ফটাঢোল

জীৱনৰ ৰং-ৰূপম ঠাকুৰীয়া

: হেল্লো ! হেল্লো কলিতাদা?  : …………….. : হেল্লো কলিতাদা…..শুনিছেনে? :  হেল্লো …..হেল্লো….এতিয়া শুনিছোঁ‌। কওক আপোনাৰ। নেটৱৰ্কটো বৰ বেয়া আপোনাৰ।  : নহয়, আপুনি ক’ত আছে? (নেটৱৰ্ক মোৰহে বেয়া! তেওঁ বা আছে ক’ত সোমায়।)  : মই গৈ আছোঁ আপোনাৰ। : কালিৰ ‘আৰজেণ্ট’ চিঠিখন দি আহিব লাগিছিল সোনকালে। আপুনি আছে ক’ত মানুহজন কওকচোন? : মই আপোনাৰ ঘৰত আছোঁ আপোনাৰ।  (আমাৰ ঘৰত? কি কৰিছে তাত মানুহজনে? আমাৰ এওঁৰ লগত সিদিনাখন চিনাকি হৈছিলহে মাত্ৰ! আজি ঘৰ ওলালেইনে? তাকো অফিচ আৱাৰত, তাতে ময়ো অফিচত আছোঁ।……..বাৰু

Read more

ভেকচিন (সুখী দাম্পত্য জীৱনৰ চাবিকাঠি)-ডা° ধ্ৰুৱলোচন নাথ

ডিউটি শেষ হ’বৰ সময়তে মবাইলৰ স্ক্ৰীণত শ্ৰীমতীৰ তিনিটাকৈ মিচ্‌ডকল দেখি দৌৰাদৌৰিকৈ সা-সৰঞ্জামবোৰ বেগত ভৰাই হস্পিতাল এৰিবলৈ লৈছিলোঁহে ঘপহকৈ সোমাই আহিলেই নহয় ওচৰৰে চৌধুৰীমাষ্টৰ বোলাজন ৷ উস্‌ আমাৰ কি ভোক ভাগৰ নাই! এক্কেবাৰে পেইনফুল ড’জ এটা দিম বুলি মুখ মেলিবলৈ লওঁতেই মাষ্টৰে মাত লগালে, : ছাৰ, ছাৰ মানে মোৰ শ্ৰীমতীৰ; মোৰ শ্ৰীমতীৰ… বুলি পেঘেনিয়াই থকা দেখি গেঙেৰি মাৰি ধৰিলোঁ, : হেৰা মাষ্টৰ, শ্ৰীমতী অকল তোমাৰেই নহয়; ঘৰত  আমাৰো শ্ৰীমতী আছে বুজিছা৷ গতিকে কি হৈছে সোনকালে কোৱা৷ মোৰ দেৰি হৈছে৷ লগে লগে

Read more

মা-দেউতাৰ চকুত তেওঁলোকৰ পচন্দৰ ড্ৰেছেৰে মই বিশ্বসুন্দৰীজনী-অসীমা শইকীয়া দত্ত

সৰুতে নতুন চোলালৈ বাট চাই থকা সময়বোৰ। হোলোঙা ফ্ৰক এটা দেতাই আনি দিয়ে। গোটেই অসমৰ মানুহ সোমাই চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰো আধা সোমাব পৰাকৈ। মায়ে কয় ভালেই হ’ল তাই ডাঙৰ হোৱালৈকে পিন্ধিব পাৰিব। দেতাই শলাগি তৎ নেপাই মোক ইমানেই ভাল দেখে। অত শলাগনিত গম পাবলে বাকী নেথাকে মই যে গদাপানীৰ চোলাত সোমাই পৰা গতি এটালে গৈছোঁ। মনতে ভাবোঁ, “ডাঙৰ হোৱালৈকে পিন্ধিব পৰালৈ সৰু কালছোৱাচোন চোলাটোৱেই মোক পিন্ধি ফুৰিব মানে।” এবাৰ বিয়ালে পিন্ধি ওলালোঁ। অকল মূৰটো ওলাই আছে নিজৰ বুলিবলে। মামাহঁতৰ গাঁৱত বিয়া।

