ফটাঢোল

ডৰ চে আগে জীত হ্যে  – দেবজিত শৰ্মা 

সাহেই সিদ্ধি৷ সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে সাহ বান্ধি আগবাঢ়ি গ’লেহে জীৱনত সফল হ’ব পাৰি৷ ইতিহাসৰ পাতে পাতে এনেকুৱা অলেখ উদাহৰণ পোৱা যায়৷ আজি তেনে এটা কাহিনীকে ক’বলৈ লোৱা হৈছে৷ কাহিনীটো এইখন অসমৰে আমাৰ সকলোৰে চিনাকি এজন ফটাঢুলীয়াৰ৷ আমাৰ সঞ্জীৱ ভট্টদাৰ কাহিনী এইটো৷ সম্পৰ্কীয় বায়েক এগৰাকীৰ বিয়া৷ সঞ্জীৱদা তেতিয়া বিদ্যালয়ৰ নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি আছে৷ বিদ্যালয়ৰ বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা সাং কৰি সঞ্জীৱদা গ’ল বিয়া খাবলৈ৷ বিয়া মানে, একেবাৰে ইলাহী বিলাহী কাৰবাৰ৷ অৱশ্যে আজিৰ দৰে ডি এচ এল আৰৰ যুগ তেতিয়া আৰম্ভ হোৱা নাছিল৷

Read more

ফলাফল শূণ্য-জ্যোতিৰূপা কোঁৱৰ খাটনিয়াৰ

গৰম ভাতৰ টিলাটোত সোঁহাতখনেৰে জে চি বিৰ দৰে গাঁত এটা খান্দিবলৈ লওঁতেই মোৰ চকু বিনন্দৰ ওপৰত পৰিল৷ বিলনীয়াই খিচিৰি কৰি পেলাব নোৱাৰাকৈ ভাতৰ মাজত কুঁৱা এটা খান্দি খান্দিয়ে তালৈ চাই পঠিয়ালোঁ মই৷ ভিতৰৰপৰা উগাৰ এটাও বহিৰ হ’ব নোৱাৰাকৈ এমুখ তামোল-পাণ ভৰাই পিক্ উৎপাদন কৰা কামত ব্ৰতী হৈ থকাৰ মাজে মাজে কাষতে বহা মানুহজনক কিবাকিবি কৈও আছে সি৷ মানুহজনে তেজপীয়া যেন তাৰ মুখেৰে নিগৰা কথাবোৰ সঁচাকৈয়ে বুজি পাইছে নে এনেই মূৰ দুপিয়াই আছে তাত মোৰ সন্দেহ আছে৷ ভাতকেইটা সুকলমে খাদ্যনলী পাৰ

Read more

লটি ঘটি-অসীমা এচ দত্ত

আগতে সৱতকে ভয় কৰোঁ বুৰঞ্জী পিৰিয়দটো। সেই পিৰিয়দত ছাৰৰ চকুলৈ দিনত বাট হেৰুৱা ফেঁচাৰ দৰে ট’ টকৈ চাই থাকোঁ। ছাৰে ভাৱে বহুত বুজিছে এই, গোটেই বুৰঞ্জীখন মোৰ চকুলেকে চাই ছাৰে বুজাই শেষ কৰে। হয়নে নহয় বুলি। ছাৰৰ চকু মোৰ চকুত পেটি গজাল মৰাদি মাৰি থয়। ময়ো মূৰ দুপিয়াওঁ। সিফালে মূৰৰ দুই ইঞ্চি ওপৰেৰে আকবৰে, বাবৰে, জাৱৰে গালেই হাইজাঁম্প মাৰি মাৰি যায়গৈ, মই চিত্ৰহাৰত চোৱা গানবোৰৰ লহৰত। সেইহেনতো ইমান বুজা জহামালক লৈ ঘৰত বহুতৰ চিন্তা। তেনেতে পৰিলোঁ প্ৰেমত শ্বাহৰুখ খানৰ। যদিও

