ফটাঢোল

শৈশৱৰ বতৰা-চিত্ৰলেখা দেৱী

শৈশৱ বুলিলে বুলিবৰ নাই। শৈশৱৰ স্মৃতি সদায়েই মধুৰ বুলিয়েই ধৰোঁ (কাৰোবাৰ বাবে তিক্তও হ’ব পাৰে)। ৰিণিকি ৰিণিকি মনতপৰা ঘটনা এটা কওঁ। মই একেবাৰে সৰু হৈ থাকোঁতে আমাৰ ঘৰৰ ওচৰত থকা সৰ্বোদয় আশ্ৰমত এটা ডাঙৰ অনুষ্ঠান পাতিছিল (কি আছিল মনত নাই), বোধকৰো দুই-তিনিদিনীয়াকৈ। আমাৰ ঘৰতো উখল-মাখল পৰিৱেশ। কাৰণ দেউতাই ইয়াত দেহে-কেহে লাগি থকাৰ কথা অকণ অকণ মনত আছে (পাছত মাহঁতেও কৈছিল বিভিন্ন কথা)। যিকি নহওক, এদিন ৰাতি সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আছিল আৰু তাৰবাবে ভালেমান দিনৰ আগৰেপৰাই যা-যোগাৰ কৰা হৈছিল। বিভিন্ন নৃত্য, গীত,

Read more

দেখনিয়াৰ কইনা-মানসী বৰা

মলয়াৰ ফটোখন দেখিবৰেপৰা পৱিত্ৰৰ মনত প্ৰেমৰ বীজ অংকুৰিত হ’ল। তাইক নিজৰ কৰি ল’বলৈ তাৰ মনত উখল-মাখল। ফটোখন দেখাৰ দিনাই যেন অতদিনে বিয়া পাতিবলৈ সুপাত্ৰী বিচাৰি চলোৱা অনুসন্ধানৰ অন্ত পৰিছিল। জীৱনসংগী হিচাপে মলয়াক সি প্ৰায় ঠিকেই কৰি পেলালে। মলয়াহঁতৰ ঘৰখনৰপৰা  বিবাহৰ প্ৰস্তাৱত সন্মতি আছে বাবেই তাক মাতি পঠোৱা হ’ল। সেইবাবেই আজি ফেৰীৰে ভাবীজোঁৱাই হিচাপে সি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছে। আনফালে বাটে বাটে মলয়াৰ প্ৰশংসাত পঞ্চমুখ হৈ প্ৰতিমটোৱে কোৱা কথাবোৰে  মলয়াজনীক লগ পাবলৈ তাক আৰু দুগুণে উৎসাহিত কৰি তুলিছে। পৱিত্ৰৰ বিয়াখনলৈ ঘৰৰ সকলোৰে

Read more

মুখাৰ আঁৰত-ৰীতা লীনা সোণোৱাল

প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ শিকিব লাগে। সৰুৰেপৰা বৰ লেহুকাকৈ ডাঙৰ দীঘল কৰা হয় আমাক। যেন মম এডালৰ দৰে মৌন হৈ গলিবলৈ শিকিলেহে আমি ছোৱালীবোৰ ভাল। বহুদেৰিৰপৰা নমিতায়ে অসহায়ভাবে কথাখিনি কৈ আছিল। তাইৰ কথাখিনি শুনিছোঁ‌ যদিও মোৰ সহজাত সন্দেহে লগ এৰা দিব বিচৰা নাই। কাৰণ মই যাক যি ভাবে দেখিছোঁ‌ সেইটোকেই সত্য বুলি মানি আহিছোঁ সদায়। কিন্তু এতিয়া নমিতাৰ কথাখিনি শুনি ভাবিছোঁ‌, বহুত ভব্য-গব্য এজন মানুহৰ মাজতো পশুবৃত্তি কিছুমান সোমাই থাকিব পাৰে। যেনেকৈ তাই এতিয়া পৰমানন্দ বৰদেউতাৰ কথা কৈ আছে। কিন্তু মোৰ মনত

