ফটাঢোল

কেশৱ কলিতাৰ কেশলুন – উজ্জ্বল দীপ্লু গগৈ

এবাৰ হঠাৎ জানো কি হ’ল! মনতে চুলিখিনি দীঘল কৰাৰ ইচ্ছা এটা জাগিল৷ ইচ্ছা মানে কথা ফিক্সড, অলপ দীঘল কৰি বেকব্ৰাশ্ব কৰিম৷ মুখত দাড়িকেইডাল বহুত কমকৈ ভুমুকি মাৰে বাবে মনতে ভাবিলোঁ যিদৰে বাঢ়ে বাঢ়ক, নাকাতো এইবাৰ৷ মুঠৰ ওপৰত হিপ্পী ষ্টাইলত নিজকে ৰাখিম৷ তেনেদৰে প্ৰায় তিনিমাহমান গ’ল৷ চুলি-দাড়ি বাঢ়িল, কিন্তু মই ভবা সেই ভ্ৰমণ কৰি ফুৰা হিপ্পী ষ্টাইলটো নহৈ নিজকে কিবা মন্দিৰৰ তলত বহি থকা বাবাজী ধৰণৰহে লগা হ’ল৷ চুলিত পানী বা তেল ঢালি বেকব্ৰাশ্ব কৰিলে অলপ সময় হিৰ’ নিচিনাই লাগে কিন্তু

Read more

ফটাগাঁৱত বাৰ্ষিক নাম-মানস শইকীয়া

আজি দুবছৰৰ পিছত বাৰ্ষিক নামভাগ পতা হৈছে৷ অতিমাৰী কৰোণাৰ বাবে যোৱাবছৰ উকায়েই গ’ল৷ কি ভাগৱত, কি গুৰুজনাৰ তিথি, কি বিহু, একো অনুষ্ঠানেই পাতিব পৰা নগ’ল৷ তাকে লৈ ফটাগাঁৱৰ ৰাইজৰ মাজত দুখ৷ কিবাকিবি হৈ থাকিলেহে গাঁওখনৰ মানুহবোৰৰ মাজত একতা বাঢ়ে৷ কেইদিনমানৰ পৰা সভাপতি হেমন্ত কাকতিদা আৰু সম্পাদক বিজয় মহন্ত ওলালেই সকলোৱে সোধে, নামভাগ হ’বনে? ফটাগাঁৱৰ ঘৰৰ সংখ্যা আগতেই নিচেই কম আছিল৷ তেতিয়া, যিকোনো অনুষ্ঠান পাতোঁ বুলিয়েই পাতিব পাৰি৷ আজিকালি, টিকা-টুকলি, বামমাটি-দমাটি সকলো দালাল লগ হৈ ৰাইজে বিকোঁতে বিকোঁতে ঘৰৰ সংখ্যা হাজাৰৰ

Read more

মাইনিং ইঞ্জিনীয়াৰৰ সৈতে এটা সন্ধ্যা-পূৰ্ণানন্দ শৰ্মা

২০১৩ চনৰ আগষ্ট মাহৰ ২৪ তাৰিখ৷ বাৰটো পাহৰিছোঁ৷ মধ্যপ্ৰদেশৰ মংগোলীৰ পৰা ঘৰ অভিমুখী যাত্ৰা৷ অকলশৰে৷ যমুনা নদী নাৱেৰে পাৰ হৈ অ’টো এখনত উঠি জবলপুৰ ৰেলৱে ষ্টেছন পালোঁ৷ বাহিৰতে চাহ একাপ খাই লৈ ৱেইটিং ৰূমত চকী এখনত ভৰি তুলি বহি ল’লোঁ। কাৰণ মই উঠিবলগীয়া ‘লোকমান্য’ ট্ৰেইনখন দুঘণ্টা পলমকৈ আহি আছে৷ তেতিয়া ছয় বাজিছেহে৷ লগত কিতাপ এখন আছে যদিও পঢ়িবলৈ মন যোৱা নাই৷ কাৰণ মংগোলীত দহ বছৰীয়া ভাগিনটোক এৰি থৈ আহিছোঁ৷ বিদায় দিয়াৰ সময়ত সি উচুপি উঠিছিল৷ তাৰ লগতে ময়ো৷ গতিকে মনটো