Read more

বান্ধৈৰ বিয়াৰ আনন্দ-দীক্ষিতা বৰা

কাহিনীটো আচলতে কিছু পুৰণি, কেইবা দশকৰ আগৰ৷ সময়টো বুজিবলৈ ক’ব পাৰি যে ‘কুলেন’ বােলা পদার্থবিধ ধৰাপৃষ্ঠত আবিৰ্ভাৱ হােৱাৰ আগৰে কথা সেয়া। এখন সৰু পাহাৰীয়া চহৰৰ আৱাসিক অঞ্চল এটাৰ এজন ডেকা আৱাসীৰ বিয়াৰ সময়৷ কলনিৰ সকলােকে বিয়াৰ নিমন্ত্রণ দি দৰা কাহানিবাই ঘৰলৈ গ’ল। পিচে দৰা কইনাৰ য’ত ঘৰ, সেইখন দুৰণিবটীয়া ঠাইলৈ সকলােলােক যােৱাত অসুবিধা হােৱা হেতুকে চাৰিজন ব্যক্তি কলনিৰ প্রতিনিধি হিচাপে বিবাহ অনুষ্ঠানলৈ যােৱাৰ কথা ঠিক হ’ল৷ কলনিৰ এক অন্যতম আৱাসী, অফিচটোৰ ওপৰৱালা বিষয়াজন তেতিয়া নতুনকৈ লােৱা এম্বেছাদৰৰ গাড়ীখনৰে গৌৰৱান্বিত। গাড়ীৰ

Read more

জমনি ২ – নয়নমনি হালৈ

কাটিবলৈ বুলি অনা ছাগলী কচাইৰ হাতৰপৰা এৰা খাই কিবাকৈ পথাৰৰ কোমল ঘাঁহ পালে ছাগলীটোৱে যেনেকৈ স্ফূৰ্তিত শূন্যতে দহটা জাপ মাৰিব, গুৱাহাটীলৈ আহি প্ৰথম মোৰ তেনেকুৱাই হ’ল। ঘৰত শাসনৰ নামত কিমান পঘা যে মোৰ ডিঙিত ওলমি আছিল। মা দেউতাৰ কথাতো বাদেই গোটেই গাঁওখনতে অঘোষিত অভিভাৱকৰ শেষ নাছিল। পৃথিৱীৰ সকলো সুখ সকলোৱে ভোগ কৰাৰ অধিকাৰ আছে, নাই কেৱল মাষ্টৰৰ পুতেকৰ। আচলতে মাষ্টৰৰ পুতেক হোৱাটোৱে যেন অপৰাধ! গতিকে স্বগৃহত বা মোৰ সৰু চহৰখনত চেঙেলীয়া বয়সৰ সুখবোৰ ভোগ কৰিবলৈ যেন কপালত লিখা নাছিল। গতিকে

Read more

মানাহৰ জয়াল ডাকবাংলাত এনিশা-ধূৰ্জ্জটি কাকতি

ডিগ্ৰী পাছ কৰি উঠা সময়ৰ কথা৷ বন্ধু দুজনৰ সৈতে মাঘ বিহুত ক’ৰবালৈ যাম বুলি পৰিকল্পনা কৰি আছিলোঁ, শেষত মানাহলৈ যোৱাটোকে স্থিৰ কৰিলোঁ৷ তেতিয়া মানাহলৈ মানুহ খুব কম গৈছিল৷ বড়োলেণ্ডৰ  চুক্তি স্বাক্ষৰ হোৱাৰ পাছতহে মানুহ অলপ যাবলৈ লৈছে, তাৰ আগতে উগ্ৰপন্থী সমস্যাৰ বাবে খুব কমেই গৈছিল৷ কেনেকৈ যাব লাগে, ক’ত থাকিব লাগে আমি একো নেজানোঁ৷ তিনি বন্ধু ওলালোঁ উৰুকাৰ দিনা৷ খবৰ কৰি গম পালোঁ বাচত বৰপেটা ৰোডলৈ যাব লাগে, তাৰপৰা সৰু গাড়ী লৈ মানাহলৈ৷ পিচে বৰপেটা ৰোডৰ বাচ ক’ৰপৰা যায় তাকো

Read more

নাইট ডিউটি- মানসী বৰা

শিৱসাগৰত শিক্ষকতা কৰি থকা দিনবোৰত নিজৰ কর্তব্য শেষ কৰি যেতিয়া ঘৰলৈ আহিবলৈ বুলি লওঁ মনতে ভাবো ,সোনকালে গাড়ীখন পালেই হ’ল  আৰু ।কাৰণ,শিৱসাগৰৰ সেই নিৰ্দিষ্ট (বকতা) অঞ্চলটোত এখন গাড়ী কেনেবাকৈ ধৰিব নোৱাৰিলে পিছৰখনৰ বাবে আধাঘন্টাতকৈও বেছি সময় ৰ’ব লগা হয় ।তাতে স্কুলৰ পৰা মূল পথলৈ এছোৱা বাট খোজ কাঢ়ি ওলাব লগা হয় । গাড়ীখন সময়ত পালে মনত অপাৰ আনন্দ লাগে । গাড়ী বুলিবলৈ ক’লে সেইফালে অৱশ্যে মেজিক, গ্রাম্যটেক্সী এইবোৰেই চলে । বহিবলৈ আসন নাথাকিলে গ্রাম্য টেক্সীখনতে মানুহ উলমিও যাব লগা হয়

