ফটাঢোল

মূল: বুদ্ধু, লেখক:জিম কৰবেট, অনুবাদ-নয়নমণি হালৈ

(জিম কৰবেটৰ নাম নুশুনা শিক্ষিত ভাৰতীয় লোক নাই বুলিলেই হয়৷ এজন প্ৰকৃত অৰণ্যপ্ৰেমী, ভাৰতবৰ্ষত বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ আন্দোলনৰ বাটকটীয়া, সৰ্বোপৰি এজন পাকৈত চিকাৰী হিচাপে জিম কৰবেট আমাৰ সকলোৰে পৰিচিত৷ জিম কৰবেটৰ ব্যাঘ্ৰ চিকাৰৰ কাহিনীপুথি ‘জাংগললোৰ, কুমায়ুনৰ নৰখাদক, ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগৰ চিতা, টেমপল টাইগাৰ্চ’ আদি আজিও অসামান্য জনপ্ৰিয়৷ কিন্তু এয়াই জিম কৰবেটৰ শেষ পৰিচয় নহয়৷ জিম কৰবেটৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ পৰিচয়টো হ’ল তেওঁ এজন অসাধাৰণ লেখক আৰু মানৱপ্ৰেমী৷ সেইসময়ত ভাৰতবৰ্ষৰ বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতৰ গ্ৰামে-গঞ্জে বসবাস কৰা সাধাৰণ মানুহৰ দুখ-যন্ত্ৰনাৰ শেষ নাছিল৷ এইবোৰ মানুহৰ সৈতে জিম

Read more

মূল: জগাদাৰ বজাৰ,লেখক : আলপনা,অনুবাদ-অঞ্জু মহন্ত

জগাদাক বজাৰলৈ পঠিয়াই এতিয়া খঙত জ্বলি- পকি টিঙিৰি তুলা হৈ আছে বুলিবৌ। জৰ্দাপাণ চোবাই চোবাই চোতালৰ চুকত পিক পেলাই জগাদাই ক’লে, : এক কেজি মিছামাছ আৰু এককেজি পুঠিমাছ আনিছোঁ। মিছামাছেৰে লাউ আৰু পুঠিমাছেৰে চচ্চৰি, দাইল আৰু পুঠিমাছ ভজা কৰিবা। বুলি বৌৱে বেগখন উলোটাই এটা চৰিয়াত ঢালি দিয়েই নাকত সোপা দি ক’লে, : ইস! কি পঁচা গোন্ধ। লগে লগে মাখিৰ দল উৰি আহিছে? এই পঁচা মাছসোপা কিনি আনিবলৈ মন গ’ল কেনেকৈ তোমাৰ? বুলি বৌৰ মেজাজ দেখি জগাদাই মনে মনে ঘৰৰ পৰা

Read more

মূল: মূৰ্খ হোৱাৰ আনন্দ,লেখক : মায়ংক ছাক্সেনা,অনুবাদ-দিম্পল কলিতা

“মই কি জানো” মন্ত্ৰ জপ কৰক, জীৱনত সফল হওক৷ না সন্তানৰ… না ধনৰ… নতুবা খ্যাতিৰ… নতুবা লাভৰ… যদি পৃথিৱীত কিবা সুখ আছে, তেন্তে মাত্ৰ এজন মূৰ্খ হওক৷ বিশ্বাস কৰক বা নকৰক, মূৰ্খ দেখা আৰু মূৰ্খ হোৱাত যি আচৰিত সুখ পোৱা যায়, সেয়া পৃথিৱীৰ কোনো বিলাসীতা আৰু ঐশ্বৰ্য্যত পোৱা নাযায়। বহুতে আপোনাক মূৰ্খ দেখাৰ উপকাৰিতা ক’ব, কিন্তু ক’ব কেনেকৈ মূৰ্খ হ’ব পাৰি আৰু কেনেকৈ বিশ্বৰ সকলো বুদ্ধিমান মানুহে মূৰ্খ হৈ মজাৰ জীৱন কটাব ধৰিছে। মুদ্ৰাস্ফীতি তুংগত, চৰকাৰ অলস হৈ বহি আছে।

