ফটাঢোল

উৰুকা – বিকাশ শইকীয়া

মই তেতিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক প্ৰথম বৰ্ষৰ ছাত্ৰ। মেট্ৰিক পাছ কৰাৰ পিছত প্ৰথমটো মাঘ বিহুৰ উৰুকা। ঘৰৰপৰা লগোৱা ডিঙিৰ এৰালডাল খুলি দিয়া নাই যদিও, মূৰপোলোকা দি খুলিবলৈ শিকিছোঁ। মনটো অলপ উখল মাখল, প্ৰথমবাৰৰ বাবে গোটেই ৰাতিটো উৰুকা উদযাপন কৰিম। অগ্ৰজসকলে উৰুকাত কৰা উৎপাতবোৰ শুনিছোঁ মাথো। অলপ হ’লেও কৰিবলৈ এইবাৰেই প্ৰথম পাম। এই ধৰক আলু চুৰ কৰিম, কবি বেঙেনা কাৰোবাৰ বাৰীৰপৰা চুৰ কৰি গৃহস্থৰ ঘৰতে বাৰান্দাত থৈ আহিম, কাৰোবাৰ জপনা চুৰ কৰিম, কাৰোবাৰ দুৱাৰ খুলিব নোৱাৰাকৈ বাহিৰৰপৰা মাৰি থৈ আহিম ইত্যাদি। লগত

Read more

ল’ৰালিৰ স্মৃতি – ড০ গীতিমল্লিকা গগৈ

বিচিত্র অভিজ্ঞতাৰে ভৰা আছিল মোৰ ল’ৰালি। তিনিখন এল পি স্কুল-  ১/ বাংলা এল পি স্কুল- এন.জে.পি.,  ২/বকপৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় – ডিব্ৰুগড়, ৩/ শলগুৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয় – ডিব্ৰুগড়ত পঢ়িছিলোঁ বিভিন্ন কাৰণত।        বকপৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। সেইসময়ত মাহঁতৰ বাপেক-মাকৰ ঘৰত আছিলোঁ‌, মানে পুথাদেউ আৰু এনাইদেউ। আমি দৌতা আৰু আ‌ই বুলি মাতিছিলোঁ‌।       আমি তিনিজনী- শেৱালি (মাজু আপাদেউৰ জীয়েক), চেনেহী (ডাঙৰ নিচাদেউৰ জীয়েক), মই… একেঘৰৰে একেটা শ্ৰেণীতে পঢ়িছিলোঁ। আমি স্কুললৈ যাবলৈ বহুত বেয়া পাইছিলোঁ। শেৱালিৰ উপনাম আছিল শ্ৰীহৰি, চেনেহীৰ

Read more

মোৰ এটা গৰু আছে… – ৰক্তাভ কুমাৰ দাস

“ঘড়ীটোৱে কয় শুনা টিক্ টিক্ টিক্ সময় গৈছে উৰি ঠিক ঠিক ঠিক। ভোমোৰাই কয় শুনা গুণ্ গুণ্ গুণ্ ফুটাই পঢ়িবা পাঠ নাই ভুন ভুন।” সুখবোৰ তেতিয়া শৰাইঘাট দলঙৰ ওপৰৰ পৰা ৰে’লগাড়ীৰ খিৰিকীৰে বাদাম ভাজিৰ বাকলি পেলাই দি দাদা আৰু মোৰ মাজৰ কোনজনৰ বাকলি গৈ আগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীত পৰে তাক লৈ প্ৰতিযোগিতা কৰা, চাইকেলখনৰ হাফপেডেল মাৰি কোনে কিমান সময় মাটিত ভৰি নপৰাকৈ চলাব পাৰে, মায়ে খাবলৈ মতাৰ লগে লগে কোনে আগতে ডাইনিং টেবুলত গৈ হাজিৰ হয় ইত্যাদি এনেবোৰ সৰু সৰু কথাতেই

