ফটাঢোল

বান্ধোন-ৰাস্না বণিয়া বৰুৱা

সন্ধিয়াৰ আগমন। হাজৰিকানীয়ে লাখুটিডালত ভেজাদি গৈ গোঁসাই ঘৰত ধূপ এডাল জ্বলাই কৃষ্ণৰ ফটোখনলৈ চাই সেৱা এটি কৰিলে। ওচৰৰ নামঘৰটো দবা আৰু ভোৰতালৰ শব্দত ৰজনজনাই উঠিল। কাষতে থকা ডা° বৰুৱাৰ ঘৰৰপৰা ভাঁহি আহিল, “ব্ৰহ্মা আদি কৰি…..৷” বৰুৱাৰ বোৱাৰীয়েকে সদায়েই সন্ধিয়া বৰ শুৱলাকৈ প্ৰাৰ্থনা গায়। চৰাই চিৰিকটি সকলোবোৰ গৃহ অভিমুখী হৈছে। বহু বছৰ আগতে এই সময়খিনিত হাজৰিকানীও ব্যস্ত হৈ পৰিছিল। সন্ধিয়া ধূপ-চাকি জ্বলোৱা, ল’ৰাটোক পঢ়া-শুনা কৰোঁৱা…৷ এইখিনি সময়ত আগৰ দিনবোৰলৈ তেওঁৰ বৰকৈ মনত পৰে, আকৌ ঘূৰি যাব বিচাৰে সেই দিনবোৰলৈ৷ কিন্তু! এটা

Read more

ইন্টাৰভিউ-ৰিংকু সমাদ্দাৰ

পৰীক্ষাটো দিয়া বৰ বেছি দিন হোৱা নাছিল। ৰিজাল্ট বৰ সোনকালেই দিলে। প্ৰথম দুদিনমান নেটৰ প্ৰবলেম আৰু ছাৰ্ভাৰ ডাউনৰ বাবে শান্তনুৱে ৰিজাল্ট চাব নোৱাৰিলে। অৱশেষত যেনিবা গম পালে, সি পৰীক্ষাত পাছ কৰিছে। আচলতে পৰীক্ষাটো আছিল যোগ্যতাৰ পৰীক্ষা। কিন্তু পৰীক্ষাত পাছ কৰিলেই নহ’ব, এতিয়া চাকৰিৰ বাবে বিজ্ঞাপনো ওলাব লাগিব৷ বহু দিনলৈ চাকৰিৰ বিজ্ঞাপন দিয়া নাছিল। এদিন বিজ্ঞাপন ওলাল। জিলা অনুযায়ী থকা পদবোৰৰ সংখ্যা চাই শান্তনুহঁতৰ ফাইলটোৱে সিদ্ধান্ত ল’লে, কোনে ক’ত আবেদন কৰিব। শান্তনুহঁতৰ ফাইল মানে তাৰ লগৰ ৰাজীৱ, ৰাজা, ভূপেন, জ্যোতিষ, হোমেন

Read more

আজন্ম প্ৰেমিকা-কমলেশ দাস

নিশা দহমান বজাত কোনোমতে আহি এপাৰ্টমেণ্টৰ গে’ট পালে প্ৰান্তৰে৷ অৰ্ণৱ, ৰঞ্জিত, কৃষ্ণহঁতক আজি সি বহুদিনৰ মূৰত লগ পাইছিল। সিহঁতৰ সুখী জীৱনৰ গাঢ়তাত প্ৰান্তৰৰ অলপ জ্বলন হৈছিল যদিও সি হাঁহি হাঁহিয়েই উপভোগ কৰিছিল নিজৰ ওপজা দিনৰ পাৰ্টি। পাৰ্টিৰপৰা উভতি অহা প্ৰান্তৰে গাড়ীৰপৰা থৰক বৰককৈ নামি অহা দেখি চিকিউৰিটিজনে আগবাঢ়ি আহি গাড়ীৰ চাবি ল’বলৈ হাত আগবঢ়াই দিলে। গাড়ীখন তাতেই এৰি প্ৰান্তৰে নিজৰ ফ্লেট অভিমুখে আগবাঢ়িলে। নিজৰ ঘৰৰ দুৱাৰ খুলি থকা সময়তে গাড়ী যথাস্থানত পাৰ্ক কৰি দুৱাৰৰক্ষীয়ে বেগটো তাক দি থৈ গ’ল৷ ভিতৰত

