ফটাঢোল

কহিমাৰ এৰাতি-ধ্ৰৱজ্যোতি বৰা

আজি দুমাহমান আগৰ কথা। কোম্পানীৰ কামত নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী কহিমালৈ যাবলগীয়া হ’ল। পুৱাই জনশতাব্দী ট্ৰেইনখনত উঠি ডিমাপুৰ পাওঁতে দুপৰীয়া চাৰে এঘাৰমান বাজিল। ডিমাপুৰতে ভাত পানী খাই চেয়াৰ টেক্সি এখনত উঠি কহিমা দুইমান বজাত পালোঁগৈ। টেক্সিৰ পৰা নামিয়েই পোনে পোনে মোৰ ডিষ্ট্ৰিবিউতৰৰ তালৈ গৈ কামখিনি শেষ কৰোঁ মানে সন্ধিয়া ছয় বাজিলে। কিনকিনীয়া বৰষুণো আৰম্ভ হৈছিল। গাড়ী বুলিবলৈয়ো কেইখনমানহে আছিল। টেক্সিৰ কাৰণে সময় নষ্ট নকৰি খোজ কাঢ়িয়েই পি আৰ হিলচ্‌ৰ পৰা লাহে লাহে নামি আহি কোম্পানীয়ে আগতেই ঠিক কৰি থোৱা ৱাফো নামৰ হোটেলখন

Read more

অতীত ৰোমন্থণ- মৌচুমী ভট্টাচাৰ্য

হি.হি.হি. এক অবুজ হাঁহিৰ খলকনি তুলি আছে তুলিকাই ৰাতি প্ৰায় ২.৩০ বজাত। চাবলৈ গ’লে পুৱাই হ’ল। কিন্ত আজি বন্ধবাৰৰ পুৱা ইমান সোনকালে সিহঁতৰ ঘৰত নহয়। সকলোৱে পুৱা দেৰিকৈ উঠি সকলো কাম আন দিনাতকৈ ব্যতিক্ৰম কৰাটো যেন অভ্যাসতহে পৰিণত হৈছে। কিয় জানো আজি বহু বছৰৰ মূৰত পুৰণি এটি মধুৰ স্মৃতি তুলিকাৰ মানস পাটত ভাঁহি আহিল। তাই ভাবিলে, ইয়াক লিখিত ৰূপ দিয়া যাওক। এনেও তাইৰ স্বামীয়ে তাইক বহুবাৰ গালি গালাজ কৰিছে তাইৰ লেখা মেলা অভ্যসটো এৰি দিয়াৰ বাবে। হয়ো যিজনী মানুহে প্ৰতিদিন

Read more

দেদাই- শৰৎ মহন্ত

‘দেদাই’ এটা আপুৰুগীয়া শব্দ। ‘ভলৌ দেদাই’ আটিল দেহ, বৰণ কিচকিচীয়া কলা নহয় যদিও মিঠা বৰণীয়াও নহয়, ঠিক মাজতে। এক নিপোটল চেহেৰাৰে আমাৰ গাঁৱৰ শ্ৰেষ্ঠ খেতিয়ক। তেওঁৰ আৰু এটা নাম আছে, ‘মহাজন’৷ পুৱা চাৰিটা বজাতে হাললৈ যোৱা, পথাৰতে এপেট ভাত মাৰা, এইজন এলাপেচা লোক নহয়। মহৰ হাল, দিনৰ এক বজালৈকে! একো নাই, চহাবলৈ থকা মাটিখিনি শেষ কৰিহে তেওঁ হাল খুলিব। “নৰকত চাউল সিজাই খোৱাহঁত, কুকুৰৰ ছাল টানি টানি খোৱাহঁত, জহৰা হঁত…” ভিতৰৰ পঢ়া টেবুলৰ পৰা কান উনাই শুনিলোঁ। বন্দুকৰ গুলীৰ দৰে