Read more

তীখৰে লিখা ৰচনাখন  – ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা

ভোগালী বিহুৰ পিছত বিদ্যালয়ৰ প্ৰথমটো দিন৷ অসমীয়া বিষয় পঢ়োৱা হৰিশ মাষ্টৰে নৱম শ্ৰেণীৰ কোঠাত সোমাই চকীখনত বহিয়েই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক উদ্দেশ্যি ক’লে,  : ল’ৰা-ছোৱালীহঁত, বিহুৰ বন্ধৰ আগতে ৰচনা লিখিবলৈ দিছিলোঁ যে লিখিছানে? ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে একেলগে ‘লিখিছোঁ ছাৰ’ বুলি কোৱাত হৰিশ মাষ্টৰে সকলোকে ৰচনাবোৰ তেওঁৰ মেজত জমা দিবলৈ ক’লে৷ সেইমতে সকলো শিক্ষাৰ্থীয়ে ৰচনা লিখা বহীবোৰ মাষ্টৰৰ মেজত জমা দিলে৷ হৰিশ মাষ্টৰে ৰচনাবোৰ মেজৰ একাষে থৈ লগত লৈ অহা অসমীয়া ব্যাকৰণখন মেলি লৈছিল মাত্ৰ, তেনেতে হিমাদ্ৰী নামৰ ছাত্ৰীগৰাকীয়ে অলপ উচ্চস্বৰত মাত দিলে, : ছাৰ? হৰিশ

Read more

ৰোহঘৰ – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য্য

সন্ধিয়া সাত বজাত ঘৰ সোমায়েই বৰাই বেগটো থৈ চোফাত বহি টিভিটো অন কৰি দিলে। চাউথ ইণ্ডিয়ান চিনেমা এখন টিভিত চলি আছিল। বাছত ঠিয় হৈ ষ্টপেজৰপৰা আধাকিলোমিটাৰ ঘৰলৈ খোজকাঢ়ি লেবেজান হোৱা ভৰি দুটাক অলপ আৰাম দিও বুলি সন্মুখৰ টি টেবুলখনত উঠাই দিছিলহে মাত্ৰ, তেনেতে পাকঘৰৰপৰা ধুনীয়া মুখ এখনে ভুমুকি মাৰিলে। পিচে সেই ধুনীয়া মুখখনেৰে অমৃত নোলাই হলাহল বিষহে ওলাল। : ভৰি দুখন টেবুলতনো কিয় উঠাইছা? চাহ খোৱা টেবুল হয় সেইখন। দিনটো মই ঘৰ দুৱাৰ চাফা কৰি থাকিম আৰু তুমি আহিয়েই লেতেৰা

Read more

ছন্দোৱদ্ধ কবিতা : শ্বায়েৰী-সঞ্জীৱ মজুমদাৰ

“ভাঙি গ’ল বীণখনি  ছিঙি গ’ল তাঁৰ ৰৈ গ’ল অৱশেষ অমিয়া জোকাৰ।” “কাৰ পৰশত ফুলিলি বান্ধৈ অ’ মোৰ সাদৰী ফুলাম পাহি শ্যামলী পাতৰ ওৰণি গুচাই কাৰ ফালে চাই মাৰিলি হাঁহি?” “আৰুনো কিমান দিয়া  বেদনাৰ বোজা হে মোৰ হৃদয় দেৱতা। কৰুণ ৰোদন তুলি ভাঙিলা কিয় প্ৰাণৰ নিবিড় নীৰৱতা।” “আই আজি ম‌ই বৰ হিংস্ৰ হৈ উঠিছোঁ মোৰ নিয়াৰিৰ কাঁচিখন দেখিলেই বুজিবি কাৰ ডিঙিৰ জোখাৰে গঢ়িছোঁ?” এইধৰণৰ কালজয়ী কবিতাবোৰে তাহানিৰেপৰা আজিলৈকে পাঠকৰ বুকুত এক ভাললগা অনুভূতি তথা আলোড়ণৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। এই ভাললগাৰ

Read more

মধুমতী দা ৰাজদূত-ৰূপম দত্ত

বিহু। বিহু বুলিলে আৰুনো কি লাগে। খাটি অসমীয়া লগতে পিলিঙা ডেকা। দেউতাৰ ৰাজদূতখন এতিয়া মোৰ কব্জাত। এম্বেচাদৰ গাড়ীৰ মিটাৰ এটা, গেৰেজ এটাৰপৰা আনি লগাই ল’লোঁ। কাৱাৰীৰ ওচৰত ডাঙৰ হেডলাইট এটা পালোঁ। চল্লিশ টকা দি কিনিলোঁ। নাজানো কিহৰ হেড লাইট। ৰেলৰটোতকৈ অলপমানহে সৰু, গোল। বহুত মেহনত কৰি লগালোঁ ৰাজদূতত। চুগা নামৰ এটা বিহাৰী লগৰ ল’ৰাৰ বাইকৰ গেৰেজ আছে। তাতেই এইবোৰ পৰীক্ষা চলাই থাকোঁ। লাইট জ্বলিল কিন্তু পোহৰ একেবাৰে কম। হ’ব, মোৰ কাম চলি যাব। সেইদিনত দূৰ মানে এফালে ডিব্ৰুগড়, এফালে বৰডুবি,

