ফটাঢোল

মহাজন দা, চিদা দা আৰু বিজয়-আদিত্যৰ ৰাস উৎসৱৰ আয়োজন-দেবজিত শৰ্মা

ঘটনাটো বহুদিন আগৰ৷ আমাৰ বিজয় আৰু আদিত্যৰ চিনাকি একেবাৰে “কুঁহিপাত কুমলীয়া গছৰ আগত”ৰ দিনৰে পৰা৷ বৰশী বোৱা, লুকাভাকু খেলা, প্ৰেম পত্ৰ লিখা আদি সকলো কামতে দুয়ো দুয়োৰে সহচৰ৷ ঘটনাৰ পটভূমি ৰাস উৎসৱৰ সময়ৰ৷ দুয়ো অষ্টমমানত ভৰি দিছে সেইবছৰ৷ আদিত্য বিজয়ে থিৰাং কৰিলে সেইবাৰ ৰাস শিৱসাগৰতে চাব৷ পৰাপক্ষত মাজুলীৰ ৰাসেই উজনীত বিখ্যাত যদিও সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ চিদানন্দ বৰাদা সেইবাৰ কিবা কামৰ সংক্ৰান্তত শিৱসাগৰত চেপ্টেম্বৰ মাহৰে পৰা থাকিবলৈ লৈছিল৷ গতিকে তেখেতৰ উৎসাহতে ভাস্কো মহাজনৰ নেতৃত্বত ৰাস উৎসৱ পতাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল৷ নিমন্ত্ৰণ পোৱাৰ

Read more

নাৰিকলৰ লাড়ু-মানসী বৰা

উৰ্বীধৰ বৰুৱাক চুগাৰে পালে। সহধৰ্মিনী বৰুৱানীয়ে বৰুৱাৰ চাহত চেনী নিদিয়া হ’ল। লগতে মিঠা বস্তুসোপাকে দিয়া বন্ধ কৰিলে। জীয়েক-পুতেকহালে গুগল চাই চাই আজিকালি বৰুৱাই খোৱা খাদ্যবোৰ তদাৰক কৰা হ’ল। মাটিৰ তলত হোৱা বস্তু যেনে- আলু, কঁচু, মাটিমাহ, কাঠআলু, মূলা, গাজৰ, ৰঙালাও আদিবোৰ বৰুৱাৰ খাদ্যৰ পৰাৰ একেবাৰে বাদ পৰিল। জিকা, জাতিলাও, বেঙেনা, কোমোৰা, কুন্দুলি, আদিবোৰ অৱশ্যে খাদ্যৰ তালিকাত আগৰ দৰে থাকিল। থাকিল বৰুৱাৰ প্ৰিয় মাছৰ-টেঙা আঞ্জাখনো। তাৰ লগতে সঘনাই খাদ্যত সংযোগ ঘটিল আন এটি উপকৰণ। সেয়া হ’ল তিতা। তিতা ভেঁকুৰি, তিতা কেৰেলা,

Read more

বিশেষ্য, বিশেষণ ইত্যাদি-জ্যোতিৰূপা কোঁৱৰ খাটনিয়াৰ  

“গুড মৰ্ণিং বৌ৷“  টুথপেষ্টেৰে ফেন বুৰবুৰ হৈ থকা মুখেৰেই বৌক পুৱাৰ সম্ভাষণ জনালোঁ৷ বৌ মোৰ ‘ভাড়া মেট’– মানে আমি একেজন মালিকৰ ঘৰতে ভাড়া থাকোঁ৷ অন্য দিনা হোৱা হ’লে বৌয়ে হাঁহিৰ ডুলি লুটিয়াই মোকো গুড মৰ্ণিং দিলেহেঁতেন কিন্তু আজি বতৰ গোমা৷ আমাৰনো আৰু কি গুড মৰ্ণিং বুলি বৌয়ে দুখৰ বস্তা বাকী দি কাপোৰ ধোৱাত লাগিল৷  : অ’ লাড়ুৰ নাম ঠিক হোৱাই নাই মানে.. নকবলগীয়া কথা এষাৰ ব’মৰ দৰে বৌৰ মনৰ নাগাছাকি, হিৰোচিমাত পেলাই দিলোঁ মই৷ ভুল কথা ক’লেই কালী গোঁসানীৰ দৰে

