ফটাঢোল

বাবাটো-উজ্জ্বল দিপলু গগৈ

মাষ্টাৰ্চ পঢ়ি থকাৰ সময়ৰে হোষ্টেলৰে ল’ৰা এজনৰ কথা৷ যিমান দূৰ জানিছিলোঁ ল’ৰাজনৰ চেনিৰ গুদামত চাকৰি পাবৰ যোগ্যতা আছিল৷ ফেচবুক তেতিয়া অসমৰ মাটিত চালুকীয়া অৱস্থাত৷ ভঙা ভঙা ভাষাৰে আমি ফেচবুকত কথা লিখাৰ সময়৷ লগৰবোৰে একেলগে বহি শাৰী পাতি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেম্পাচৰ ছোৱালীবিলাকৰ প্ৰফাইল খুঁচৰি ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠাওঁ৷ কাৰোবাৰ ৰিকুৱেষ্ট একচেপ্ত কৰা-নকৰাৰ মাজতে হৰ্ষ-বিষাদ বাগৰি ফুৰে৷ সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাহিৰৰ পৃথিৱীখনৰ ছোৱালীবোৰক কেনেকৈ বিচাৰি ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠাব পাৰি সেইয়া আমাৰ জ্ঞানৰ বাহিৰৰ কথা আছিল৷ ঠিক তেনেকুৱা যুগতে কাহিনীটোত ক’বলৈ বিচৰা ল’ৰাজন

Read more

জীৱনৰ ৰং-ৰূপম ঠাকুৰীয়া

: বতৰটো এনেকুৱা কৰিলেই মোৰ মূৰটো নষ্ট হয়। : কিয়, কি হ’লনো?  : আজি ইমান কুঁৱলী পৰিছে দেখা নাই? এই ঠাণ্ডাত এতিয়া যোৱা স্কুটী চলাই। ৰাস্তা ভালকৈ মনিবই নোৱাৰি। স্কুল পোৱালৈ গোটেই কাপোৰ-কানি তিতি অৱস্থা যে হ’ব আৰু এটা ! : তাকেইহে। ময়ো ভাবিছোঁ‌ কথাটো। এনেকুৱা বতৰত তোমাক ইমান দূৰ স্কুটী চলাই যাবলৈ দিবলৈ বেয়াই লাগে মোৰ। : হ’ব হ’ব। ইমান দিন ক’লোঁ‌ যে গাড়ীখন শিকাই দিয়া। নাই সময় নাই। এনেকুৱা বতৰত ময়ো কেতিয়াবা স্কুললৈ গাড়ীখন লৈ যাম। নিজে গাড়ীখন

Read more

আখৰা-ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ

: তুমি প্লীজ মোক আমাৰ মইনাকণৰপৰা তাইৰ কাপোৰ এজোৰ আনি দিব পাৰিবানে?   : মইনাকণৰ কাপোৰ কালৈ কিয়?   ঘৈণীয়েক নীতাৰ নাভূত নাশ্ৰুত কথাত আচৰিত হৈ গিৰিয়েক জয়ন্তই চিঞৰি সোধাৰ দৰেই সুধি পেলালে।   : ধেৎতেৰিকা তোমাক কিবা এটা কোৱাই ভুল অ’৷   বুলি নীতা অৰ্থাৎ নীতালিমা গোস্বামীয়ে মুখখনৰ বিশেষ এটা ভাঁজ দি গেঙেৰি মৰাদি মাৰি তেওঁলোকৰ বেডৰূমৰপৰা খৰখেদাকৈ ওলাই গ’ল।   মইনাকণ হৈছে জয়ন্ত গোস্বামীৰ ঘৰত বনকৰা মানুহগৰাকী। আজি কেইবাদিনো ধৰি তাই কামলৈ অহা নাই। কিবা বোলে গিৰিয়েকে পাচলি

