ফটাঢোল

ৰিয়েলিটি শ্ব’-ৰক্তাভ কুমাৰ

“সাৰ পাম মই  পুৱতি নিশাতে নিয়ঁৰ যেতিয়া সৰে, বাটৰ শুকান ধূলিত সেমেকা যিটো প্ৰহৰে কৰে.. আই মোক জগাবি, আই মোক জগাবি….” : বেলি দুপৰ হ’ল! জীৱ-জন্তুবোৰৰো এসাঁজ খাই হজম হ’ল, আন সাঁজৰ যোগাৰত লাগিছেই আৰু আমাৰ মহাৰাজ এতিয়ালৈ লাং খাই পৰি আছে। ঐ উঠিবিনে তই, নে চাৰিটা মতাই আনি বিছনাৰ সৈতে চোতালত উলিয়াম? : ধেই মা! তয়ো যে আৰু! বিচাৰকসকলে মোৰ গান শুনি আবেগিক হৈ হাততালি মাৰিবলৈ লওঁতেই তই মাতি দিলি! পি পি দাসে তামোল চোবাই থাকিয়েই কান্দি দিছিল জান!

Read more

হীৰাৰ ৰথখন-দীক্ষিতা বৰা

অশেষ অপেক্ষাৰ অন্তত অৱশেষত বে’লটো বাজিল, টিফিন ব্ৰেকৰ বে’ল। ‘শব্দব্ৰহ্ম’ বুলি এনেই নকয়, এই বে’লটোৱেই উদাহৰণ। বতাহত অক্সিজেনৰ মাত্ৰা বঢ়াই দিব পৰাৰ দৰে শক্তি থাকে তাৰ। সেই বে’লটোৱে শ্ৰেণীকোঠাত বঢ়াই তোলা অতিমাত্ৰা ‘অক্সিজেন’ৰ হুলস্থূলত কিতাপ কলম আদি সামৰি শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকী ওলাই গ’ল। শ্ৰেণীকোঠাটো ইতিমধ্যেই ‘মাছৰ বজাৰ’ হৈ পৰিছিল। গৰম বন্ধ খোলাৰ পাছত শ্ৰেণীবোৰ আৰম্ভ হৈছে সেইদিনা। ক’বলৈ যে সকলোৰে কিমান কথা গোট খাই আছে! লৰালৰিকৈ হাত ধুই আহি ভাগে ভাগে  টিফিন উলিয়াই বহি ল’লোঁ আমি কেইজনী।  : কি আনিছ তই? মোৰ

Read more

মোহ-অমৃত সন্দিকৈ

অ’ত ত’ত দুটি এটি তৰা সিঁচৰতি হৈ আছে৷ চকলা চকলা মেঘবোৰো আন্ধাৰ বৰণ এটা সানি যেনি-তেনি উপঙি ফুৰিছে৷ তাৰ মাজতে নীলাবোৰে খালী ঠাইবোৰ সামৰি ৰাখিছে৷ জোনটো ক’ত? ডাৱৰ এচলাৰ আঁৰৰ পৰা নিজৰ চেহেৰাটো দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি আছে আকাশৰ একোণত ৰৈ৷ জোন তৰা ডাৱৰৰ বিশালতাৰ তলত ৰৈ এনে লাগিছে যেন ডাঙৰ কাঁহৰ বাতি এটাই ঢাকোন দিহে থৈছে তলৰ এই জগতখন৷ চাই থাকিলে মনটোৱে বেলেগ বেলেগ ৰহস্য কিছুমান ভাৱি উলিয়ায়৷ যেনেকৈ আকাশখন বিশাল, মনৰ ভাৱবোৰো বিশাল হৈ গৈ থাকে৷ অকলে অকলে মুকলি

Read more

আচল-নকল-কৰৱী দেৱী

শীত মাহ। প্ৰচণ্ড ঠাণ্ডা। নগেনে জুইত হাত-ভৰি সেকিও তৎ পোৱা নাই। একেবাৰে হাড়লৈকে কঁপাবলৈ ধৰে। অৱশেষত গাটো গৰম কৰাৰ উদ্দেশ্যে ৰাওনা হ’ল সি চুলাই ঘাটিলৈ। পিচে উভতি আহোঁ‌তেহে লাগিল হাঁহাকাৰ। মদৰ নিচাত  ঠিকনাবিহীন পথিকৰ দৰে অৱস্থা নগেনৰ। কেনি গৈছে, ক’ত সুমাইছে একোৱেই তলকিব পৰা নাই বেচেৰাই। অৱশেষত জংঘলীয়া লুঙলুঙীয়া পথটোৰে সি ঢলং-পলং খোজেৰে গৈ থাকে, গৈ থাকে, গৈয়েই থাকে। কোমল দলিচা যেন লগা ঘাঁহ-বনবোৰতে গাটো এৰি দিয়ে সি আৰু নাক বজাবলৈ ধৰে। ৰাতিপুৱা সাৰ পাই দেখে নগেনে, চকৰী ফেঁটী এডালে

