ফটাঢোল

মেৰুণ প্ৰেম – অসীমা শইকীয়া দত্ত

ভালপোৱা কি নুবুজাকৈয়ে বিয়া ঠিক হ’ল। মানুহো যিটো পালোঁ তেনেই গেঠেলা মৰা। আমাৰ ঘৰৰ বোন্দা মেকুৰীহাল নেগুৰ দাঙি দাঙি আমাতকৈ বেছিহে ৰোমাণ্টিকহে আই। আজিৰ পৰা তেৰ বছৰৰ আগৰ সময়। মোক চাবলৈ যোৱা মানুহজনৰ লগতে মোৰ বিয়া ঠিক হ’ল। তাৰিখ ঠিক হোৱাৰ পিছত এদিন গৈছিল আমাৰ ঘৰত থকাকৈ। মই দেতাৰ চাইকেল লৈ গাঁৱৰ মূৰৰ পৰা মানুহটোলে হাঁহ বিচাৰি আনিলোঁগৈ। আলহী ৰাতি থাকিল। ৰাতিয়ে আকৌ মানুহটোক চাবলৈ গাঁৱৰে ভাতখোৱা আলহী পাঁচটামান বাঢ়িল। সিফালে দেতা হ’ল হাৱাই চেণ্ডেলেও নীলা ওলাই ভৰিত ধৰা! কোৱাইদেউ

Read more

যাদু তেৰী নজৰ – মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া

পূজাৰ সময়ৰ কথা। শাৰদ উন্মাদনাই মহানগৰীখনকো চুই গৈছে। ব্যস্ত প্ৰাত্যহিকতাৰ পৰা সুৰুঙা কাটি মহানগৰীৰ বাসিন্দাই শৰতৰ মাধুৰীমাক উপভোগ্য কৰি তুলি, বজাৰে-সমাৰে এটি উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে।বিলাসী গাড়ীৰ সমদলৰ মাজতো কিন্তু চিটিবাছ কেইখনে নিজৰ স্থিতি অক্ষুন্ন ৰাখিছে। সকলোৰে বাবে গাড়ী ঘোঁৰাৰ সুখ লিখি থোৱা নাথাকে। বহুতৰ আকৌ প্ৰথম পছন্দও এই বাছকেইখন।ইমান সুলভ যাত্ৰা, সুচল বাহনৰ সুখ পোৱা বাছকেইখন। বাছকেইখনত যেন উমলি থাকে নগৰীয়া জীৱনৰ কথকতা। গমপাইছেই নিশ্চয় পাঠকে যে আন একো নহয়, সেইখন মধ্যবিত্তৰ সকাহ-চিটিবাছ। একপ্ৰকাৰ মহানাগৰিকৰ উশাহ। শাৰদীয় বতৰ। হৰ্ডিঙে,

Read more

খণ্ডচিত্ৰ – ডঃ বিক্ৰমজিত কাকতি

(১) ছাৰৰ মহিমাআমাৰ ভাৰতীয় সকলৰ বহুতৰ বাবে “ছাৰ” শব্দটোৰ এক মাদকতা আছে।মানুহ সাপেক্ষে ছাৰ শব্দটো শুনাৰ লগে লগে পুলকিত, শংকিত বা কম্পিত হৈ যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে ধৰাহল আপুনি এজন মহাপ্ৰতাপী চৰকাৰী কেৰাণী, সদ্য অৱসৰ প্ৰাপ্ত এজন চৰকাৰী আমোলাই পেঞ্চন সংক্ৰান্তীয় কামৰ বাবে তাঁতবাটি কাঢ়ি আছে। তেওঁ আপোনাক ছাৰ বুলি সম্বোধন কৰিলে আপুনি পুলকিত হয়।থিক সেইদৰে দুদিন অফিচ ক্ষতি কৰি অহাৰ পাছত আপোনাৰ ছাৰে মাতিলে, তেওঁৰ ৰুমত সোমোৱাৰ পাছত আপোনাৰ মুখৰ পৰা যিটো “ছাৰ” শব্দ ওলাব সেইটো হ’ল শংকিত “ছাৰ”। টিকেন

