নজৰ দি ফকীৰজনক হাতত বস্তু এটা গুজি কাণত

Read more

যাদু (মূল মুন্সী : প্ৰেমচন্দৰ) – অনুবাদ – মিতালী নাৰায়ণি

নীলা : তই তালৈ কিয় লিখিলি? মীনা : কালৈ? তালৈ মই বুজা নাই! : ভালকৈ বুজি পাইছ৷ যিজন মানুহে মোৰ অপমান কৰিলে, অলিয়ে-গলিয়ে মোৰ ৰতনা ৰতি ফুৰিলে, তই তাৰ লগত ইমানকৈ লেনিয়াই থাক যে! এয়া উচিত হৈছেনে? : তোমাৰ ভুল হৈছে! : তই তালৈ চিঠি লিখা নাই? : কেতিয়াও লিখা নাই৷ : তেন্তে মোৰ ভুল হৈছে, মোক ক্ষমা কৰ৷ যদি তই মোৰ ভনী নহ’লিহেঁতেন, তেন্তে তোক এই প্ৰশ্ন কেতিয়াও নকৰিলোঁহেঁতেন! : মই কালৈকো চিঠি লিখা নাই৷ : শুনি ভাল পালোঁ৷

Read more

আমোৰেমিঅ (মোৰ প্ৰিয় – মূল : জ্যোতির্ময় সেনগুপ্ত ) – অনুবাদ – চবিনা ইয়াচমিন

সাগৰৰ ঢৌবোৰ যদিও পৰিচিত, যদিও বালিৰ ওপৰত প্ৰতিটো ঢৌৱে বহুৱাই যায় সিহঁতৰ কোমল সাঁচ, কিন্তু প্ৰতিটো ঢৌৱে আঁকি যায় বালি-শিলত একোখনকৈ মানচিত্ৰ, প্ৰতিদিনাই এইবোৰ নতুন যেন লাগে মেৰী ডি-কোষ্টাৰ চকুত৷ ঢৌবোৰক ভাল পায় তেওঁ গান গায়……কিন্তু সেই গান কোনো চাৰ্চ বা অভ্যৰ্থনা সভাত নাগায়৷ আগতে গাইছিল তেওঁৰ মাতৃৰ স’তে, মাতৃবিয়োগৰ পিছত মজিয়াৰ পিয়ানোৰ সমুখত বহি তেওঁ অকলশৰে গায়৷ দক্ষিণৰ দেৱালৰ খিৰিকীৰে সাগৰখন দেখা গৈছিল, ….এতিয়াও দেখা যায়৷ তাত বহি কত দিন অমিতাভৰ হাতত হাত থৈ তেওঁ জিনাত আমানৰ দৰে গান

Read more

হিচাপ নিকাছ (মূল : তছলিমা নাচৰিন) – অনুবাদ : মনালিছা

কিমান মৰম দিলোঁ, কিমান গোলাপৰ থোপা দিলোঁ, কিমান সময় দিলোঁ, কিমান সাগৰ দিলোঁ, কিমান নিদ্রাহীন ৰাতি দিলোঁ চকুক কিমান টোপাল যে চকুলো দিলোঁ। যিদিনা বৰ ভাবুক হৈ এইবোৰ তুমি মোক শুনাই আছিলা, এইটো বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা তুমি মোক বহুত ভাল পোৱা। মই বুজি উঠিলোঁ, এতিয়া তুমি মোক অলপো ভাল নোপোৱা! যেতিয়া প্ৰেম শেষ হৈ যায়, তেতিয়াহে মানুহে হিচাপ কৰিবলৈ ধৰে। এতিয়া তুমিও কৰিবলৈ ধৰিলা হিচাপ নিকাছ! প্ৰেম তেতিয়ালৈকে প্ৰেম হৈ থাকে, যেতিয়ালৈকে অন্ধ আৰু বোবা হৈ থাকে। যেতিয়ালৈকে বেহিচাপী হৈ

Read more

মহীনৰ খুৰা (মহীনের কাকা) – মূল : বলাইচাঁদ মুখোপাধ্যায় (ছদ্মনাম : বনফুল)অনুবাদ – মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

অভাৰব্ৰীজৰ ঠিক মাজডোখৰ পাওঁতেই ট্ৰেইনখন ভৰিৰ তলেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ আৰু অলপ বেগাই অহাহেঁতেন শেষৰ দবাটোত উঠি ল’ব পৰা হলহেঁতেন। কিন্তু এমাহৰ আগতে নৈহাটিত হোৱা ভয়ানক ৰেল দুৰ্ঘটনাটোলৈ মনত পৰি গ’ল। তেতিয়াৰে পৰা মই চলন্ত ট্রেইনত নুঠোঁ। পছিশ মিনিটৰ পিছতহে দ্বিতীয়খন ট্ৰেইন আছে, অগত্যা কিনো কৰিম বুলি ভাবিয়েই প্লেটফর্মৰ বেঞ্চ এখনতে বহোঁ বুলি ভাবিলোঁ। এই সময়খিনিত দুটামান চিগাৰেট হুপিব পৰা হ’ব। কাপোৰৰ মিলৰ ৰঙীন পোষ্টাৰবোৰ ভালদৰে নিৰীক্ষণ কৰিব পৰা হ’ব। মূৰৰ ওপৰত থকা ষ্টেচনৰ লোৰ ৰেলিংবোৰত বাহ লোৱা শালিকা আৰু

Read more
1 2 3 11