ফটাঢোল

সংগীত- সাক্ষৰজ্যোতি মহন্ত

সেইদিনা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যলয়ৰ ৰংঘৰ খহি পৰিব যেন লাগিছিল৷ ইমান দৰ্শক ইয়াৰ পূৰ্বে ৰংঘৰত কোনোদিনেই হোৱা নাছিল৷ সেইদিনা ৰংঘৰত আন অনুষ্ঠানতকৈ এক পৃথক অনুষ্ঠান আছিল৷ সেইদিনা ৰংঘৰত পাঁচ বছৰৰ পিছত এসময়ৰ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত চাঞ্চল্য সৃৃষ্টি কৰিব পৰা তথা Heartthrob ৰাজৰ সংগীতানুষ্ঠান আছিল৷ হঠাৎ লোকচক্ষুৰ পৰা তথা বন্ধু-বান্ধৱীৰ পৰা একেবাৰে সংযোগবিহীন হৈ যোৱা ৰাজৰ অনুষ্ঠান চাবলৈ সেইদিনা অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা ন-পুৰণি ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে ঢাপলি মেলিছিল৷ এয়া কাহিনীৰ শেষ অংশহে৷ এতিয়া কাহিনীটোৰ Flashback লে যাওঁ আহক৷ ৰাজ, আলফাৰ চাউনিত বন্ধুক বাৰুদৰ মাজত

Read more

মোৰ পাঁচখন প্ৰিয় গ্ৰন্থ- ঈশান জ্যোতি বৰা

নিম্নোক্ত বাক্যবোৰ ‘বিশ্ব গ্ৰন্থ দিৱস’ৰ প্ৰাক‌ক্ষণত লিখিছিলোঁ যদিও ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা আজিও থকা যেন অনুভৱ হয়। এতিয়া জনা-শুনা লোকে জানেই যে- উপযুক্ত প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ অভাৱত বহুতো মূল্যৱান অসমীয়া গ্ৰন্থ বিস্মৃতিৰ সুশীতল নিদ্ৰাত৷ কথাটো ভাবিলে বেজাৰ লাগে৷ কাৰণ চিন্তাশীল মানুহৰ চিন্তাশক্তি জোকাৰি যাব পৰা এইবোৰ গ্ৰন্থই সমাজলৈ জাগৰণ অনাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছিল৷ পিচে কি হ’ব, আমাৰেই চৰম দুৰ্ভাগ্য; তেনে অৱশ্য-পঠনীয় অনেক গ্ৰন্থই পাঠকৰ আদৰ আৰু সন্মানৰ পৰা বঞ্চিত হৈ এতিয়া আমন-জিমনকৈ দিন পাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে৷ কি যে বিড়ম্বনা! এতিয়া যদি আমি

Read more

আহুকাল- জয়ন্ত কুমাৰ ডেকা

আড্ডা দিয়া বন্ধুৰ সংখ্যা তেতিয়া লাহে লাহে কমি আহিছিল৷ সকলো ব্যস্ত৷ দুই এজনে গাৰ্হস্থ্য জীৱনতো প্ৰৱেশ কৰিলে৷ মুঠতে লাহে লাহে সময়ৰ হাতোৰাত সকলো বন্দী৷ ব্যতিক্ৰম আছিল মাথো লগৰ ভাস্কৰ৷ মানে সময়ৰ অভাৱ নাছিল তাৰ৷ দিনত এটা ৰাজনৈতিক পাৰ্টিৰ অফিচত কিছু হলি-গলি আৰু আবেলি আড্ডা পইণ্টত অকলে হ’লেও এবাৰ পৰিদৰ্শন৷ কিন্তু ক’ব লাগিব মনটো তাৰ বহুত ডাঙৰ৷ লগৰ কাৰোবাৰ কিবা সমস্যা বুলি জানিলে প্ৰথম সহায়কজন সিয়ে হয়৷ অৱশ্যে সাধাৰণ সমস্যাবোৰত হে কিন্তু৷ আৰু বিনিময়ত কেতিয়াবা লাগে তাক দিনৰ জৰ্ডা পাণৰ খৰচটো৷