Read more

আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া- অৰুণাভ মহন্ত

এসময়ত এটা জাতি আছিল, নাম আছিল “অসমীয়া”! যদিও জাতিটোৱে মাজে মাজে নিজৰ সংজ্ঞা বিচাৰি থাকে, তথাপিও সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে অতীজৰেপৰা অসম প্ৰদেশত বসবাস কৰা বা অসমীয়া ভাষা সংস্কৃতি মানি চলা লোকসকলকেই অসমীয়া বুলি কোৱা হৈছিল৷ অৱশ্যে এতিয়া জাতিটোত অসমীয়া কম আছে৷ এতিয়া জাতিটোত কলিতা, আহোম, বামুণ, উজনি-নামনিৰ, হিন্দু-মুছলিম ইত্যাদিহে বেছিকৈ থাকে৷ তথাপিও জাতিটো এতিয়াও জীয়াই আছে, কেলধোপ-কেলধোপকৈ হ’লেও। এসময়ত অসমীয়া জাতিটো বিভিন্ন বনজ, খনিজ আৰু খাৰুৱা সম্পদেৰে চহকী আছিল, কিন্তু এই জাতিটো এতিয়া আৱেগেৰেহে চহকী, ইমান আৱেগিক জাতি চাগে

Read more

নিৰ্বাচন আহিছে, নিৰ্বাচন-ঋতুপৰ্ণ শৰ্মা

এনেকুৱা লাগিছে আজি নিশাটো যেন মোৰ টোপনি নাহিব আৰু! যিমানে নিৰ্বাচন ওচৰ চাপি আহিছে, সিমানে মোৰ বুকুৰ ঢপ্‌ঢপনিও দেখোন বাঢ়ি আহিব ধৰিছে। এইবাৰ দিল্লীলৈ গ’লে ভালকৈ এবাৰ ডাক্তৰক দেখুৱাই ল’ব লাগিব। নাই, এতিয়া দিল্লীলৈ যাব নোৱাৰি। তাত আকৌ কৰ’ণা সংক্ৰমণ আৰম্ভ হৈছে। চেন্নাইতে গৈ এবাৰ দেখুৱাই আহিব লাগিব। অলপ টকা খৰচ হ’ব অৱশ্যে। পিচে টকালৈ চাই থাকিলে নহ’ব। দেহা থাকিলেহে বেহা। ৰাইজৰ কাম কৰিছোঁ যেতিয়া ৰাইজৰ পইচা খৰচ কৰিমেই। কাৰণ এই টকাবোৰনো ক’ত মোৰ নিজৰ টকা! ৰাইজৰহে টকা। নাই, কি

Read more

জীৱনৰ সহচৰ- মোনা অথবা বেগ বিন্দু ৰাজবংশী কলিতা

জীয়াই থকা দিনকেইটাত মানুহৰ অনেক সম্পত্তিয়েই অপৰিহাৰ্য হৈ পৰে। তাৰ ভিতৰত মোনা অথবা বেগটোৰ কিমান বেছি গুৰুত্ব সেই কথা আমি কোনেও ভাবিবলৈ সময় নাপাওঁ। পুৰণি কালত এই বেগক মানুহে জোলোঙা বুলি কৈছিল। বিশেষকৈ গ্ৰাম্য সমাজৰ প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ বাবে জোলোঙা বিভিন্ন দিশত বিভিন্নভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল। সেই সময়তো জোলোঙা আছিল সহচৰ অথবা সংগী। পেছা অনুযায়ী বিশেষ বিশেষ ধৰণৰ ব্যক্তি বুলি ক’লেই আমি নেদেখাকৈয়ে কল্পনা কৰি ল’ব পাৰো সেই ব্যক্তিগৰাকীৰ ব্যক্তিত্ব। উদাহৰণস্বৰূপে শিক্ষক বুলি ক’লেই আমি ধাৰণা কৰি ল’ব পাৰিছিলো যে কান্ধত ওলোমাই