Read more

মূল: দেৱী,গল্পকাৰ: মুন্সী প্ৰেমচান্দ,অসমীয়া ভাঙনি-মুনমুন সৰকাৰ

ৰাতি সেমেকিছিল। মই বাৰান্দাত থিয় হৈ আছিলোঁ। সন্মুখৰ আমিনোদৌল্লা পাৰ্কখন যেন টোপনিত লালকাল দি পৰি আছিল। অকল ইছলাম ধৰ্মী ফকিৰৰ নিচিনা দেখাত মহিলা এগৰাকী বেঞ্চ এখনত বহি আছিল। পাৰ্কৰ বাহিৰত ৰাস্তাৰ কাষত মগনীয়া এজন থিয় হৈ আছিল, ৰাস্তাৰে অহা-যোৱা কৰা প্ৰত্যেকক ৰখাই আশীৰ্বাদ দি আছিল লগতে কৈ আছিল, “আল্লাহৰ শপত, ভগৱানৰ শপত এই অন্ধ মানুহজনক অলপ সহায় কৰক।” ৰাস্তাত লাহে লাহে মানুহ আৰু গাড়ী-মটৰৰ ভিৰ কমি আহিছিল। মানুহ থকালৈকে মগনীয়াজনৰ মাতটো ভালকৈ শুনিব পৰা হোৱা নাছিল, এতিয়া মানুহ নথকাত একেই

Read more

মূল: পাঠশালাৰ পণ্ডিত মহাশয়,গল্পকাৰ:বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়,অনুবাদ-উপাসা ভাগৱতী

(মিজানুৰ ৰহমান কল্লোলৰদ্বাৰা সম্পাদিত ‘দুই বাংলাৰ মজাৰ গল্প ‘নামৰ কিতাপখনৰ প্ৰথম গল্প বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ ‘পাঠশালাৰ পণ্ডিতমশাই’ৰ অনুবাদ)  ০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০০  টোপ টোপ কৰি পানী পৰি আছে, মই ছাতি এটা মূৰত লৈ গাঁৱৰ ৰাস্তাৰে খোজকাঢ়ি আছিলো৷ বৰষুণজাক অলপ বেছি হৈ আহিল৷ তেতিয়া পথৰ কাষৰ আঠচালা বোলা আঠখন চালেৰে সজা মন্দিৰৰ পানীপোতাৰ তলত আশ্ৰয় ল’লোঁ৷ দেখিলঁ, ভিতৰত কিছুমান ল’ৰা বহি পঢ়ি আছে৷ এজন পণ্ডিত মহাশয়ে বাংলা পঢ়াইছে৷ কাণ পাতি অলপ পঢ়াই থকাখিনি শুনিলোঁ৷ দেখিলোঁ পণ্ডিত মহাশয়ৰ ব্যাকৰণৰ প্ৰতি বৰ অনুৰাগ৷ এটা উদাহৰণ দিছোঁ৷ পণ্ডিত মহাশয়ে

Read more

মূল: গৰমৰ বিৰুদ্ধে বতৰ বিজ্ঞান মন্ত্ৰীৰ বক্তব্য ,বীৰেন্দ্ৰ জৈন :অনুবাদ-দিম্পল কলিতা

সন্মানীয় সদস্যসকলক শান্ত কৰক, আমি আশ্বাস দিছো যে চৰকাৰে কিয় গৰম হৈ পৰিছে তাৰ পুংখানুপুংখ তদন্ত কৰিব। সূৰ্য্যৰ বাবেই পৰি আছে নে তাত কোনো বিদেশী হাত আছে। প্ৰথমে আমি চাব লাগিব যে সঁচাকৈয়ে গৰম হৈ আহিছে নে আমাৰ সন্মানীয় সদস্যজনে কিছু বিভ্ৰান্তি পাইছে, আটাইবোৰৰ পিছতো আমি ঘৰে অট্টালিকালৈ আৰু গাড়ীৰ পৰা চকী-গাড়ীলৈ যোৱাৰ সময়ত আমাৰ সন্মানীয় সদস্যজন কেনেকৈ গৰমৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল Till now everything has এ চি কৰা হৈছে আৰু যাৰ বিদ্যুতৰ বিলও চৰকাৰে পৰিশোধ কৰে। সদস্যসকলে নিজৰ অভিজ্ঞতাক বিপদত

Read more

দুদিনৰ জীৱন:  শাৰদ টাইলাং,অনুবাদ: ৰিণ্টুমনি দত্ত

কিছুদিনৰ বাবে মানুহে মোক পাগল বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলে। সকলোৱে অভিযোগ কৰি আছে যে চহৰখনত এজন বিখ্যাত সাধুৰ বক্তৃতা চলি আছে আৰু মই মোৰ ঘৰতে থাকোঁ। অধাৰ্মিক লোকৰ বাবে মোৰ যিমানবোৰ বিশেষণ থাকিব পাৰে, সেইবোৰ তেওঁ মোক প্ৰদান কৰিছে। এদিন ময়ো সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ যে, যেতিয়া চহৰৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা কিছুমান পুৰুষ আৰু বহু মহিলা তালৈ যায়, তেতিয়া ময়ো জন্মৰ প্ৰমাণ পত্ৰত উজুটি খাব লাগে। পেণ্ডেল যিমানেই ডাঙৰ হ’লহেঁতেন আৰু সেই বক্তৃতাটো সংগঠিত কৰাৰ বাবে যি ধন খৰছ হৈছিল, সিমানেই শ শ