Read more

মন কী বাত-দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

ৰ’ব – থাম্বা – ৱেইট! নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ ‘মন কী বাত’ৰ বিষয়ে নকওঁ। মোডী-বায়েছড্ লেখা বুলি এতিয়াই সমালোচনা নকৰিব। এই ‘মন কী বাত’ৰ লগত সেই ‘মন কী বাত’ৰ দূৰ-দূৰলৈ সম্পৰ্ক নাই। এইবিধ ‘মন কী বাত’ হৈছে এবিধ যন্ত্ৰ। না, জেৰ’ক্স মেচিন, এক্স-ৰে মেচিন বা জেনেৰেটৰটোৰ দৰে বিয়াগোম যন্ত্ৰ নহয়। এইবিধ মুঠিতে লুকোৱা মুঠিতে শুকোৱা…ওহ নহয়, শুকাব নোৱাৰি এইবিধ যন্ত্ৰ, আচলতে পানীত তিতিলে শেষ হৈ যাব এই যন্ত্ৰৰ জীৱনকাল। কিন্তু মুঠিতে লুকাব পাৰি, দেখিবলৈ সৰু। ঘড়ীটো বা ৰিষ্ট বেণ্ড এডালৰ দৰে। পিন্ধিবও

Read more

লক ডাউনত জন্মদিন-ভাস্কৰ জ্যোতি বৰুৱা

: এতিয়া ক’ৰণা কাল৷ মাংসতকৈ নিউট্ৰেলাই ভাল৷ : না নহ’ব৷ চোৱানা মা, দেতাই কি কৈ আছে৷ কন্দনামুৱা হৈ বুমনে থুনথুনালে৷ পাপৰিয়ে সাবটি ধৰিলে তাক৷ ‘হেৰৌ আজি পাঁচ বছৰত ভৰি দিলি, বাপেৰৰ ধেমালিও বুজি পোৱা নাইনে? ’ ফৰকাল বতৰত খিৰিকীৰে সোমাই অহা পুৱাৰ ৰ’দজাকৰ দৰে এটা উজ্জ্বল হাঁহি তাইৰ মুখত৷ যোৱা কেইদিনৰ মেঘবোৰৰ চিনমোকাম এতিয়া নাই৷ আজি তাই আন দিনতকৈ সোনকালে শুই উঠিছে৷ গা ধুই থপনাত এগছি চাকি জ্বলাইছে৷ যিটো কাম সচৰাচৰ মাৰ ভাগত পৰে৷  : কি লগাই আছ অ’ তাক?

Read more

সহোদৰ-অমিতাভ মহন্ত

: ইন্দুদা, তই বোলে মোৰ পিছত পুলিচ লগাইছ?  -: চা, মোৰ তোৰ ওপৰত মূৰটো গৰম হৈ আছে। তোক এইবোৰৰ উত্তৰ দিয়াৰ কোনো দৰ্কাৰ আছে বুলি মই নাভাবোঁ‌। : বাঃ…পুলিচ লগাবি তই আৰু উত্তৰো নিদিবি। বঢ়িয়া দাদাগিৰি দেখোন তোৰ। : চা পিকু, মই যি কৰিছোঁ‌ মোৰ ঘৰ সংসাৰ বচাবলৈ কৰিছোঁ‌। তই নিজেতো কাজিয়া লাগি ধ্বংস হ’লিয়েই, এতিয়া মোৰ ঘৰ সংসাৰ ধ্বংস কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগি গৈছ। : তোৰ লগত লাগি মই একো ফূৰ্তি নাপাওঁ। উত্তৰপাৰৰ মাটিখিনি ভালে ভালে মোৰ নামত লিখি

Read more

সাহিত্যৰ জয়-সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

গল্পটোৰ আৰম্ভণি কৰিবলৈ লৈ ৰমনী হাজৰিকা এখন্তেক থমকি ৰ’ল।কোনখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰিলে গল্পটো পাঠক সমাজৰ মাজত জনপ্ৰিয় হ’ব সেইটো পুনৰবাৰ ভাবি ল’লে,অকল জনপ্ৰিয় হ’লেই নহ’ব বিপুল সমাদৃতও হ’ব লাগিব তেখেতৰ এই নতুন গল্পটো।এই গল্পটোৰ লগত তেখেতৰ সন্মানৰ কথাৰ লগতে গল্পটো বিচৰা আলোচনীখনৰ সন্মানৰ কথাও জড়িত হৈ আছে।পৰিকল্পিতভাবে আগনাবাঢ়িলে মুখ থেকেছা খোৱাৰ সম্ভাৱনাও নথকা নহয়।আগৰ দিনৰ কথা বেলেগ আছিল,আজিকালি ডিজিটেল মাধ্যমৰ ব্যৱস্থাটো সহজলভ্য হোৱাৰ পিচত লিখা মেলা কৰি ভাল বেয়াৰ ফিডবেক তৎক্ষণাত পোৱা যায়,গতিকে সাৱধানে আগবঢ়া মঙ্গল। আৰতি দেৱীক এবাৰ ক’ৰবাত