Read more

বিষফল   : ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ

: বাবু আজি তুমি আকাশ নীলা টি-চাৰ্টটো পিন্ধাচোন৷ : না, মোৰ মন নাই সেইটো পিন্ধিবলৈ। : মই কৈছোঁনে নাই সেইটো পিন্ধিবলৈ, পিন্ধা বুলি কৈছোঁ নহয়। এইবাৰ পূৰৱীয়ে অলপ মাতটো হুটা কৰিয়েই পুতেক অনুভৱক অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ মৰমৰ বাবুক ক’লে। : তাৰ যদি মন নাই, ইমান জোৰ কিয় কৰি আছানো? ইমান সময় মাক-পুতেকৰ কথাৰে লাগি থকা ৰণখন শুনি শেষত হাজৰিকা মানে অনন্ত হাজৰিকাই মাত লগালে। : তুমিতো মনে মনেই থাকা। পুতেৰাৰ যি স্বভাৱ হৈছে সৱ তোমাৰ কাৰণেই। মৰম কৰি কৰি পুতেৰাক মূৰত

Read more

ওলায়ে দেখিবা যাক, শত্ৰু নুবুলিবা তাক- প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ

: পিমু, এই ব্ৰহ্মপুৱাতে খিৰিকীবোৰ কিয় খুলি দিছা, বন্ধ দিনটোতো ভালকৈ শুবলৈ নাপাওঁ। কিযে শব্দবোৰ কৰে ঔ… ‘দু’ৱে বিছনাৰ পৰাই ভোৰভোৰাই উঠিল। কাষৰ বৰুৱা আংকোলৰ এতিয়া মুখ ধোৱাৰ সময়, খেক্ খুক্ খোৱাক্, খোল্লেক্ আদি বিভিন্ন শব্দৰে তেওঁ মুখখন পখালে। সেই শব্দতে ‘দু’ৰ পুৱাৰ চিকুন টোপনিকণ ভংগ হৈছে। বন্ধ বাৰত এনেয়ো দেৰিলৈকে শোৱাৰ অভ্যাস ল’ৰাকালৰে পৰাই, তাতে কালি ফুটবল খেল চাইছে দেৰিলৈকে। দহটালৈকে শুবই আজি! আগতে মাকেই কাম কৰি কষ্ট কৰা ল’ৰাটোক বন্ধৰ বাৰটোত মনপূৰাই শুবলৈ দিছিল। অভ্যাসটো এৰা নাই এতিয়াও।

Read more

দো গ’জ কি দূৰী হ্যে জৰুৰী-মৃদুল নাথ 

অফিচলৈ আহিয়েই টেবুলত বেগটো থৈ লেপটপটো অন কৰিলোঁ। মেইলকেইটা ওপৰে ওপৰে চায়েই কনফাৰেন্স হলটোলৈ দৌৰ দিলোঁ, মিটিঙখন আৰম্ভ হ’লেই চাগে। আজি অফিচলৈ অলপ দেৰিয়েই হৈছে। সময়মতে ঠিকেই সাৰ পাইছিলোঁ, পয়মাল লগালে বৰষুণজাকে। এৰা, বৰষুণজাকেই যত্ কূটৰ ঘাই, পৰিবেশটোলৈ চাই আৰু পোন্ধৰ মিনিটমান শুই লওঁ বুলি ভাবিলোঁ, আৰু সেইটোৱেই কাল হ’ল। একেবাৰে এঘণ্টাৰ মূৰত সাৰ পাই জা‍ঁপ মাৰি বিছনাৰ পৰা নামি একেলৰে গৈ বাথৰূম সোমাইছোঁ। জগাই নিদিয়াৰ বাবে মানুহজনীক বেঁকাকৈ চাৱনি এটা দি অফিচলৈ বুলি গাড়ী দৌৰাইছোঁ। তাৰ বাহিৰে কৰিব পাৰোঁনো

Read more

শ্ৰীমান-শ্ৰীমতী- ৰাজশ্ৰী শৰ্মা

আমাৰ ঘৰৰ কাষৰে শৰ্মা পুৰণি চিন্তাৰ মানুহ, শৰ্মানী আধুনিক‌। শৰ্মা পূবে থাকিলে শৰ্মানী পশ্চিমে। শৰ্মাই ঘৰত ৰন্ধা খাই ভাল পায়, ইফালে শৰ্মানীয়ে ৰেষ্টুৰেণ্টত। ঘৰত আন কোনো  মানুহ নাই বাবে শৰ্মাই ৰাতি ঘৰ এৰি বাহিৰত থাকিবলৈ বেয়া পায়, আচলতে চোৰৰ ভয়, যিহে দিনকাল! ইফালে শৰ্মানীৰ ঘৰত থাকি মূৰ পকি গৈছে, হ’ল বুলিয়েই কিমান শুব, কিমান ফেইচ বুকত ব্যস্ত থাকিব, কিমান চিনেমা চাব বা কিমান শৰ্মাৰ লগত কাজিয়া কৰিব? ছোৱালী দুজনীৰ গৰমৰ বন্ধ, স্কুলৰ প্ৰজেক্ট মানে ধৰক এটা এটা কৈ বুটৰ দাইল