Read more

প্ৰতিযোগিতা : নাজিয়া হাচান

এইকেইদিন শ্ৰীমতীগৰাকী বৰ ব্যস্ত। ঢেঁকীৰ শালত। ঘৰৰ কাষতে চালি এখন দি নতুনকৈ তেওঁ ঢেঁকী এটা পাতিছে। এসপ্তাহ দহ দিন লাগিছে ঢেঁকীশালখন যোগাৰ হওঁতে। ঘৰৰ আনবোৰ কাম সকলো তল পৰিল এইকেইদিন। পতীদেৱে সময়ত যে ভাতকেইটা খাবলৈ পাইছে সেয়াই মানে যথেষ্ট। শ্ৰীমতীক এইকেইদিন একো কৈ লাভ নাই বুলি পতিদেৱে জানে।   ঢু ঢু ঢোম… ঢু ঢু ঢোম..   ৰাতি বাৰ বজালৈ শ্ৰীমতীয়ে ঢেঁকী দি আছে আজি। শব্দত পতিদেৱ শোৱা পাতিৰ পৰা হুৰমুৰাই উঠি আহিল।   : হেৰা! কিহে! তুমি অকলে অকলে কি

Read more

ভিক্ষাৰী-পাৰ্থপ্ৰতীম

“অ’ মা মা শুনাচোন, কোনোবা আহিছে। আণ্টী এজনীয়ে তোমাক বিচাৰি আহিছে।” – বাৰান্দাত খেলি থকা টিকলুৱে দৌৰি গৈ মাকক ক’লে। “কোননো আহিছে অ’ এই দুপৰীয়াখন। যোৱাচোন বহিবলৈ কোৱাগৈ, মই গৈ আছোঁ।” জয়াই ক’লে। “নাহে মা ভিতৰলৈ। ভুউউউউউউউউউউউউউ………” – মুখেৰে গাড়ীৰ শব্দ উলিয়াই টিকলুয়ে তাৰ খেলা গাড়ীখন লৈ বাহিৰলৈ লৰ মাৰিলে। জয়াই গেছটো বন্ধ কৰি পাকঘৰৰপৰা দৌৰা দৌৰিকৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল কোন আহিছে চাবলৈ বুলি। আহি দেখিলে বাৰান্দাত আদহীয়া মানুহ এগৰাকী থিয় হৈ আছে ভিক্ষা খুজিবলৈ বুলি। দেখিয়েই বিৰক্তিত জয়াৰ মুখখন

Read more

ৰিপ্‌-ৰাস্না বণিয়া(বৰুৱা)

ৰংমনে নতুনকৈ ফে’চবুক কৰিবলৈ শিকিছে। তাক আৰু কোনে পায়!এইকেইদিন সি ফে’চবুক লৈয়েই ব্যস্ত।তাকে দেখি তাৰ মাকৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ। : নিজৰ ফটো সোপাকেনো আৰু কিমান দি থাক! মানুহৰ চাগৈ তোক চাই চাই আমনি লাগিছে। : নিজৰ ফটো নিদি ফেচবুকত কি বেলেগৰ ফটো দিয়ে নেকি? তোমাৰ ফটো দিব লাগে যদি কোৱা। : মোৰ ফটো দিব নালাগে। কাইলৈ ককাৰৰ বছৰেকীয়া শ্ৰাদ্ধ। ককাৰ ফটো এখনকে দেচোন। সকলোৱে তেওঁৰ আত্মাৰ শান্তি কামনা কৰিব। মানুহৰ আশীৰ্বাদ বৰ ডাঙৰ বস্তু বুজিছ। ৰংমনে মনতে ভাবিলে— “মায়ে

Read more

ভাষা বিভ্ৰাট- সোমকান্ত শইকীয়া

আজিৰপৰা প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ আগৰ এটা সঁচা কাহিনীৰ বৰ্ণনা কৰিব খুজিছোঁ, শুনকচোন। এখন ঔদ্যোগীক নগৰৰ আৱাসিক এলেকাত আমি ভালেকেইজন সহকৰ্মী  ওচৰা-উচৰিকৈ বাস কৰোঁ। যিহেতু উদ্যোগটো ৰাজহুৱাখণ্ডৰ, গতিকে ভাৰতৰ সকলো ভাষা-ভাষী কৰ্মচাৰী একেলগে একেধৰণৰ আৱাসিক ঘৰত থাকে আৰু পৰিয়ালবিলাকৰ মাজত মিলা-প্ৰীতিও আদৰ্শণীয়। অসমীয়াৰ ভোগালী বিহুত সকলো জাতি ধৰ্মৰ লোক একেলগে মিলিত হৈ মেজি জ্বলোৱা, ভোজ-ভাত খোৱা আৰু নাচ-গানেৰে মহা আনন্দেৰে বিহুটো উদযাপন কৰা হয়। তেনেকুৱা এটা বিহু উদযাপনৰ সময়ৰে এটা সৰু, অথচ মনত থকা ঘটনাৰ বিষয়ে ক’বলৈ ওলাইছোঁ। আমি থকা ক’লনিটোৰ 