Read more

বৰলাৰ বিয়া – বিজয় মহন্ত

: হেল্ল’ বিজয় হেল্প এটা কৰা না। ৰিং হৈ থকা ম’বাইলটো ৰিচিভ কৰাৰ লগে লগে অনুনয়ৰ সুৰত দেবজিতে কৈ উঠিল। : আৰে ভাই এটা কিয় তুমি ক’লে হাজাৰ হাজাৰ কামৰ হেল্প কৰিম। এতিয়া কোৱা কি হেল্প লাগে? লাগ বুলিলেই আদা নহৰুৰ বাকলি গুচোৱাৰ পৰা হস্পিটেল লৈ যোৱালৈকে ইয়াকেই পাওঁ, সহায় নকৰাকৈ কেনেকৈ থাকে, মনতে ভাবিলোঁ৷ : মানে কি হ’ল জানা? তোমাক যে কৈছিলোঁ ঘৰৰ পৰা ছোৱালী এজনী চাইছিল তাইক এবাৰ চাই আহিবলৈ ঘৰৰ পৰা জোৰ দি আছে। অকলে সাহস হোৱা

Read more

মই ভি তো বাপ বনিম – ডলী তালুকদাৰ

: বাইদেউ, আপুনি আজিৰ পৰা গকুলক আপেল, কল নিদিব। মই বেয়া পাইছোঁ তাক দিয়াত।  জুহিয়ে মুখখন ফুলাই মোক ক’লে। : কিয় দিব নালাগে? তোমাকো দিওঁ দেখোন ফলমূল! গকুলক বাৰু দুটা ফল বেছিকৈ দিওঁ। তাৰ কাৰণটো তুমি জানাই দেখোন জুহি। নাপায় দেই এনেকে ক’বলৈ। : নহয় বাইদেউ, মই হিংচা কৰা নাইতো কিন্তু গকুলটো এক নম্বৰ হাৰামী আছে ৰে! একদম বদমাছ আছে। মানুহক বৰকৈ ঠগে আৰু আপোনাকো ঠগে সদায়। : না বাইদো। এই জুহি বহুত ঝুঠি আছে। বহুত ঝুঠ কয়। মোক একদম

Read more

দ্যা প্ৰপ’জেল-ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ

: ঐ ছোৱালী এবাৰ ভাল পাই চাবি নেকি? : নাচাওঁ। : চা না বেহ্, মাত্ৰ এবাৰ। কিয় নহয় কথাবোৰ হিন্দী চিনেমাৰ দৰে, বিশেষ এটা ভংগীমাত তাইলৈ চাই কোৱা কথাকেইটাত মালবিকাই ৰিপ্লাই দিলে, : চা, মানস তোক ভাল পাবলৈ মোৰ অলপো মন নাই, মাত্ৰ এবাৰ নালাগে, তোৰ মুখখন চাই থাকিবলৈ এক ছেকেণ্ডো মন নাই। চাওঁ গুচ এতিয়া ইয়াৰ পৰা। আৰু শুন কেতিয়াবা নিজৰ ভাষাও ব্যৱহাৰ কৰিবিচোন প্ৰপ’জ কৰিবলৈ। চকুকেইটা ঘোপা কৰি জইন লগা চেলাউৰিকেইডাল কোঁচ খুৱাই মালবিকাই কথাকেইটা কৈ স্কুটিখন ষ্টাৰ্ট

Read more

লটিঘটি- দ্বীজেন তামুলী

খুবসম্ভৱ নব্বৈৰ দশকৰ কোনোবা এটা দিনৰ কথা৷ চাৰিওপিনে কেৱল আলফা আৰু আৰ্মিৰ গণ্ডগোল এফালে আলফাৰ বিচৰণ আনফালে আৰ্মিৰ তালাচী৷ য’তেই আলফাৰ সন্ধান পাই তাতেই ওলাই গৈ আৰ্মিসহিতে প্ৰাক্তণ আলফা। কৰায়ত্ত কৰি দুই এজনক হত্যা নকৰাও নহয় সমান্তৰালভাৱে দোষী নিৰ্দোষী ৰাইজৰ ওপৰৰত চলি থাকে অকথ্য নিৰ্যাতন৷ দুই এজনে আত্মসমৰ্পণ কৰি ৰাতি আৰ্মিৰ লগত আহি গাঁ‌ওখনৰ যিকেইঘৰ মানুহৰ ঘৰত ভাত খাই গৈছিল তেওঁলোকৰ ঘৰত উৎপাত আৰম্ভ কৰিলে৷ বোলে আলফাক কিয় ভাত দিয়া৷ এইফালে ৰাতি আহি দুজনমান ওলাব,  : অ’ খুৰীদেউ আমি দিনটো

