ফটাঢোল

মাণিক দেউৰ বস্ত্ৰ হৰণ- প্ৰান্তৰ ভাগৱতী

আশীৰ দশকৰ প্ৰথম ভাগৰ কথা। আমি আঠ দহবছৰীয়া। সেই সময়ত আমাৰ অঞ্চলত মাণিক দেউৰ বেলেগ ডিমাণ্ড। মাণিক দেউ মানুহজনো সৰবৰহী। মিঠা বৰণীয়া শীৰ্ণকায় শৰীৰ; পিন্ধনত ধূতি পাঞ্জাৱী মুখত ধেমেলীয়া হাঁহি: পাতল চুলিকোচাৰ পিছফালে দীঘল টিকনী এডাল “এই বোলে পূজা এভাগহে পাতিব লাগে; বিদ্যালয়ত সৰস্বতী পূজা;  বিয়াৰ দিন চোৱা; অন্নপ্ৰাসন্ন; ঘৰ লোৱা, দোকান লোৱা; কোনোবা ছোৱালী পুষ্পিতা হ’ল- যোগ কি পৰিল? পতিহীতা নে পতীহীনা নে বেশ্যা নে আৰু কিবাকিবি! দান কি দিব লাগিব; ৰাজহাঁহ এযোৰনে ক’লা ছাগলী নে আন কিবা? (এইবোৰ

Read more

আচলী কাই চিৰিজ (খণ্ড দুই)- অসীম বৰা

আচলী কাই! বিচিত্ৰ বৈশিষ্ট্যৰ সমাহাৰেৰে গঠন হোৱা এক বিচিত্ৰ জীৱ আচলী কাই৷ মোতকৈ বয়সত চাৰি বছৰমান ডাঙৰ হ’লেও খৰছী মাৰি মাৰি পঢ়ি পঢ়ি সি ক্লাছ এইটত মোৰ লগ পাইছিলহি৷ এইটৰ পৰা টেনলৈকে একেলগে পঢ়াৰ পাছত ফৌজৰ চাকৰি কৰাৰ দূৰ্বাৰ হেঁপাহত পঢ়া জীৱনৰ সামৰণি মাৰে। পঢ়াত কেঁচা হ’লেও বাকী ক্ষেত্ৰত আচলী কাই সদায় লিডাৰ৷ আমাৰ গুৰু ৷ তাৰ নাম আচলী কাই হোৱাৰো বহু কাহিনী আছে৷ ল’ৰালি কালত আমাৰ লগৰ সমূহৰ ভিতৰত আচলী কাইৰ সমান ফোঁপজহী মানুহ নাছিলেই।  প্ৰতিটো কথা, প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে

Read more

বালৰ লটিঘটি – অৰ্চন শৰ্মা

পৰীক্ষা দিবলৈ মন নাছিল, নাছিল মানে কি আৰু পৰীক্ষা মই বেয়াই পাওঁ, নাৰ্ছাৰীৰ পৰা কলেজলৈকে এসোপা পৰীক্ষা দিলোঁ, লাভৰ মূৰত কাগজ এসোপা নষ্ট হ’ল দেহৰ লগতে মনৰো কষ্ট হ’ল পঢ়া শুনা নকৰি চিনেমাৰ নায়ক হোৱাৰ সপোন যি আছিল সেয়াও ভ্ৰষ্ট হ’ল পৰীক্ষাৰ নামত গতিকে এনেহেন অসভ্য বস্তুটোক ভাল পোৱাৰ প্ৰশ্নই নাহে। কিন্তু নিদিওঁ বুলিলে হ’ব কি? মাতাজীয়ে হুংকাৰ দিলে -“ভালে ভালে পৰীক্ষাৰ ফৰ্ম ফিলাপ কৰ নহ’লে তোৰ বিচনাখনৰ সতে বয় বস্তু সোপাকে দান কৰি তোক ঘৰৰ পৰা খেদিম”, গালিকেইটা খাই

Read more

সূৰ্য-চিহ্ন-অনসূয়া বৰঠাকুৰ

এই কাহিনীটো, ম’বাইল আৰু ইণ্টাৰনেটে গোটেই পৃথিৱীখনকে কানি খুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ কিছুবছৰ আগৰ। সেইবছৰ কাণে কাণ মাৰি এবাৰতে মেট্ৰিকটো পাছ কৰাত বকুলগুৰিৰ শ্ৰীমান গৌৰৱ চৰকাৰৰ আনন্দ কুলাই-পাচিয়ে নধৰা হ’ল। বাপেক-মাক হালেও ছাগলী দুটা কাটি ওচৰৰ মানুহখিনিক এসাঁজ দবাই খুৱালে। কিছুমানৰ বাবে কথাটো তেনেই সৰু, কাষৰে মনিষাই ডিছটিংশ্যন লৈ পাছ কৰাৰ পিছতো দিনৰ দিনটো ৰোহঘৰত সোমাই থাকিল! তেনেস্থলত গৌৰৱে…….. অৱশ্যে, গৌৰৱ চৰকাৰক চিনি নোপোৱা, তাৰ  সংস্পৰ্শলৈ নহা মানুহবোৰে এই কথাটো লৈ বু বু বা বা কৰিলেও পৰিয়ালৰ সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নাই। যেতিয়া