Read more

অসময়ত সময় – অভিজিত মেধি

এই যে লিখি আছোঁ কথাখিনি, তাৰ উদ্দেশ্য ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা এটা বন্ধু হিচাপে আপোনালোকক জনোৱাহে। অথচ অভিজ্ঞতাটো কিমানদূৰ বাস্তৱৰ ভিত্তিত সেইয়া মই নিজেই নাজানোঁ। আৎসা, অভিজ্ঞতাটোৰ কথা কোৱাৰ আগতে বিষয়টোৰ কথা অলপ কৈ লওঁ। বিষয়টো হ’ল সময়। বৰ আচহুৱা নহয়নে এই সময় বোলা বস্তুবিধ! সময়ৰ নিচিনা আচহুৱা হয়তো একোৱেই নাই! এই যে এসময়ত শেঙুণ বোৱা আমাৰ নাকবোৰ এতিয়া খং-ৰাগ-অভিমানৰ ঘৰ হ’লগৈ, সেয়া সময়ৰে খেল। বাৰিষাৰ বৰষুণজাকত নতুনত্ব নেদেখা হ’লোঁ, জাৰৰ শেতেলীত আদৰৰ উষ্ণতা নিবিচৰা হ’লোঁ, সংশয়হীন টোপনি আজিকালি নহায়ে হ’ল….সকলো সময়ৰেই

Read more

গাড়ী এখন আৰু… – কমলা দাস

সেইবাৰ ল’ৰাটোৱে মুঠতে নিজৰ গাড়ীখন লৈ যাবই ঘৰলৈ। নিজৰ গাড়ী থাকোঁতে কিয় বাছত যাম বুলি হুলস্থুল লগালে। আৰাম প্ৰিয় জীৱ, বাচত যাবলৈ এলাহ। তাতে আকৌ আমি থকা ঠাইৰ পৰা বাছত যাবলৈ হ’লে চিটিবাছ নাইবা ট্ৰেকাৰত আহিব লাগে এচোৱা। গাড়ীখন লৈ গ’লে ঘৰৰ দুৱাৰ মুখতে উঠিব পাৰেতো! কিন্তু নিও বুলি ক’লেই জানো গাড়ীখন নিব পাৰি! সেইখন চলাব নালাগিব? নে নিজে নিজেই যাব! পুত্ৰধনেতো ভালদৰে চলাবও নাজানে। ইফালে আমি থকা ঠাইৰ পৰা ঘৰলৈ নাই বুলিও কমেও এশ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব। ছোৱালীজনী তেতিয়া ইউনিভাৰ্চিটিত

Read more

গগৈ সেনাপতি – উজ্জ্বল ডিপ্লু গগৈ

২০১০ চনৰ কথা৷ মই তেতিয়া গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ৷ মই থকা হোষ্টেলখন আছিল মাধৱ বেজবৰুৱা ১নং দুমহলীয়া ছাত্ৰাবাস চমুকৈ সকলোৰে মুখত RCC1৷ নতুনকৈ আমি চিনিয়ৰ হৈছোঁ৷ হোষ্টেলৰ প্ৰিফেক্টৰ দায়িত্ব ল’বৰ বাবে লগৰবোৰে মোক আগবঢ়ালে৷ প্ৰিফেক্টৰ দায়িত্ব গধূৰ৷ হোষ্টেলৰ প্ৰতিটো কামৰ খতিয়ান, প্ৰতিজন ল’ৰাৰে সুবিধা-অসুবিধাৰপৰা লৈ ইলেকচন, ভাৰ্চিটি উইক ইত্যাদি সকলোতে আগভাগ ল’ব লাগে৷ বহু চিন্তা-চৰ্চা কৰাৰ পাছত মই ২০১০ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰিফেক্ট হ’লোঁ৷ দিনবোৰ বাগৰিল; অক্টোবৰৰ আৰম্ভণিতে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্তৃপক্ষই ইলেকচনৰ দিন ঘোষণা কৰিলে৷ কামৰ হেঁচা বাঢ়িল, প্ৰাৰ্থীক সাজু কৰোৱাৰ পৰা