Read more

মূল: বৰযাত্ৰী,লিখক:অজ্ঞাত,ভাবানুবাদ – অঞ্জু মহন্ত

যোৱাবছৰৰ কথা, বৰযাত্ৰী হৈ কইনা ঘৰলৈ গৈছিলোঁ। জানেইতো বৰযাত্ৰী হৈ যোৱা কি কষ্ট! গোটেই নিশা টোপনি ক্ষতি হয়। তেতিয়া এনেকুৱা  ভাব হয় যেন, কোনো মূৰ্গী ভেকচিন নোলোৱাকৈ তৰ্জুত উঠিছে।  মোৰ  সমবয়সীয়া যিকেইটা গৈছিল, সিহঁত আটাইকেইটা  নিজৰ নিজৰ ‘উহু উহুৰ’ লগত ফোনালাপত ব্যস্ত। সিহঁতে  ৰাতি এনেকৈয়েই কটাই দিব। কিন্তু মোৰ! মই কি কৰোঁ! কেনেকৈ পাৰ কৰোঁ ৰাতিটো? মই যে খাটি ঘিঁৰ দৰে খাটি চিঙ্গল! ইফালে আকৌ ৰাতি অলপ হ’ল কি নহ’ল ব্ৰয়লাৰৰ দৰে টোপনিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলোঁৱেই। অৱশ্যে বেছি সময় টোপনিয়াব

Read more

মূল: দেৱী,গল্পকাৰ: মুন্সী প্ৰেমচান্দ,অসমীয়া ভাঙনি-মুনমুন সৰকাৰ

ৰাতি সেমেকিছিল। মই বাৰান্দাত থিয় হৈ আছিলোঁ। সন্মুখৰ আমিনোদৌল্লা পাৰ্কখন যেন টোপনিত লালকাল দি পৰি আছিল। অকল ইছলাম ধৰ্মী ফকিৰৰ নিচিনা দেখাত মহিলা এগৰাকী বেঞ্চ এখনত বহি আছিল। পাৰ্কৰ বাহিৰত ৰাস্তাৰ কাষত মগনীয়া এজন থিয় হৈ আছিল, ৰাস্তাৰে অহা-যোৱা কৰা প্ৰত্যেকক ৰখাই আশীৰ্বাদ দি আছিল লগতে কৈ আছিল, “আল্লাহৰ শপত, ভগৱানৰ শপত এই অন্ধ মানুহজনক অলপ সহায় কৰক।” ৰাস্তাত লাহে লাহে মানুহ আৰু গাড়ী-মটৰৰ ভিৰ কমি আহিছিল। মানুহ থকালৈকে মগনীয়াজনৰ মাতটো ভালকৈ শুনিব পৰা হোৱা নাছিল, এতিয়া মানুহ নথকাত একেই

Read more

ৰূপা (মূল লেখক : হুমায়ূন আহমেদ) : অনুবাদ : পংকজ কুমাৰ নেওগ

: দাদা, ইণ্টেৰেষ্টিং গল্প এটা শুনিব নেকি? মই মানুহজনৰ প্ৰশ্ন শুনি আচৰিত হ’লোঁ। অলপ আগতে মানুহজনৰ সৈতে দুই-এটা কথা পাতিছোহে মাত্ৰ, সাধাৰণ দুটামান কথা। মই ট্ৰেইনখনৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছোঁ নেকি তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিছিল। মই উত্তৰ দিলোঁ – “হয়” আৰু ভদ্ৰতাৰ খাতিৰত তেওঁকো প্ৰশ্ন কৰিলোঁ – “আপুনি ক’লৈ যায়?” মানুহজনে হাঁহি এটা মাৰি উত্তৰ দিলে – “মই ক’লৈকো নাযাওঁ, শ্ৰীমতীক ৰিচিভ কৰিবলৈহে আহিছোঁ। চিটাগঙৰ পৰা আহি আছে। ট্ৰেইনখন দুঘণ্টা লেট। ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ মন যোৱা নাই, ঘৰ গৈ পাওঁ মানে

Read more
1 2 3 21
error: Content is protected !!