Read more

কবি সন্মিলন-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা

“এনেকৈ লকডাউন, সান্ধ্যআইন এইবোৰ হৈ থাকিলে কি দেশ চলে? পাৰ্টি-চাৰ্টিও কৰিব নোৱৰা দিন আহিল৷ এনেকৈ আৰু ফুট গধূলিতে ঘৰত সোমাই থাকিব পাৰি নে?” বিৰক্ত হোৱা বিজয়ে কাকতিলৈ ফোন লগালে-  : দাদা, কিবা এটা কৰকহে৷ কাকতি আচৰিত হ’ল৷ বিজয়ে বাৰু কি কৰিবলৈ কৈছে? তেওঁ একো বুজিব নোৱাৰি সুধিলে, : তুমি কি কৰিবলৈ কৈছা? তোমাৰ কিবা হৈছে নেকি? মই হ’লে একো বুজা নাই! বিজয়ৰ উত্তৰ-  : আপুনিও মাজে-সময়ে বৰ বেলবুং হৈ যায়হে৷ : তুমি ভালকৈ ক’লেহে বুজিম৷ বুজাই কোৱাচোন৷ কাকতিয়ে পুনৰ ক’লে৷

Read more

গাখীৰ চোৰৰ বিলৈ – অভিজিৎ গোস্বামী 

স্নাতক শ্ৰেণীত থকা সময়ৰ ঘটনা। বাংগালোৰত যথেষ্ট গাখীৰ পোৱা গৈছিল আৰু তাৰ লগতে দৈ, বাটাৰ, মিল্ক আদিৰো যথেষ্ট পৰিমাণে চাহিদা আছিল। প্ৰায়বোৰ মানুহেই দৈ, বাটাৰ, মিল্ক আদি যিকোনো সময়তে খাব পাৰিছিল কাৰণ সহজলভ্য আছিল। এই গাখীৰৰ পৰা হোৱা প্ৰায়বোৰ বস্তু আৰু গাখীৰৰ বাবে নন্দিনী নামৰ এটা ব্ৰেণ্ড কৰ্ণাটকৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ আৰু পুৰণি আছিল। বেছি সংখ্যক মানুহৰ প্ৰথম পচন্দ নন্দিনীয়ে আছিল। তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয়তাৰ আৰু এটা প্ৰধান কাৰণ আছিল প্ৰতি  ২ কিঃ মিঃ অন্তৰে অন্তৰে একোখনকৈ কোম্পেনীৰ নিজা আউটলেট আছিল। সেইবিলাক কোম্পেনীৰ দ্বাৰা

Read more

মাইনা তুমি জুই-জয়ন্ত দাস

: ছাৰ, ভিতৰলৈ সোমাব পাৰোঁনে? অফিচৰ পিয়ন মোহিতৰ চিনাকি মাতটো শুনি প্ৰশান্তই ফাইলৰ পৰা চকু আঁতৰাই তেওঁলৈ চালে৷ : আহা আহা সোমাই আহা, বহা৷ কোৱা কেনে আছা? : ভালেই আছোঁ ছাৰ৷ পিচে আপোনাৰ মোবাইলটো লগত আছেনে? চোলা আৰু পেণ্টৰ জেপত মোবাইলটো বিচাৰি নাপাই প্ৰশান্তই মোহিতক ক’লে, : ছেঃ গাড়ীতে এৰি থৈ আহিলোঁ নেকি, নহ’লেনো ক’ত যাব পাৰে! : ছাৰ, আপুনি আজি মোবাইলটো অনাই নাই৷ ঘৰতেই এৰি আহিছে৷ এইমাত্ৰ বাইদেৱে মোক ফোন কৰি কথাটো আপোনাক জনাবলৈ কৈছে৷   মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি মোহিতে

Read more
1 2 3 57