Read more

শপত- চম্পক শৰ্মা 

দুবছৰ বছৰ মান আগৰ কাহিনী। ১২০৮৭ শতাব্দী এক্সপ্ৰেছখন ৰঙিয়াৰ ৩ নম্বৰ প্লেটফৰ্ম সোমাই গৈ মানে চিফুং পেছেঞ্জাৰখন ২ নম্বৰ প্লেটফর্মত ৰৈ আছিল। দৌৰা দৌৰিকৈ গৈ ট্ৰেইনখনত উঠি দিলোঁ। ট্ৰেইনখনত যাত্ৰী কম। খিৰিকীৰ কাষৰ ছিট এটাত বহি মোবাইলত সময় চালোঁ, ঠিক টাইম মতে ট্ৰেইন চলি আছে। শতাব্দীখনহে এডভান্স সোমাইছে। : আৰে চম্পক, তুই এইখানে? চিনাকি চিনাকি লগা মাত এটাত ঘূৰি চালোঁ, হয়, ভবা জনেই হয়। সেইজন নৰেন দা। আলিপুৰত লগ পাইছিলোঁ। সদাহাস্যমুখী নৰেন দা গাজা কোৱাত পাকৈত। এনেকুৱা ৰস লগাই কথাবোৰ

Read more

এণ্টি-ক্লাইমেক্স- ঈশান জ্যোতি বৰা

‘এইই পৰিল’- পদূলিটোৰ সোঁফালে গাতে লাগি থকা নিমজোপাৰ তলৰ পৰা যেতিয়া বীৰবলৰ বেসুৰা অথচ সুতীক্ষ্ণ চিঞৰটো আহি মোৰ তাপ মাৰি থকা সোঁকাণখন চুলেহি, বিচনাৰ পৰা মই বান্দৰটোৰ দৰে জঁপিয়াই কপাল কুঞ্চিত কৰি কিছুপৰ তভক মাৰি ভাবিবলৈ বাধ্য হ’লোঁ- এই অসময়ত বীৰবলৰ সমুখত এনে কি ৰকমৰ বস্তু পৰিব পাৰে-যি সম্পৰ্কে বাৰ্তা দিবলৈ সি ইমান জোৰেৰে ‘এইই পৰিল’ বুলি টেঁটু ফালিবলগীয়া হ’ল! চিন্তা আৰু চিন্তনৰ জালত আবদ্ধ হৈ মই ততালিকে সদ্যসমাপ্ত অতীতলৈ উভতি গ’লোঁ আৰু বীৰবলৰ চিঞৰটোৰ মাজত সোমাই থকা শব্দ-প্ৰাবল্য তথা

Read more

শকুনিৰ তিনপাট্টি- যোগেশ ভট্টাচাৰ্য্য

চাৰিওপিনে মানুহৰ হুলস্থুল। ভি আই পিৰ বাবে ৰখা আসনবোৰ ইতিমধ্যেই গ্ৰহণ কৰা হৈ গৈছিল। যি দুই এখন খালি আছিল সেইকেইখনো ৰুমাল, ফণী, লিপষ্টিক, চাধাৰ টেমা আদিয়ে গৰাকীৰ বাবে পহৰা দি আছিল। আসন নোপোৱাবোৰে বস্তা, প্লাষ্টিকৰ কাঁহী, মোজা আদি পাৰি লৈ মাটিত বহি গৈছিল। উদ্দেশ্য আছিল ‘ফটাঢোল মিট’ উপলক্ষে আয়োজন কৰা “মহাভাৰত” নাট প্ৰদৰ্শন। কিন্তু পুৱা ন বজাত আৰম্ভ হ’বলগীয়া নাটখন চাৰে দহ বজালৈ আৰম্ভ নোহোৱাত ৰাইজৰ মাজত বিশৃংখলতাই দেখা দিলে। ঠিক দহ বাজি পয়ত্ৰিশ মিনিটত সভাপতি হেমন্ত কাকতিয়ে মঞ্চত থিয়

Read more

সত্য ভাইৰাছ -অভিজিত কলিতা

ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ডৰ কোটিটকীয়া সুবিশাল বিলাসী মঞ্চ; চাৰিওফালে লেজাৰ লাইটৰ চকমকনি। ৰঙা দলিচাৰে ঢকা প্ৰেক্ষাগৃহত বলীউডৰ প্ৰতিজন হু ইজ হু। প্ৰতিজন তাৰকাৰ মাজত ডিজাইনাৰ পোচাকৰ এক অঘোষিত যুদ্ধ, যেন বৃহৎ ক্ৰিকেট ষ্টেডিয়ামত হোৱা এক ফেছন শ্ব’। এয়া সুন্দৰৰ পৃথিৱী, সুখৰ পৃথিৱী, ইয়াত উপস্থিত প্ৰতিজন লোকেই একোজন চেলিব্ৰিটি, লাখ লাখ মানুহৰ ক্ৰাছ, এইখন এখন সপোনৰ পৃথিৱী। নানা ৰঙী সাংস্কৃতিক কাৰ্যক্ৰম চলিছে, মাজে মাজে ঘোষণা কৰা হৈছে এই বছৰ কোনো এটা শিতানত ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰা অভিনেতা, অভিনেত্ৰী, বা কলা-কুশলীৰ নাম। প্ৰথমতে নমিনী