Read more

দাপোণ-পাৰ্থ প্ৰতীম শৰ্মা

এই কথাই কথা নহয়। কিবা এটা লিখিবই লাগিব। আলোচনীখনৰ সম্পাদকে নিজেই ফোন কৰি কৈছে – “আপুনি যিয়েই নকওক লাগে, সমাজৰ চকুত আপুনি এজন সমাজহিতৈষী বিশিষ্ট সাহিত্যক। আপোনাৰ লেখাই আমাৰ আলোচনীখনৰ সৌষ্ঠৱ বৃদ্ধি কৰিব।” ইয়াৰ পিছত আৰু মই নিলিখি থাকিব পাৰোঁনে?  কাগজ-কলম সকলো সাজু কৰি বহি ল’লোঁ। আজি সুন্দৰ বিষয়ৰ লেখা এটা কলমৰপৰা নোলোৱালৈকে উঠিয়েই নাযাওঁ। চাওঁচোন বিষয় মূৰলৈ নহাকৈ কেনেকৈ থাকে! চকু মুদি দকৈ ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ – কি লিখোঁ? ঠিক ঠিক। এই বিষয়টোৱেই ভাল হ’ব। নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনক লৈ ব্যংগ

Read more

লক্‌ডাউনৰ পিছৰ আড্ডা : ঋতুপৰ্ণ শৰ্মা 

: এই মাক্সখন মাৰি থাকিলে একেবাৰে উশাহেই বন্ধ হৈ যাব খোজে ৰে। বীয়েৰৰ বটলকেইটা টেবুলৰ ওপৰতে থৈ সৌৰভে ক’লে। পল্লবে ইতিমধ্যে ক্লাবৰ পাকঘৰৰপৰা আইনাৰ গিলাচ তিনিটা আনিছিলেই। ধনে লগত অনা ‘তন্দুৰী চিকেন’ৰ পেকেটটো খুলিলে। : হয় দে দোষ্ট, এইখন মুখত মাৰি মাৰি অশান্তি লাগি গৈছে আৰু! কেতিয়ালৈ যে এইবোৰৰপৰা মুক্তি পাম। বীয়েৰ আনি ভালেই কৰিলি। এই গৰমত অলপ শান্তি পাম। ধনে ক’লে। : লক্‌ডাউনে চাল্লা মানুহৰ লাইফ ষ্টাইলেই সলনি কৰি দিলে। গিলাচত বীয়েৰ বাকি বাকি পল্লবে ক’লে। : লক্‌ডাউনৰপৰা তহঁতে

Read more

চাদি, ফিৰ চে- ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ

: হেৰি কি কয়হে এই বয়সত বিয়া! আকৌ এবাৰ! কিন্তু কাক? : হ’ব ইমান এনেকুৱা চাৱনি দিব নালাগে। বিয়া পাতিম বুলি ভাবিছোঁ যেতিয়া পাতিমেই। : হৌৰি এই বয়সত কি পৰকিতি লৰিছেহে আপোনাৰ। নে এই দিন-দুপৰতে ৰমেনৰ দোকানৰ ভিতৰত সোমাই ৰঙা পানীটোপা ধৰি আহিল। : হেই এনেই নজনা নেমেলাকৈ কেপকেপাই নাথাকিবাহে। মুখখন থাকিল বুলিয়েই জনাই নজনাই এনে বকি থাকিবলৈ দিয়া নাই নহয়। যি কৰিম বুলি ভাবিছোঁ তোৰ ভালৰ কাৰণেইটো কৰিম এইজনী।  : ঔ পুতুকণ, পুতুকণ ঔ। বাপেৰৰ কথা শুনহিচোন। আকৌ বিয়া

Read more

হাই প্রফাইল ফে’চ-সোণটো ৰঞ্জন বৰুৱা

: চাল্লা, ফেচবুকত নাইতো। নহ’লে মই কি বস্তু জানিলিহেঁতেন। : ইমান যদি মতা হয়েই মোৰ প্ৰফাইললৈ ব’লনা। চাল্লা এটা ষ্টেটাছৰ যোগ্য নহৱ। : এটা যদি পোষ্ট দিওঁ,পলাই তত নাপাবি ঔ। : তোৰ লগত এইকেইটা যে আনিছ, এনেকুৱা হাজাৰ হাজাৰ ফলৌৱাৰ মোৰ পিছত আছে। লিষ্টত থকা পাঁচহাজাৰতো বেলেগেই। এবাৰ মেনচন কৰি দিলে চব আহি যাব। তই মাত্ৰ এবাৰ ফেচবুকলৈ আহনা। তাৰপাছত দম দেখুৱা। : কাক ডাঙৰ ডাঙৰ কথা কৈছ বে? মোক কৈছ? যাৰ পোষ্ট শ শ হিচাপত শ্বেয়াৰ হয়, তাক এনেকৈ

Read more
1 2 3 4 65