Read more

গোহালি-চিন্ময় শইকীয়া

উৱলি যোৱা বেৰকেইখনলৈ থৰ লাগিল চাই ৰৈছিল পদুমে৷ ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে হুমুনিয়াহ এটা ওলাই আহিছিল তাৰ বুকুৰ পৰা। গাই এজনী নৰিয়াত পৰিছিল। বহু কষ্ট কৰিও বচাব পৰা নাছিল সি। পইচাৰ অভাৱত বেচি দিছিল বাকী থকা গাইজনীৰ লগতে পোৱালীটোও। উদং হৈ পৰিছিল পদুমৰ গোহালিটো! ৰাতিপুৱা, সন্ধ্যা বহুদিনলৈকে গাইজনীৰ লগতে গৰুৰে ভৰি থকা গোহালিটোৰ ছবিখনে বৰ আমনি কৰিছিল পদুমক! এদিন মানুহ দুজন লগত লৈ ভাঙি পেলাইছিল পদুমৰ মৰমৰ গোহালিটো। আৰু তেতিয়াই সি ৰাখি থৈছিল গোহালিৰ বেৰকেইখন, দুডাল এৰাল আৰু চাৰিটা খুঁটি। বেৰখনতে খুচি

Read more

বিজিতৰ ডাউকী নদী ভ্রমণ- বিজিত শইকীয়া

নিজৰ চেহেৰাটো মোৰ দৰে সকলোৱে ভাল পায় নহয়নে? ধুনীয়াকৈ সাজি-কাজি ক’ৰবালৈ ওলাই যাবলৈ সকলােৱে মন এটা নিজৰ মাজতে লুকাই ৰাখে। মই কিন্তু মোৰ নিজৰ চেহেৰাটোক বৰ বেছি ভাল পাওঁ। আইনাৰ আগত ৰৈ মুখখনত সাতটা মান ভাজ আৰু চুলিকেইডালত এশ এটা ভাজ দিওঁ। আনকি তপাসকলেও চুলিকেইডালৰ বাবে মাথাটো হাতেৰে লাহেকৈ চুই চায়। মই মানে মানুহটো পাঁচফুট কেই ইঞ্চিমান ওখ। সম্পূর্ণ ছয়ফুট হ’বলৈ নাপালোঁ। সৰুতে মানুহবোৰে যে মোক ‘ধুন পেচ’ বুলি আৰু মোৰ পিতাইক ‘ক’লা চপৰা’ বুলি জোকাইছিল। পিতাইক জোকোৱাৰ বাবে মই

Read more

সহযাত্ৰী….ইত্যাদি- উৎপলা শইকীয়া

: ভন্টি অলপ সোমাই যাবা নেকি? :হুম ৷ চিটিবাছৰ মহিলাৰ চিটটোত বহি অহা মই কিবা ভাৱত বিভোৰ হৈ থকাৰ মাজতে মানুহজনৰ মাতত সচকিত হ’লো আৰু খিৰিকিৰ ফালৰ চিটটোলৈ সোমাই বহিলো ৷ অফিচৰ পৰা ওলাই কিবা এটা কাম থকাত সেইদিনা উলুবাৰীলৈ যাব লগা হৈছিল ৷ কামটো অটাই ঘুৰি আহোমানে সময় সন্ধিয়াৰ প্ৰায় আঠ মানেই হ’ল। বাছত মহিলা যাত্ৰীৰ সংখ্যা তাকৰ ৷ পুৰুষৰ চিটবোৰত খালী হৈ হয়তো এটাও নাছিল। দেখাত প্ৰায় পয়ষষ্ঠি বছৰীয়া, মানে মোৰ খুড়াৰ বয়সৰ মানুহজন মোৰ কাষৰ চিটটোতে বহিল৷

Read more

ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয় – অভিজিত কলিতা

মই অনুমান কৰিছিলোঁৱেই কিবা এটা নিশ্চয় হৈছে, হ’বই লাগিব৷ মোৰ ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয়ই মোক বাৰে বাৰে সোঁ‌ৱৰাই আছিল- তোৰ বেয়া দিন চলি আছে, আৰু বেছি বেয়া হ’বলৈ গৈ আছে৷ তই ধ্বংস হ’বলৈ গৈ আছ, তোৰ একো বাকী নেথাকিব জীৱনত৷ শূন্য হৈ পৰিবি তই, নিশ্চিহ্ন হৈ যাবি৷ সাৱধান, হুচিয়াৰ৷ কিন্তু মই বুজা নাছিলোঁ, ক’ত কি হৈ আছে, কেনেকৈ মই শেষ হৈ গৈ আছোঁ৷ কাৰণ আপাতদৃষ্টিত সকলো ঠিকেই চলি আছিল৷ এওঁৰ চাকৰিত প্ৰমোচন হৈছিল, ল’ৰা দুটাৰো পঢ়া-শুনা আগবাঢ়িছিল, ভগৱানে কৰাত গুৱাহাটীত নহ’লেও ওচৰতে