Read more

ৰক্ত-পূৰৱী বৰুৱা

“.….মানৱ সমাজত তেজৰ চাৰিটাই মূল ভাগ। ক’লা হওক বা বগা হওক দেখিবলৈ ধুনীয়া হওক বা বেয়া হওক কাটিলে জীৱিত মানুহৰ তেজ ওলাব। এই তেজ পৰীক্ষা কৰিলে চাৰিটা গ্রুপৰ মাজৰ এটাত পৰিব। সেয়ে আমি মানুহক মানুহ হিচাপে ভালপাব লাগে, সন্মান কৰিব লাগে, জাত-পাত ধনী-দুখীয়া, ক’লা-বগা চাই বেলেগ বেলেগ আচৰণ কৰা অনুচিত।….” মঞ্চত সুবক্তা অভিষেক বৰুৱাই দিয়া ভাষণ পৰীস্মিতাই মনোযোগেৰে শুনিছে। জেৰিনাই তাইক চিকুটি দিলে।  : উস্!  চিকুট খোৱা জেগাখিনি মোহাৰি তাই জেৰিনালৈ চালে।  : ঐ শহুৰৰ ভাষণ শুনি ভোল গ’লি দেখোন,

Read more

হম তুমহাৰা মাৰ্ডাৰ কৰ দেগা – ৰেখা ডেকা

ভয় শংকাত কটোৱা সেই ৰাতিটো৷ কেনেকুৱা লাগিছিল বুজাব নোৱাৰোঁ। চেকেণ্ডতে যেন ৰাতিটো পুৱাই যাওক৷ পিছ মুহূৰ্ততে আকৌ ভাবোঁ চেকেণ্ডত ৰাতি পুৱালে মোৰহে বাৰ বাজিব।  কথাটো ঠিক এনেকুৱা আছিল। ডিপাৰ্টমেণ্টত এচাইনমেণ্ট জমা দিব লাগে আৰু শেষ তাৰিখ আছিল পিছদিনা৷ ঠিক তাৰ আগতে মোৰ জীৱনলৈ সংশয় নামি আহিল। আহিল মানে নিজেই মাতিলোঁ৷ মনৰ মাজত জুকীয়াই লোৱা কথাবোৰ লিখিবলৈ সহজ মানে ভাতৰ লগত পানী খোৱা কথা বুলি ভাবি বহি থাকিলোঁ, তাতে সময় অফুৰন্ত আছিল যিহেতু৷ ভবা কথাহে জ্ঞান ঘূৰিল জমা দিয়াৰ শেষ তাৰিখৰ

Read more

ৰামায়ণ একবিংশতি-হৰ্ষজিৎ কলিতা

“ককায়েৰাৰ মুড কেনে?” এনেদৰে লিখা মেচেজটো চিন কৰিও বিভীষণে ৰিপ্লাই নিদিয়াত ৰামচন্দ্ৰ পুনৰ চিন্তাত পৰিল। মনে মনে ভয় এটাও লাগিবলৈ ধৰিলে, এই বিভীষণে আমাকো ধৌকা দিলে নেকি! কথাটো গম পালে হনুমন্তই। প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰৰ চিন্তা মানে সেৱকৰো চিন্তা। তাতে আকৌ এই অভিযানৰ মূল হোতা হনুমন্ত। হনুমন্তই লগে লগে বানৰ সেনাৰ ৱাটচেপ গ্ৰুপত মেচেজ এটা লিখিলে- “siror man beya, misson alap pisuabo kijani,tohote alap palamkoi saju haleo kotha nai”। হনুমন্তই ৰামচন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু ক’লে, : প্ৰভু, বিভীষণ অনলাইন নাই যদি ফোন

Read more
1 2 3 4 5 68