ফটাঢোল

চিঠি আৰু লটিঘটি- অসীমা শইকীয়া দত্ত

(১) ঘৰলে গ’লে, আনৰ খৱৰ নল’লেও তাৰ খৱৰ লওঁ৷ চুলি সোনকালেই পকিল তাৰ, অকাল বাৰ্ধক্য  যেন সংসাৰৰ জুৰুলাত। তাৰ প্ৰেমপত্ৰখন মই লিখি দিছিলোঁ৷ তেঁতেলী পেকেটৰ ফটোৰ আশাত। সাহিত্যৰ ভাষা লগাই দিছিলোঁ, চাইদত। ডাৱৰৰ মাজে মাজে হৰিণা চ’ৰে, তোমালৈ মোৰ ভাত খাওঁতে সদায় মনত পৰে। চিঠিখন দিছিলগৈ সি৷ মই যদিও তেতিয়ালৈ অপ্ৰাদেশীকৃত পিয়ন আছিলো, পিছলৈ মই পিয়নৰ পৰা প্ৰমোচন লৈ অফিচিয়েলি চিঠি লিখা জৱ পালোঁ। সি  চিঠিখন দিয়াৰ পিছত এটা কাণতলীয়া চৰ খাই, শহুৰেকৰ ঘৰৰ পৰা মুতি মুতি আহিছিল। সি মুতি

Read more

শ্বিলং ভ্ৰমণৰ লটিঘটি – দিলীপ ৰঞ্জন কাকতি

২০০৬ চন মানৰ কথা। গুৱাহাটীতে চাকৰি কৰি আছোঁ। তেতিয়াই শ্বিলঙৰ ল’ৰা এজনৰ সৈতে বন্ধুত্ব হ’ল। বন্ধুজন মণিপুৰী, দেউতাকৰ চাকৰিসূত্ৰে শ্বিলঙতে স্থায়ীভাৱে থাকে। গুৱাহাটীত আন এজন মণিপুৰী বন্ধুৰ সৈতে একেলগে থাকে। সম্ভৱতঃ অক্টোবৰ মাহৰ কোনোবা এদিন বন্ধুৱে হঠাতে ঘৰত কিবা সকাম থকাৰ বাবে মণিপুৰৰ বন্ধুজনৰ সৈতে পিছদিনা শ্বিলঙলৈ নিমন্ত্ৰণ দিলে। নোযোৱাৰ কোনো কথাই নাই। শ্বিলঙৰ দৰে ঠাইত থকা, খোৱা, ঘূৰা সকলো৷ আৰু কি লাগে! লগে লগে দুয়োজনে মান্তি হৈ দুদিনীয়াকৈ শ্বিলং ভ্ৰমণৰ প্লেন বনালোঁ। যাবৰ বাবে অফিচৰ পৰা চুটিও ল’লোঁ। স্থানীয়

Read more

ঘৰঘৰণি – নীলাক্ষী কাকতী

সৰুৰেপৰাই মই খুব তীখৰ আছিলোঁ৷ কিন্তু মুখখন দেখিলে বোধকৰো মানুহে তাৰ ওলোটাই ভাবে৷ মোৰ আচল ৰূপটো মা-দেউতাই ভালকৈ জানিছিল৷ সেয়ে সৰুতে মায়ে কচুগুটি, বিহগুটি, বাঘৰ আগতেল খাইটি আৰু ক’ত উপনামেৰে বিভূষিত কৰিছিল সীমা নাই৷ মোৰ ভাইটি মোৰ কাণ-সমনীয়া৷ মই তাতকৈ এবছৰে ডাঙৰ৷ সি মোৰ ক্ৰাইম পাৰ্টনাৰ আছিল৷ আচলতে দুষ্টামি মই কৰোঁ আৰু সি ধৰা পৰি মা-দেউতাৰপৰা মাৰ খায়৷ সি আচল কথা কৈ দিব বিচাৰে যদিও চকলেট, লুজেনৰ লোভত একো নকয়৷ মানে মই তাক মোৰ সাঁচতীয়া পইচাৰপৰা মাজে মাজে চকলেট কিনিবলৈ