Read more

প্ৰেম আৰু লটিঘটি-দিলীপ আৰ কাকতি

প্ৰেম কৰি লটিঘটি হোৱা বহুত লোক আছে। মোৰেই দুজন বন্ধুক প্ৰেম নিবেদন কৰিবলৈ যাওঁতে প্ৰেমিকাৰ পৰিয়ালে বান্ধি থৈছিল। কিন্তু প্ৰেমৰ সমন্ধ নথকাকৈ প্ৰেমৰ নামত লটিঘটি হোৱা লোকৰ সংখ্যা বহুত কম। তাতে আকৌ এবাৰ দুবাৰ নহয় তিনিবাৰ। হয় মই তিনিবাৰকৈ পিঠি বহল হোৱাৰপৰা বাচি আহিছোঁ য’ত মই এবাৰো প্ৰেমিক নাছিলোঁ। ১/ দশম শ্ৰেণীৰ কথা। ৰাতিপুৱা স্কুললৈ খোজকাঢ়ি গৈ আছোঁ। হঠাতে দুজন যুৱক বাজাজ ছুপাৰ স্কুটাৰ এখনেৰে মাজৰাষ্টাতে আগভেটি ধৰিলে। এজন পাঁচফুটীয়া কিন্তু আনজন ওখপাখ দেখিলেই ভয় লগা। আহিয়েই কথা বতৰা নাই

Read more

অচিন চিনাকি-বাগ্মিতা বৰকাকতি

বন্ধু-বান্ধৱ বা পৰিয়ালৰ লগত আড্ডাত বহিলে হোৱাই নোহোৱাই বিভিন্ন কাহিনী শুনিবলৈ পাওঁ। তাৰে কিছুমান কাহিনী সদায় মনত থাকি যায়৷ এনে এটা কাহিনী মোৰ নিজৰ সৰু  মামীৰ। কাহিনী মানে একদম সঁচা ঘটনা, যিটো এতিয়া বিশ্বাস কৰিবলৈকে টান, কিছুলোকে হয়তো ভাবিব পাৰে এনেকুৱাও হ’ব পাৰে নেকি! ঘটনাটো আজিৰপৰা প্ৰায় ত্ৰিশবছৰমানৰ আগৰ৷ মোৰ মামীয়ে বিয়াৰ আগৰেপৰা মৰিগাঁও চিভিল হস্পিটেলত নাৰ্চৰ চাকৰি কৰিছিল। মামী বৰ আজলী আৰু সৰল আছিল৷ মামীৰ মাকৰ ঘৰ আছিল একদম ভিতৰুৱা গাঁৱত। বিয়াৰ বয়স হোৱাত ঘৰৰ মানুহে মামীৰ কাৰণে দৰা

Read more

লটিঘটি আৰু মই – ভূপালী দেৱী

মই আৰু লটিঘটি এটা মু্দ্ৰাৰ ইপিঠি সিপিঠি যেন ৷ এটাই আনটোক এৰি থাকিবয়েই নোৱাৰে ৷                                                             (১) এদিন কি হ’ল কলেজ যাবলৈ সময় হৈছে, মই বোলো গাটোকে অলপ তিয়াই আহোঁ‌৷ ঠাণ্ডাৰ দিন৷ সেইবুলি বাথৰুমত সোমাই চিঞৰি চিঞৰি গান গাই গাটোত কিবাকে পানী ঢালি আছোঁ। পানী গাত পৰিছেনে বাথৰুমৰ বেৰত পৰিছে তাৰ কোনো ঠিকনা নাই৷ তেনেতে  ভিতৰৰপৰা মায়ে মাত লগালে,  : এইটো পাগল হ’ল নেকি ও কেনেকৈ টেটু ফালি মৰিব ধৰিছে৷  মই বাথৰুমৰপৰাই উচ্চ স্বৰত ক’লোঁ, : পাগল হোৱা নাই ৰ’বা

Read more
1 2 3 4 54