Read more

লাই হালে জালে-মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া

গাঁও দুখনৰ ঠিক সীমাতে জানটো। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে জানটোৱেই গাঁও দুখনক ভাগ কৰিছে। হওঁতে প্ৰধান পথত জানৰ ওপৰত পকী দলং এখন আছে যদিও লাহেশ্বৰী, ৰূপালীহঁতৰ দৰে জানটোৰ আশে পাশে থকা মানুহবোৰে ইপাৰ সিপাৰ হ’বলৈ ঘৰৰ কাষতে সাঁকো সাজি লৈছে। মানুহবোৰে বিশেষ দৰকাৰ নহ’লে সকলোবোৰ আহ-যাহ সাঁকোৰেই কৰে। এডোখৰ বাট ঘূৰি-পকি পকী দলঙেৰে যাবলৈ এলাহ কৰে।  খৰালি কালত একাঁঠুমানহে পানী ভাৰ বৈ লৈ থকা জানৰ পাৰটো গৰু ছাগলীৰ আদৰ নোপোৱা ঘাঁহ-বনেৰে ভৰি থাকে। মাজে মাজে ক’লা কচু। জানৰ পাৰত গজা

Read more

ৰিয়েল-ঈশান জ্যোতি বৰা

কিছুমান মানুহে ইমান মনোযোগেৰে কৰ্মব্যস্ততা প্ৰদৰ্শন কৰে যে, তেওঁলোকৰ কাষত থিয় হৈ থকাটোও এটা অস্বস্তিদায়ক যন্ত্ৰণা হৈ পৰে৷ অচিনাকি দ্বিধা এটা উপজে৷ জানোচা, আমাৰ উপস্থিতিয়ে মানুহজনৰ মনোযোগত ব্যাঘাত জন্মায়! জানোচা, আমাৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দই মানুহজনৰ চেতনাত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰে৷ বেজবৰুৱাৰ জীয়েক অমৃতাই যেতিয়া চিতল মাছৰ নেলুটোত টেপা এটা দি, পিছমুহূৰ্ততে নিজৰ সোঁবাহু মেলি মাছটোক ওপৰলৈ দাঙি, মৎস্য-চিকাৰৰ বিৰল আনন্দ উদ্‌যাপন কৰি আছিল, কাষতে ৰৈ থকা বেজবৰুৱাৰ মনটোতো তেনেজাতীয় দুশ্চিন্তাৰ পৰিচিত সোঁত এটা কুলুকুলু ধ্বনিৰে বৈ গৈছিল৷ অথচ বেজবৰুৱাই স্বচক্ষু আৰু স্বকৰ্ণৰে

Read more

“১৯৪৭” এটা প্ৰেম কাহিনী-ৰীতা লীনা সোণোৱাল

প্ৰেমত পৰাটো সহজ কথা নহয়। যিজনে প্ৰেম কৰে তেওঁ বুজে প্ৰেম কি বস্তু। তেওঁক যদি মই বেলেগ পৰিস্থিতিত বেলেগ ধৰণে লগ পালোঁ হয় তেন্তে কাহিনী হয়তো অন্য দিশেৰে আগবাঢ়িল হয়। কিন্তু আমাৰ কাহিনীত আশাপ্ৰদ একো নাছিল। আছিল মাথো কিছু ক্ষণৰ বিহ্বলতা। তেওঁ পিতাক শেষবাৰৰ বাবে লগ কৰিবলৈ আহিছিল। পিতাৰ ভৰি চুই এবাৰ সেৱা কৰিছিল। মই তেওঁলৈকে চাই আছিলোঁ। তেওঁ ডাঙৰকৈ চকুদুটা মেলি মোলৈ এবাৰ চালে। মই চকু তললৈ নমাই দিছিলোঁ। যন্ত্ৰণাই মোক কঁপাই তুলিছিল। পিতাৰ মতে মই সীতাৰ তুল্য। এজন

Read more
1 2 3 4 62