Read more

গুৰু-শিষ্য – অৰবিন্দ গোস্বামী

(সত্য কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত। চৰিত্ৰ একে ৰাখি নাম সলনি কৰা হৈছে) শিক্ষক তবিবুৰ ৰহমান এজন ব্যতিক্ৰমী গুৰু। তেওঁৰ হাতৰ পৰশ পৰিলেহেনো ভোদা ছাত্ৰও চোকা হৈ যায়।অৱশ্যে তেওঁৰ হাতত এনে কোনো ‘যাদু কী ছৰী’ নাছিল। এই কথা তেঁৱো ভালকৈ জানে। মানুহৰ এনে ধাৰণাৰ বাবে তেওঁ কেতিয়াবা মহা বিপদত পৰে। কাৰণ ভোদা ছাত্ৰ এজনো চোকা হ’ব পাৰে, যদি তেওঁৰ নিজৰ একান্ত ইচ্ছা আৰু চেষ্টা থাকে। কিন্তু ক্লাছৰপৰা গৈ পাঁচ মিনিতো কিতাপৰ টেবুলত নবহা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ গতি-মতি, লিখাৰ ধৰণ দেখিয়েই তেওঁ বুজি পায় পঢ়াৰ

Read more

মানুহ মৰে কৈ – ৰঞ্জু হালৈ মুনি

কথাতে কয় বোলে, “মানুহ মৰে কৈ, সেই পখী মৰে ৰৈ।” আপোনালোকে হয়তো ভাবিছে কি বলকি আছোঁ।আজি মই ক’ত কেনেদৰে কৈ মৰিলোঁ তাকেই আপোনালোকৰ আগত কম বুলি ভাবিছোঁ। নতুনকৈ ফেচবুক খুলিছোঁ। নেট পেক নহ’লে ৱাই -ফাই লৈ হ’লেও ফেচবুক চলাওঁ। দিনটো এটা চকু ফেচবুকতেই থাকে। এফালৰ পৰা যাকেই দেখিছোঁ তাকেই ফ্ৰেন্দ ৰিকুৱেষ্ট পঠাই গৈছোঁ। ইফালে লাইক কমেণ্টৰ কথা নকলোৱেই যেনিবা। ইমান হেঁ‌পাহেৰে ফেচবুকত ফটো কপি দিছে। লাইক কমেণ্ট নকৰিলে বেয়া পাব। নিজৰো সন্মানৰ কথা এটা আছে দিয়কচোন। দেখাত শকত-আবত গৰাকীক মৰমতে

Read more

আহুকাল – নীলাক্ষী কাকতি

বিয়াৰ পিছৰে ঘটনা৷ এদিন সন্ধিয়া মোৰ মানুহজনে অফিচৰ পৰা আহি খুচুৰা এটকীয়া দুটকাবোৰ অ’ত ত’ত জমা হৈ থকা দেখি মোক ক’লে, : নিক্ষী, এটা কাম কৰিম দিয়া৷ খুচুৰা পইচাবিলাক জমা কৰিম দিয়া৷ কেতিয়াবা কামতো আহিব৷ তুমিও থ’বাচোন৷ পাঁচ টকীয়া দহ টকীয়া থাকিলেও থৈ দিবা৷ ময়ো একে আষাৰতে হ’ব বুলি কলোঁ৷ এটা ডিঙিটো অলপ বহল মাটিৰ কলহ এটাত খুচুৰা টকা পইচাখিনি থোৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰিলোঁ৷ এওঁ অফিচৰ পৰা আহি সদায় কিবা অলপ জমা কৰে তাত৷ মোৰ কেতিয়াবা মনত পৰিলেহে থওঁ৷ এওঁ মোক

Read more

অবৈতনিক ড্রাইভাৰ – নিৰ্মালী বৰমূদৈ

“অই পাখৰী, গাড়ীখন উলিয়াচোন। বজাৰ দুটামান কৰি আহোঁ।” “হেই! মই নোৱাৰো, ভাগৰ লাগিছে।” “কি হ’ল? কিহৰ ভাগৰ অ’ তোৰ? কি পাহাৰ ভঙা কাম কৰিলি? দিনৰ দিনটো গাভিনী শিয়ালৰ নিচিনাকৈ বিচনাত পৰি পৰি জীৱ নথকাটোৰ লগত টুং টুং টাং টাংহে কৰি আছ? কথা ক’বলৈ আহিছ? ভাগৰ লাগিছে। ৫ মিনিটত গাড়ী উলিয়াই আন।” অনিচ্ছা স্বত্বেও দেউতাৰ গালিসোপা গিলি লৈ মন্ত্ৰমুগ্ধ মানুহৰ নিচিনাকৈ কাপোৰ কানি পিন্ধি ওলালোঁ। গাড়ীখন গেৰেজৰপৰা উলিয়াওঁতে ভাবিও আছোঁ – চাল্লা, আজি যদি মোৰ ঘৰত ল’ৰা এটা থাকিল হয়। এই

Read more
1 2 3 26