Read more

সভ্যতা- মনিকুন্তলা ভট্টাচার্য

মুম্বাইৰ ৰাতি। স্থান প্ৰেছ ক্লাৱ। দুমহলাৰ ওপৰত অভিজাত নৈশ ভোজৰ অতিথি আমি। আয়োজকৰ এজন ওচৰত ৰ’লহি, ক’লে “আগতে আমি আমাৰ বাগিছাত অতিথিক আপ্যায়ন কৰোঁ, এইবাৰ উপায় নাপাইহে ছাদত এই ব্যৱস্থা”। মই তেওঁলৈ চালোঁ। কাষত বহি আছিল দিল্লীৰ ইনকামটেক্স কমিছনাৰ সাহিত্যিক পাৰমিতা শতপথী। কোৱাজনক আমি দুয়ো প্ৰশ্ন কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। আয়োজকজনে আমাক ৰেলিঙৰ কাষলৈ লৈ গ’ল। তললৈ চালোঁ। চকুৰে দেখালৈকে ডাঙৰ ডাঙৰ মেচিন। মেট্ৰৰেলৰ কাম চলি আছে।চকু চাৎ মাৰি ধৰা উজ্জ্বল পোহৰ।ঘৰঘৰ আৱাজৰ মাজত সোমাই হেৰাই গৈছে বনুৱাৰ মাত। গোটেইখন মাটি খান্দি

Read more

কথাতে কটা যায়, কথাতে বঁটা পায় -মৃদুল নাথ

লোভ, মোহ আদি ৰিপুবিলাক দমন কৰিব পাৰিলেই মানুহ এজনৰ মহাত্মালৈ উত্তৰণ ঘটে। এয়া মই কোৱা কথা নহয়, কোনোবা মহাত্মা এজনে কোৱা কথা। পিছে মনতহে পৰা নাই, বয়সৰ লগে লগে মোৰ নাবাঢ়িবলগীয়াবোৰ বাঢ়িছে, বাঢ়িবলগীয়াবোৰ কমিছে। দিন যিমানে বাঢ়িছে মূৰৰ চুলিয়ে সিমানে বৰণ সলাইছে। ইয়াৰ বাবে অৱশ্যে মানুহজনীৰহে চিন্তা বেছি হৈছে, পাৰ্টি বোৰত মোৰ লগত যাবলৈ লাজে লাগে হেনোঁ, এনেও লাজ নাৰীৰ ভূষণ। ফলস্বৰূপে ঘৰখনত প্ৰতিটো দেওবাৰে পুৱাই বিভিন্ন কাৰ্য্যসূচীবোৰ আৰম্ভ হয়, তাৰ ভিতৰত থাকে জেতুকাৰ মিশ্ৰণ প্ৰস্তুতি পৰ্ব আৰু পিছত মোৰ

Read more

ফেচবুকীয়ানৰ শ্ৰেণীবিভাজন-অৰুনাভ মহন্ত

১) ভ্ৰমণপ্ৰিয় ফেচবুকীয়ান – এওঁলোকৰ কিছুমানে কেৱল “Travelling to” বা “Flying to” জাতীয় পোষ্টেৰেই বহুকথা বুজাই দিয়ে যদিও আন কিছুমানে পাকে প্ৰকাৰে লগতে এইটোৱো সকীয়াই দিয়ে যে এদিন দুদিনত বহু ফটোৰ বৰষুণ হব৷ এই ফটোবোৰ আকৌ কিছুমানে অলপ দেৰিকৈ আপলোড কৰি “Late upload” বুলি এটা caption দিয়ে৷ দেৰি বেছি হৈ গ’লে বা নতুন একো নাথাকিলে পুৰণি ফটোকেই আপলোডাই এই caption টো অলপ সলনি কৰি দিয়ে “Throwback” বুলি৷ টকা বা সময় কম থাকিলে বহুতে আগতে কেতিয়াও নাম নুশুনা ঠাই, গাওঁ, জংগল,

Read more
1 2 3 4 55