Read more

চুলিপ্ৰীতি-মানসী বৰা

‘হে ভগৱান! এইখন তুমি  কি কৰিলা প্ৰভূ?’ শইকীয়াৰ ভীমাকাৰ দি উখহি যোৱা মুখখন দেখি শইকীয়ানীয়ে  জোৰৰে চিঞৰি উঠিল। কি কৰিম কি নকৰিম ভাবি একোবত তেওঁ  শইকীয়ালৈ চাই গুজৰি উঠিল। ‘মই কৈছিলোঁ নহয় এইবোৰ বস্তু একেবাৰে ভাল নহয়।ক’ত কি কেমিকেল ব্যৱহাৰ কৰি বনায় ভগৱানে জানে! এতিয়া কি হ’ব বাৰু? হে ঈশ্বৰ! মই এতিয়া কি কৰোঁ?’ মৌন হৈ থকা শইকীয়াই মুখখন মেলিবলৈ পাৰে মানে চেষ্টা কৰিলে যদিও কোনোপধ্যে খুলিব নোৱাৰিলে৷ শইকীয়ানীক কেনেকৈ বুজাব তাকে চিন্তা কৰি মানুহজন ইফালৰ পৰা সিফাললৈ ঘূৰি ফুৰিবলৈ

Read more

শইকীয়া পেটুৱাৰ আখ্যান – জয়ন্ত প্ৰীতম

দুদিনমানৰপৰা মই কথাটো লক্ষ্য কৰিছোঁ। লাহে লাহে মোৰ পেটটোৰ আকাৰ যেন বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। শ্ৰীমতীয়ে মাজে মাজে তাকে লৈ উপলুঙা কৰি মোক পেটুৱা বুলি মাতে। পেটুৱা বুলি মতাৰ লগে লগে খঙে মূৰৰ চুলিৰ আগ পায়গৈ যদিও মুখেৰে একো ফুটাই কোৱা নহয়। অফিচৰ লগৰ কেইজনেও মাজে মাজে ধেমালিতে কয়, : কি হে শইকীয়া আপোনাৰ শ্ৰীমতীয়ে বৰ বেছিকৈ খুৱাইছে যেন পাওঁ। পেটটো বৰ ধুনীয়াকৈ ওলাইছে। ভিতৰি মোৰ খঙ এচাত উঠে যদিও সহ্য কৰি মনে মনে থাকোঁ। হতাশাত মনটো ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰে। ইমান সাৱধান

Read more

বৌম বৌম ভোলানাথ – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা

এইকেইদিন গোটেই পৃথিৱীখনত ফাগুনৰ ৰং। ফেচবুকৰ ভিতৰত, ফেচবুকৰ বাহিৰত! আকাশত মাজে মাজে পলাশৰ ৰং, শিমলুৰ ৰং, আৰু য’ত সেই ৰংবোৰে ঢুকি নাই পোৱা, তাত কেৱল ধূলিৰ আবৰণ। হওঁতে, কবিতা এটা লিখিবৰ বাবে এই ফাগুন মাহ আৰু শৰৎ কালেই আটাইতকৈ ভাল, কিবা বোলেনে Best season, কিন্তু আমুকীৰ আকৌ ফাগুন বুলিলেই  তিনিটা কথাহে মনলৈ আহে। প্ৰথমটো হ’ল ফাকুৱা, দ্বিতীয়টো ধূলি বতাহৰ দৌৰাত্মত বন্ধ হোৱা চাইনাচাইটিজ থকা নাক আৰু তৃতীয়টো হ’ল মহাদেৱৰ দিন (ঘাইকৈ ৰাতি) শিৱৰাত্ৰি। ইয়াৰে প্ৰথমটো মানে ফাকুৱা খেলি সৰুতে বৰ

Read more

ইটো সিটো – সুস্মিতা দাস

(১) এণ্টাৰটেইনমেণ্ট ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গৈছিলোঁ অলপতে৷ নামজ্বলা ডাক্তৰ৷ ৰ’ব লগা হ’ল বহু সময়৷ গধূলিৰ পিছত মানুহৰ সংখ্যাও বাঢ়ি আহিছিল৷ ওচৰতে মানুহ এগৰাকী আহি বহিল৷ লগত দুটা বডিগাৰ্ড, এটা সাতবছৰীয়ামান, আনটো প্ৰায় চাৰিবছৰীয়া৷ মোৰ পাল আহিবলৈ প্ৰায় এঘণ্টা আছিল বাবে মানুহগৰাকীৰ লগত কথা পাতো বুলি ভাবিলোঁ৷ মাকগৰাকীক অলপ বিৰক্ত দেখা গ’ল৷ সাতবছৰীয়াটোৰ পৰীক্ষা চলি আছে, মাকে আনিব বিচৰা নাছিল৷ বডিগাৰ্ড পিছে দেউতাকৰ লগত নাথাকে৷ মাকে বা ক’লৈ যায়, চাৰিবছৰীয়াটোৱে বা কি এক্সট্ৰা খাই পেলায়, গতিকে সিও যাব৷ ফলস্বৰূপে পূৰা খানদান আহিল