Read more

এজ ইজ জাষ্ট এ নাম্বাৰ-বৰ্ণালী ফুকন

: দুইজনী অকলশৰীয়া মানুহ ট্ৰেইনত যাম মোৰ চিন্তাই লাগিছে৷ বাইদেউৰ কথাশুনি মই অবাক লাগি তাইলৈ চালোঁ৷ : মইচোন অকলেই অহাযোৱা কৰি আছোঁ৷ : তথাপি অকলশৰীয়া দুজনী ছোৱালী দেখি কোনোবাই…… : কোনোবাই কি? : কোনোবাই চল পাব পাৰেতো! জোকাই যদি৷ : কি? কাক জোকাব? : আমাক  দুজনীক আক’৷  : তই মই এতিয়া ছোৱালী হৈ আছোঁ?পঞ্চাশ একাৱন্ন বছৰীয়া ছোৱালীনে? : ছোৱালীয়েইতো! : হ’ব মই লৈ যাম দে তোক সুৰক্ষিত কৰি৷ গুৱাহাটীলৈ এইবাৰ মোৰ লগতে বাইদেউও যাবলৈ ওলাইছে৷ যোৱাৰ দুদিনৰ আগতে মোলৈ ফোন

Read more

কুকুৰ-পুৰাণ-চন্দামিতা শৰ্মা 

হৰিপ্ৰসাদ চৌৰাচিয়াৰ বাঁহীৰ দীঘলীয়া ৰিংট’নটোত খকমককৈ সাৰ পালোঁ। স্ক্ৰীণত দেখিলোঁ চিনাকি নাম্বাৰ। কিবা হ’ল আকৌ! ফোনটো ৰিচিভ কৰি ‘হেল্লো’ বুলি কোৱাৰ আগতেই বন্ধুৰ মাত ভাঁহি আহিল,   : ইমান সময় লাগে নে ফোনটো ৰিচিভ কৰোঁতে, শুই আছিলি? ……. :  কি হ’ল  অ’? শুনি আছনে তই? কি কৰি আছনো ? নামাত  যে! ‘…’ : মই ইমান আঁতুৰত ফোন কৰিছোঁ,  সমস্যা এটাৰ কথা ক’বলৈ, তই আকৌ  এনেকুৱাখন কৰিছ! : মইনে তই? : মই? মই আকৌ  কি কৰিলোঁ!  তইহে ফোন ৰিচিভ  কৰিও একো নমতাকৈ  আছ।  : কাষত

Read more

বৰুৱাৰ কবিতা-মানস শইকীয়া

জীৱনৰ কোনো কালতে কবিতাৰ ‘ক’ লিখিব নোৱাৰা বৰুৱা মাষ্টৰে কবিতাপুথি প্ৰকাশ কৰিব বুলি কোৱাত ওলাই অহা হাঁহিটো কোনোমতে পেটতে ৰাখি উৎসাহ দি ক’লোঁ, : বঢ়িয়া হ’ব৷ আগবাঢ়ক৷ তাৰপিছতেই তেওঁ আৰম্ভ কৰিলেই৷ ৰ’ব৷ বৰুৱা মাষ্টৰ মানে নবীন বৰুৱা৷ হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী উত্তীৰ্ণ হৈ স্নাতকৰ প্ৰথম বৰ্ষতে কলেজ এৰি মাষ্টৰ হ’লহি৷ আচলতে, নবীনে গড়কাপ্তানি বিভাগৰ কেৰাণী চাকৰিৰ বাবে ওপৰৱালা চাহাবক ঘোচ দিয়ো নোপোৱাত, সেই টকাৰে গাঁৱৰে এম ই স্কুলখনত শিক্ষকৰ চাকৰিটো কিনিলে৷ তাৰপিছত অৱশ্যে, কোনোবা নাম নুশুনা বাহিৰৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক, স্নাতকোত্তৰো হ’লগৈ৷

Read more

ক’লা ৰঙৰ চেণ্ডেলযোৰ-কাবেৰী মহন্ত

দুৱাৰখনত লাহেকৈ টোকৰ দুটা মান পৰিল। কাতি মাহৰ আবেলি পাতল কম্বলখন লৈ শুই থকাৰ মজাই বেলেগ! উঠিবলৈ মন নগ’ল, বেছি দৰকাৰী নহ’লে নিজেই গুচি যাব…  এইবাৰ জোৰকৈ শব্দ হ’ব ধৰিলে, সমস্ত হাতৰ তলুৱাৰ ওজনৰে গজাল মৰা দি দুৱাৰখনত ধম্ ধম্ শব্দ হ’বলৈ ল’লে! বিৰক্ত হ’লেও খুলিবলৈ বুলি উঠি আহিলোঁ, চকুৰ পতাত টোপনিৰ আলফুলীয়া পৰশ আছিলেই!  “আই ঔ… মা.. মৰিলোঁ..!!”  বিকট চিঞৰ মাৰি ওলোটাই শুই থকা বিচনাখনত জাঁপ মাৰি উঠিলোঁহি! দুৱাৰ খুলিয়েই সন্মুখত সাক্ষাৎ ভূত থিয় দি আছে!  : পাগলী, মই