Read more

ঠেলাৰ নাম বাবাজী-ড° লক্ষ্যজ্যোতি বৰঠাকুৰ

নিস্তব্ধ, নিতাল, ক’তো কোনো হাই-উৰুমি নাই। দূৰৰ কৰবাৰ পৰা ৰৈ ৰৈ ভাঁহি আহিছে এটা জিলীৰ মাত। পূৰ্ণিমা নহয় যদিও শুক্লপক্ষৰ শশধৰে উদাৰচিত্তে পোহৰ বিলাইছে। একেবাৰে ফৰিংফুটা নহ’লেও জোনাক। ইটানগৰ আৰু লক্ষীমপুৰৰ পৰা অহা নাইট চুপাৰবোৰে ইতিমধ্যে এইখিনি জেগা অতিক্ৰম কৰিছে, গুৱাহাটীৰ ফালৰবোৰ শেষৰাতি বা দোকমোকালি সময়তহে পাইহি। সেয়ে এতিয়া ৰাজপথো প্ৰায় শূন্য। ভাগৰুৱা দিন এটাৰ শেষত মানুহবোৰে নিদ্ৰা দেৱীৰ কোলাত আশ্ৰয় লৈছে। এনে এক নিৰ্জন পৰিবেশৰ বুকু বিদিৰ্ণ কৰি হঠাৎ এক ভয়াৰ্ত চিঞৰ ভাঁহি আহিল, “আয়ৌ খালে অ’, মৰিলোঁ অ’।

Read more

ইঞ্চুৰেন্স-অভিজিত কলিতা

নম্বৰটো অচিনাকি যদিও তাৰ ৰেহৰূপৰ পৰা গম পোৱা যায়, কোনোবা কল চেণ্টাৰৰ নাম্বাৰেই হ’ব। অফিচ বন্ধ, দেৰিলৈকে শুম বুলি আগদিনাৰ পৰাই আয়োজন কৰা হৈছিল যদিও, সাত বজাত যি সাৰ পালোঁ, আৰু টোপনি নহা হ’ল। ভোক লাগিল- গতিকে শুই উঠাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আৰম্ভ কৰি দিব লগা হ’ল। আৰু চাৰে দহ বজাত সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটো সমাপ্ত কৰি আকৌ বিছনাতে হেলান দি পৰি ভাৱি আছিলোঁ- এতিয়া কি কৰা যায়? তেনেতে আহিল ফোনটো। সাধাৰণতে এনেকুৱা ফোন পোনেই ৰিজেক্ট কৰোঁ, কিন্তু আজি কি ভাৱি জানো, সেউজীয়া বুটামটো

Read more

শ্ৰদ্ধাঞ্জলি – দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

: বুজিছ নে, বৰ্মন দা যদি ফে’চবুকত থাকিলেহেঁতেন, ফালি দিলেহেঁতেন  গুটখাৰ পেকেটটো ফালি গুটখাখিনি মুখত ঢালি সংঘৰ এজনে লগৰজনক ক’লে। : কৈছ হে নে, নাৰীৰ লাইন লাগি গ’লহেঁতেন। কবিতা লিখা মানুহ ভাই! আনজনে এইবাৰ সৰু সৰুকৈ কথাখিনি কৈ ফিচিককৈ হাঁহিলে। গুটখাই মুখখন ভৰাই ৰখা বাবে সেইজনে সশব্দে হাঁহিব নোৱাৰিলে যদিও সি মুখৰ অংগী-ভংগীৰেই বুজালে যে কথাষাৰ শুনি সি হাঁহিত ফাটি পৰিছে।  অলপ আঁতৰত বহি থকা বৰ্মন পত্নী হৰবালাই সিহঁতে কিয় হাঁহিলে, বুজি নাপালে, নুশুনিলে। নৃপতি বৰ্মন ঢুকোৱাৰ দুদিন হৈ গ’ল।