Read more

বাপুদেউৰ মান – দীক্ষিতা বৰা

বাপু দেউৰে জোলোঙাটি নহয় জানা সৰু, চাউল ধৰে চৰু ধৰে আৰু ধৰে গৰু।  বিয়াঘৰৰ ৰভাতলীত আনন্দৰ ঢল, আয়তীসকলে বিয়াৰ উছাহত বিয়ানাম, যোৰানাম গাই আছে। দৰা ওলাই অহালৈ বাট চাই পুৰোহিতে হামিয়াই হিকটিয়াই বহি আছে। আয়তীসকলে সেয়ে তেওঁকো নামৰ মাজেৰে একোবাৰ জোকাই চাইছে। ঘৰখনৰ বৰ পুত্ৰৰ বিয়া, সকলোৱে উছাহত আছে। সৰুটো ল’ৰাই আগতেই ভালপোৱা ছোৱালীজনী আনি ঘৰ সুমোৱাইছিল। সৰুকৈ নিয়ম এটা কৰি ঘৰখনে উদ্ধাৰ হৈ থৈছে যদিও এতিয়া ককায়েকৰ বিয়াৰ লগতে সৰুহাল পো-বোৱাৰীকো মাহ-হালধি সনাৰ নিয়মখিনি কৰি আজৰি কৰি দিয়াৰ কথা

Read more

জিমলৈ যাবি নেকি – অৰ্চন শৰ্মা

: ভাই, পাৰিবি দে, আৰু পাঁচটা মাৰ। আমি শিকিছিলোঁ যে নতুনকৈ জিমলৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰা মানুহক অলপ উৎসাহ দিব লাগে, তেতিয়াহে পাঁচবাৰ বুক ডাউনৰ ঠাইত দহবাৰ বুক ডাউন মাৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে কথাটো মিছাও নহয়, সকলো কামতে উৎসাহ পালে কামটো কৰিবলৈ বেছিকৈ মন যায়; কিন্তু এই এলেহুৱাটোৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ফৰ্মূলাই ফলপ্ৰসূ নহয়৷ লাগিলে তাৰ মূৰত কোনোবাই যদি বন্দুক ৰাখিও আদেশ দিয়ে, তেতিয়াও ই দুবাৰতকৈ বেছি বুক ডাউন মাৰিব নোৱাৰে৷ মই সাধাৰণতে অলপ স্বাস্থ্য সচেতন, আন নহ’লেও এৰা ধৰাকৈ জিমটোৰ লগতে অলপ

Read more

পঞ্চাশটকীয়া – দীপ বৰা

হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীৰ প্ৰথম বৰ্ষত পঢ়ি থাকোঁতেই দেউতাৰ চাপানলাৰ পৰা ছালনালৈ বদলিকৰণ হয়। মই বদলিকৰণৰ বাবে প্ৰিন্সিপাল চাৰৰ ওচৰলৈ যোৱাত তেওঁ ক’লে যে এটা বছৰহে আছে সেয়ে বোলে মই যাব নালাগে৷ তেওঁ ক’লে– ‘অসুবিধা নহ’লে মোৰ ঘৰতে থাকিবি।’ প্ৰিন্সিপাল ছাৰক সকলোৱে ভয় কৰে। মই নকৰিবলৈ কোন কুটা? মই হ’ব ছাৰ বুলি কৈ যি আহিলোঁ আৰু দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বদলিকৰণৰ চাৰ্টিফিকেট বিচাৰি নগলোঁ। ছালনাৰ পৰাই বাছেৰে অহা-যোৱা কৰি হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী শিক্ষা সাং কৰিম বুলি ঠিৰাং কৰিলোঁ। ছালনাৰ পৰা চাপানালালৈ দূৰত্ব পোন্ধৰ-বিশ কিলোমিটাৰ মান

Read more
1 2 3 54