Read more

গোবিনৰ মহাদেউ গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰলৈ গৈছিল-ধনজিৎ বৰুৱা 

গোবিন্দ, সৰল ৰূপ গোবিন। গোবিন মেনেজাৰ নহ’ল। পামতে  থাকি খেতি-বাতি চাই সময় কটালে। তাৰ মতে গোলাম নহ’ল কেতিয়াও। সেইবাবে হাকিম হোৱাৰ সুখো গ’ল তাৰ। যিকোনো কথাত গোবিনৰ মাত্র এষাৰ কথা, ‘হৈ যাব’।  ডিচেম্বৰত ঠাণ্ডা পৰে, পিকনিকৰ বাবে ভাল হয় মাহটো। গোবিন হয় মেনেজাৰ। তাৰ মতে সকলো পিকনিক প্লেচতেই উভৈনদী বস্তু পোৱা যায় তাহানিৰ  দিনত। ৰংমনদাহঁতে  বজাৰৰ কথা ক’বই  নোৱাৰে গোবিনৰ উত্তৰ-  “হৈ যাব।”  “গোবিন, শাক-পাছলি নালাগিব জানো!” “গাখীৰৰ কলহ এটা দি দিম। মখুনা  বুঢ়াই আলুগুটিৰ পৰা তেল, নিমখ, হালধি  সৱ

Read more

টিউচন আৰু অভিজ্ঞতা-ৰিদ্বীপ যাযাবৰ 

কলেজীয়া শিক্ষা শেষ হোৱাৰ লগে লগেই ঘৰৰ পৰা চাঁপ এটি আহিল যে টিউচন কৰিব লাগে। ছাত্ৰ‌ও ঠিক হ’ল। ছাত্ৰৰ ঘৰলৈ গৈ পঢ়াব লাগে। জীৱনৰ প্ৰথম টিউচন। তাতে আকৌ নাৰ্ভাছনেচ। যথাসময়ত ছাত্ৰৰ ঘৰলৈ টিউচন কৰিবলৈ ছাৰ আগবাঢ়িল। ছাৰে চকী এখনত আৰু ছাত্ৰ‌ই বিছনাৰ ওপৰত সৰু টেবুল এখন লৈ পঢ়ি আছে। পঢ়া সুন্দৰকৈয়ে চলি আছে। ছাত্ৰক কিবা লিখিবলৈ দি হোৱাটচ এপত মেছেজ চেক কৰি থকা অৱস্থাত ভৰিদুখন দোলাই থাকোঁতে ছাৰৰ ভৰি এখনৰ কেঞা আঙুলীটো ছাত্ৰৰ বিছনাৰ তলত থকা কিবা পাত্ৰ এটাত লগাত

Read more

ল’ৰালিৰ দুষ্টামি-মৌচুমী গগৈ

ল’ৰালিৰ দুষ্টামি বুলি ক’লে আমি জীৱনৰ সেই মধুৰ সময়খিনিৰ কথা মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, যি সময়ত আমাৰ চিন্তা ভাৱনাবোৰ কেৱল নিজৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ আছিল। কি ভাল, কি বেয়া সেইবোৰ আমাৰ মনৰ সীমনাই ঢুকি পোৱা নাছিল। আমি কেৱল আমাৰ মনটোৰ কথা শুনিছিলোঁ। ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগেই আমি বেছিভাগ মানুহেই হাঁহিবলৈ কমাই দিলোঁ, ধেমালিবোৰ কমি আহিল আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কৰ অসহজ ছদ্মবেশত নিজকে খাপ খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। কিন্তু এই পোছাকযোৰৰ আঁৰত আমাৰ ভিতৰত এটি শিশুৱেই থাকে। ল’ৰালি কালৰ এটা নজনাকৈ কৰা দুষ্টামিৰ কথা

Read more
1 2 3 63
error: Content is protected !!