Read more

বিৱৰ্তন-অমিতাভ মহন্ত

শেষ! স্বস্তিৰ নিশ্বাস ল’লে অনলে৷ লেপটপত এইমাত্ৰ টাইপ কৰি শেষ কৰা এইখন কোনো সাধাৰণ থেচিচ্‌ নহয়৷ এইখন এক দীৰ্ঘদিনৰ গৱেষণাৰ ফচল৷ এইখনৰ বাবে কি কি কৰা নাই অনলে৷ দেশৰ বিভিন্ন পাহাৰ, চিৰিয়াখানা, অভয়াৰণ্য, চাৰ্কাচ… একোৱেই এৰা নাই৷ কত উজাগৰী নিশা, লঘোণ, নৈশ ভ্ৰমণৰ ফচল অনলৰ এই থেচিচ্‌খন৷ আস্! ফাইনেলী আজি সি শান্তিৰে এঘুমটি মাৰিব পাৰিব৷ সন্তুষ্টি এটাই, তাৰ এই পৰিশ্ৰম বৃথা যোৱা নাই৷ দীৰ্ঘ পৰ্যবেক্ষণ আৰু চিন্তাৰ মাধ্যমেৰে সি যি সত্য পোহৰলৈ আনিছে, সেয়া অভাৱনীয়৷ এই গৱেষণাই যে প্ৰাণীবিজ্ঞান জগতত

Read more

কাক-বিষ্ঠা- উচ্চজিৎ দশগিৰী

মাত্র দুটা চুবুৰী থকা প্ৰান্তৱৰ্তী গাঁওখনৰ এটা চুবুৰিৰ পঞ্চাশটা পৰিয়ালে ‘বৃন্ধ্য’ ধৰ্ম আৰু আনটো চুবুৰিৰ আঠচল্লিশটা পৰিয়ালে ‘উতাণ্ড’ ধৰ্ম পালন কৰে। গৃহস্থৰ বাপেকৰ শ্ৰাদ্ধ উপলক্ষে বৃন্ধ্য ধৰ্মৰ মানুহবোৰৰ এঘৰত ভোজ পাতিছে। পিছ চোতালত চৌকাৰ ওপৰত ডাঙৰ কেৰাহীত আঞ্জা উতলি আছে। বতাহত বিয়পি পৰা মলমলীয়া গোন্ধেই কয় ৰান্ধনি পাগত উঠা। গাঁৱৰ সকলো বৃন্ধ্যধৰ্মীয়ে চোতালত শাৰী পাতি বহিছে আৰু বিভিন্ন কথা পাতি খাবলৈ ৰৈ আছে। হঠাৎ কাউৰী এটা উৰি আহি উতলি থকা আঞ্জাত বিষ্ঠা ত্যাগ কৰিলে। ৰান্ধনিয়ে হুৱা-দুৱা লগালে। গৃহস্থ দৌৰি আহিল।

Read more

অপাৰেচন_হৰ্ণবিল- হেমন্ত কাকতি

পঞ্চাশোৰ্ধৰ জীৱনটো বৰ সুন্দৰকৈ উপভোগ কৰি আছিলোঁ৷ ধন, সম্পত্তি, মান, মৰ্যদা সকলো উভৈনদী হৈ পৰিছিল৷ ভগবানক অশেষ ধন্যবাদ দিছিলোঁ জীৱনটো ইমান সুন্দৰকৈ চলাই নিয়াৰ বাবে৷ সামৰ্থ অনুসাৰে দান পূণ্য কৰাতো কোনোদিন কাৰ্পণ্য কৰা নাছিলোঁ৷ কিন্তু সকলো সুখ, সকলো ভাল বস্তুৰে এদিন অন্ত আহে বুলি কয় যে – মোৰ জীৱনলৈও কাল ধুমুহাৰ ৰূপত নামি আহিছিল এটা ধূৰ্ত মানুহ৷ ধূৰ্ত মানুহ বুলি ক’লে ন্যায় নহ’ব৷ এটা ধূৰ্ত শিয়াল৷ তাৰ নাম আছিল অলকেশ ভাগৱতী! কাহিনীটো অলপ ধৈৰ্যৰে শুনক! ***** হেমন্ত কাকতি মানে মই

Read more
1 2 3 4 59