Read more

থেংকছ টু ফে’চবুক -মানসী বৰা

খোৱা টেবুলত লোভনীয় হৈ জিলিকি থকা প্ৰ’ন পকৰা এটাত সীমা বৰুৱাৰ সাত বছৰীয়া পুত্ৰ মিকিয়ে হাত দিব খুজিছিল।  : এতিয়া নাখাবি, ৰৈ থাক বুলিছোঁ নহয়। যেতিয়া খাবলৈ ক’ম তেতিয়া খাবি।  চিঞৰি উঠে সীমা বৰুৱাই। মিকিৰ হাতখন কোঁচ খাই পৰে। মাকৰ এই কথাটো তাৰ বৰ বেয়া লাগে। সদায় কিয়নো ফটো ল’ব লাগে? আগতে কিন্তু তাৰ মাক তেনেকুৱা নাছিল। আগতে বিহু আহিলে সদায় তাৱাৰ পৰা গৰমে গৰমে তুলি দিয়া তিল পিঠাটোৰ সোৱাদ ল’বলৈ পাইছিল। আজিকালি  বিহুত সদায় পিঠাখিনিৰ ফটো তুলি লোৱাৰ পিছতহে

Read more

ছুইট ছেল্ফি : পদ্মজা বৰুৱা মহন

“আৰু কি বাকী থাকিল আৰু কি বাকী থাকিল…” মনত পেলাই পেলাই আৰু মনত নপৰাত ওচৰতে বাঁহ গাঁজ গুচাই থকা নগাকে ধমক এটা দিলে প্ৰীতিয়ে, : ঐ জহনীতযোৱা আৰু কিবা থাকি গ’ল নেকি মোনাত সোমোৱাবলৈ, মনত পেলাই দে চোন। : ঐ, তহঁতে পথাৰত খাবলৈ যাৱনে ৰুবলৈ যাৱ হেৰ’। অথনিৰে পৰা খোৱাবস্তুসোপাকে ভৰাই থকা দেখিছোঁ। সিয়ো চিঞৰিয়েই উত্তৰটো দিলে। : ধৈ ওপৰচকুৱা, খোৱাবস্তুবোৰ সদায় বেছি দেখ তহঁতে। অতগাল ৰোৱনী আহিব সুদাপেটে ৰুব নেকি পথাৰত? : নেজানো কি নিয় কি নিনিয়। ঠাণ্ডা পানী

Read more

কাল নাগিনী-জয়ন্ত দাস

হৰেণ মাষ্টৰ৷ গাওঁখনৰ সকলোৱেই তেওঁক হৰেণ মাষ্টৰ বুলিয়েই মাতে৷ শিক্ষকৰ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ  লোৱাৰ প্ৰায় ৭ বছৰ হ’ল যদিও মাষ্টৰ উপাধিটো তেওঁৰ থাকিয়েই গ’ল৷ তাৰোপৰি শিক্ষকতা কৰি থাকোঁতে তেওঁ যিখিনি আদৰ-সন্মান পাইছিল সেইখিনিৰ আজিও অলপো হীনদেঢ়ি হোৱা নাই৷  সদায় প্ৰাতঃভ্ৰমণ আৰু সান্ধ্যভ্ৰমণ কৰি থাকোঁ‌তে লগপোৱা লৰা-ছোৱালী বা গাঁ‌ওখনৰ মানুহখিনিয়ে তেওঁ‌ক দিয়া সন্মানখিনিত তেওঁৰ মন ভৰি পৰে আৰু ইমান সুন্দৰ এটা বৃত্তিত নিজকে নিয়োজিত কৰিব পৰা বাবে জীৱনটো ধন্য হৈ পৰা বুলি অনুভৱ কৰে৷ অইন দিনবোৰৰ দৰে আজিও প্ৰাতঃভ্ৰমণ কৰি আহি

Read more
1 2 3 64