Read more

খেতিয়ক মানুহটো-নীতাশ্ৰী নেওগ

আমাৰ এওঁ এইকেইদিন খুব ব্যস্ত। পুৱাই উঠি বাৰীলৈ যায়। কোৰেৰে মাটি চহাই হাতেৰে ভুকুৱাই, ভৰিৰে লথিয়াই মিহি কৰে। পিছবেলা ৰাস্তাত সাৰ বিচাৰি ওলাই যায়। এওঁ আকৌ সহজ সৰল মাটি হেন মানুহ দেই। সাধি সাধিহে পাইছোঁ বুজিছে। পিচে ইমান সাধনা কৰাও ভাল নাছিল। কিছুমান কাণ্ড দেখি মূৰত তিল পিহি ভৰণ ল’ব লগা হয়। এটা কথা পিচে ক’বই লাগিব। তেওঁ মোৰ কথা কেতিয়াও নেপেলায়। যিহকে কওঁ বৰ চিৰিয়াছলি লয়। শ্ৰুতি বা, দীক্ষিতাহঁতৰ তাতেই হিংসা। বোলে, “আমাৰ মানুহকেইটাই আমি যিহকে কওঁ কমেডী কৰা

Read more

ভাড়াঘৰ-মিনতি মহন্ত

জীৱনত ভাড়াঘৰৰ বেপাৰ চলাই বহুতো অভিজ্ঞতা আৰ্জন কৰিছোঁ৷ ভাল বেয়া সকলোবোৰ অধ্যয়ন কৰিবলৈও ভাড়াঘৰৰপৰাই কিছু হ’লেও প্ৰেৰণা পাইছোঁ বুলি ক’লে বঢ়াই কোৱা নহ’ব যেন লাগে৷ তথাপিও কিয় উজুটি খাব লগা হয়৷ বাচনি কৰোঁতে মনত ৰখাখিনি প্ৰয়োগেই কৰা হয়৷ তাৰ মাজতে বহুতো ভাড়াতীয়া এনেকুৱা পাইছোঁ, তেওঁলোকে যাবৰ সময়ত ঘৰৰ সদস্য আঁতৰি যোৱা যেন অনুভৱ কৰি চকুলো নিগৰাইছোঁ। সীমাৰ ভিতৰত থকা প্ৰত্যেকজন ভাড়াতীয়াৰ লগতে যিমান দূৰ সম্ভৱ ভাল ব্যৱহাৰ কৰি অহা হয়৷ শতকৰা তাৰ ভিতৰত দুই / তিনিজনৰ ক্ষেত্ৰতহে আচহুৱা কাহিনী ঘটি

Read more

আত্মপ্ৰসাদ-কাবেৰী গোস্বামী 

(১) “হ’লেই আৰু, আজি বৰকটকীয়ে পালে৷” কথাষাৰ অঞ্চলটোৰ মানুহৰ মুখৰে এনেয়েই নোলায়৷ নাটকৰ ৰিহাৰ্চেল শেষ কৰি চাহ পৰ্ব চলি থকাৰ মাজতেই বৰকটকীৰ প্ৰৱেশ ঘটাত মুখ ফুটাই নক’লেও সেইদিনাও প্ৰায় প্ৰতিজনৰ মুখতে সেই ভাব ফুটি উঠিল৷ : এইফালে গৈছিলোঁ, তহঁতৰ কথা সিদিনা ওলাইছিল এঠাইত, বোলো কিনো চলি আছে চাই যাওঁ বুলিয়েই সোমালোঁ এপাক৷ কৰ্তৃত্বৰ সুৰেৰে কথাষাৰ কৈয়েই বৰকটকীয়ে চাৰিওফালে চকু ফুৰাই চকী এখনত নিজে বহিল৷ : কচোন কিনো চলিছে, নাটক কৰিবি বুলি শুনিছোঁ! হ’ল আৰু এইজনাই ভাল পকাব আজি, কোনোমতে মূৰ

Read more
1 2 3 4 58