Read more

কৃপণ-হেমন্ত কাকতি

চহৰৰ সম্ভ্ৰান্ত ব্যৱসায়ী প্ৰদীপ বৰুৱা৷ বয়স প্ৰায় ষাঠীৰ উৰ্ধত যদিও যথেষ্ঠ কৰ্মঠ৷ পিচে আজিকালি তেওঁ সমস্ত দায়িত্বভাৰ তেওঁৰ একমাত্ৰ পুতেক দিগন্তৰ ওপৰতে এৰি সামাজিক কাম আৰু মেলে মিটিঙে ঘূৰি ফুৰে৷ পয়ত্ৰিচ বছৰীয়া দিগন্ত বৰুৱাও বাপেকৰ দৰেই কৰ্মপিপাশু, পিচে তেওঁৰ পত্নী বৰ্ণালীৰ মতে দিগন্তৰ ভীষণ সমস্যা এটা আছে৷ মানুহজন প্ৰয়োজনতকৈ বেছি কৃপণ৷ নিজৰ ঘৈণীয়েকজনীক চলাফিৰাৰ ক্ষেত্ৰত টকা পইচা দিয়াৰ পৰা সময় দিয়ালৈকে সকলো হিচাব মতেহে চলে৷ সেইটো কথাতে বৰ্ণালীৰ মনত অলপ দুখ যদিও বিয়াৰ তিনিবছৰ পিছত আজিকালি দিগন্তৰ লগত ‘এডজাষ্ট’ কৰিবলৈ

Read more

ছাল চিগা মহাজন – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য

অতি সন্তৰ্পনে সি বিস্কুটৰ টেমাটো খুলিলে। টেমাৰ ভিতৰত বিস্কুটবোৰৰ মাজত ঘঁহনি খাই সৃষ্টি হোৱা গুড়ি অকণমানৰ বাহিৰে একো নাছিল। খঙতে টেমাটো দলিয়াই দিয়াত শব্দ এটা হ’ল যদিও ঘৰটোত শুই থকা কোনেও শুনা নাপালে। এইবাৰ সি এন্ধাৰতে খোৱাপানী এটুপি বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। ভোকে-পিঁয়াহে লেবেজান হৈ পৰিছিল সি কিন্তু যোৱা আধাঘণ্টা ধৰি পাকঘৰত বিচাৰি বিচাৰি এটাও খোৱা বস্তু নাপালে। আচলতে সি ঘৰটোত চুৰি কৰিবলৈহে সোমাইছিল। ঘৰৰ গৰাকী অকলশৰীয়া বুঢ়া-বুঢ়ীযোৰা অগাধ সম্পত্তিৰ মালিক আছিল। মানুহে কয় যে বুঢ়াৰ খেতি পথাৰৰ এটা মূৰৰপৰা আনটো মূৰলৈ

Read more

বিহুৰ অতিথি-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা

“বিহু যেতিয়া পাটৰ পাঞ্জাৱীটোৱেই পিন্ধি যাওঁ, বুজিছানে?” “মই উলিয়াই থৈছোঁৱেই৷ আপোনাৰ বিছনাত গাৰুটোৰ কাষতে থৈছোঁ৷ যাব খুজিছে যেতিয়া যাওকগৈ৷ কিন্তু বয়স হৈছে, কথাটো মনত ৰাখিব।” – গিৰীয়েক হৰেশ্বৰ চৌধুৰীয়ে পাটৰ পাঞ্জাৱীটো পিন্ধি যোৱাৰ কথা কোৱাত ৰমলা দেৱীয়ে কথাখিনিৰে গিৰীয়েকক সতৰ্ক কৰি দিলে৷ “হ’ব দিয়াহে৷ মই সৰু ল’ৰাও নহয় আৰু অালৰ অশীতিপৰো হোৱা নাই৷ ল’ৰাকেইটাই বৰকৈ মাতি থৈ গৈছে দেখোন, তুমিওতো দেখিছা৷ সিহঁতকেইটাৰ লগত যে আহিছিল, ৰজনী ঠিকাদাৰ, তেওঁ একো চিন্তা কৰিবলগীয়া নাই বুলি কোৱা নাই জানো?” – হৰেশ্বৰ চৌধুৰীয়ে ধূতীখন

Read more
1 2 3 4 66