Read more

অথ বিগনেচমেন সংবাদ-ভাস্কৰজ্যেতি দাস

সেই জীৱ মোৰ লগত হাইস্কুলত একেলগে পঢ়িছিল৷ পঢ়িছিল মানে কি পঢ়িছিল সিহে জানে৷ চুঁচৰি-বাগৰি গৈ থাকে৷ ক্লাছ ফাইভৰ পৰা টেনলৈ আমি একেলগে পঢ়িছিলোঁ আৰু একেটা চেকশ্যনতে বহিছিলোঁ৷ দেউতাক ONGC ত ডাঙৰ অফিচাৰ আছিল৷ মানে তেতিয়া ডেপুটি চুপাৰিণ্টেণ্ডেণ্ট ইঞ্জিনিয়াৰ আছিল৷ চমুকৈ DySE বুলি কয়৷ এদিন লগৰ উদীপ্তৰ লগত জীৱৰ কাজিয়া হ’ল৷ মানে ক্লাছৰ কাজিয়া পাছত –  “ঐ, ক্লাছ শেষ হোৱাৰ পাছত লাগিবি নেকি! মোৰ বাপেৰ DySE হয় জাননে?” পৰ্যায় পালেগৈ৷ পাছত সেই লগা-লগিখন হ’ল নে নাই নেজানো৷ কিন্তু, উদীপ্তই কোৱা কথা

Read more

ভূত পুৰাণ-কৰবী দেৱী

নিশা প্ৰায় দুই বাজিছে। হঠাৎ শুনিলোঁ টিনত ধুপুচকৈ কিবা এটা পৰিছে। সাৰ পালোঁ। পুনৰ কিবা শুনো নেকি? নাই পুনৰ শুনা নাছিলোঁ। পিচে সমস্যা হ’ল কাষতে শুই থকা পেহীৰ ছোৱালীজনীক লৈহে। তাই আকৌ সাৰ পাইছিল সৰু পানী চুব লগা হোৱাত। মা… মা… মাৰ গাত হেচুকি কেইবাবাৰো মতাত সাৰ পালে মায়ে। ক’লে মাইনাই তাইৰ সমস্যাটো। মাক সাৰথি কৰি গ’লোঁ পিছফালে। “ধুপুচ ছচচচচ্” পুনৰবাৰ একেই শব্দ। ভয়তে চিঞৰি উঠিলোঁ। কুকুৰজাকেও ভুকিছে। ভয়তে মাইনাৰ কাপোৰতে এৰিব লগীয়া অৱস্থা। কিন্তু মা খুব সাহসী।  “একো নাই

Read more

ভাৰাঘৰত ভোট জলকীয়াৰ খেতি -দিগন্ত তালুকদাৰ

ভাৰাঘৰ শব্দটো শুনিলেই বুকুখন বিষায় আৰু মনটো পলকতে চেৰপেটী বেঙৰ নিচিনা হয়। সাত জাঁপ মাৰি পলাই গৈ বজালীৰ ঘৰৰ নিজৰ ৰূমটোত ৰজাৰ নিচিনা নাক ঘোৰঘোৰাই শুবলৈ মন যায়। পিচে হায়! মোৰ কুলক্ষণীয়া আহুকলীয়া কপালৰ পৰা ভাৰাঘৰৰ ভূত চাগে কোনোদিনেই আঁতৰ নহ’ব। এই সীমিত আয়েৰে গুৱাহাটী মহানগৰীৰ ভাৰাতীয়া হৈয়েই ইহ সংসাৰ ত্যাগ কৰিব লাগিব। গতিকে আমৃত্যু বানপানীত ভাঁহি অহা মেটেকাৰ সৰু টুকুৰাটোৰ নিচিনা ইফালৰ পৰা সিফালে আৰু এলেন দেউৰী আৰু দুৰ্গা বড়োয়ে খেলা ফুটবলটোৰলেখীয়া সিফালৰ পৰা ইফালে লুটি-বাগৰ মাৰি ফুৰিব লগাটো

Read more

ফাট মেলা বসুমতী, পাতালে লুকাওঁ-পল্লৱী কৌশিক শৰ্মা

ধেই.. মনটো একেবাৰে ৰ’দত লেৰেলা কলপাতখিলাৰ  দৰে শুকালেহে। কমটি হেঁপাহেৰে ফুকনৰ ছোৱালীৰ বিয়াখন খাবলৈ ওলাইছিলোঁ! সেই হেঁপাহ, সেই ফূৰ্তি.. এটা মাত্ৰ বাক্যতে, পাম্প যোৱা বেলুনটোৰ দৰে উৰি ফু..উ..উ..চ্চ হ’ল। আইনাখনত নিজকে লুটিয়াই বগৰাই চাই, নিজলৈকে দুখ লাগিল মোৰ। বিয়ালৈ বুলি লোৱা নতুন কাপোৰযোৰ পিন্ধাৰ উৎসাহখিনিও পুত্ৰধনৰ প্ৰশংসাৰ (?) কৃপাতে একেকোবে শূন্য স্থানলৈ অৱনমিত হ’ল।   মোক স্ৰজিবৰ সময়ত কণা বিধাতাৰ যে কোনোবা ৰূপৱতী অপেশ্বৰীৰ লগত ডেটিঙৰ টাইম হৈছিল, সেইটো ধুৰূপ। পাৰোঁতেনো তেওঁ অঙ্গ-প্রত্যঙ্গবোৰৰ জোখ-মাপ লোৱাত ইমান গণ্ডগোল কৰে নে! প্ৰকাণ্ড ফুটবলহেন

Read more

শিল্পী দিৱসত এদিন-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা

কেইবছৰমান আগৰ কথা৷ সেইদিনা আছিল শিল্পী দিৱস৷ ঘটনাটো সেইদিনাৰেই৷ ঘটনা মানে একো মাৰপিট, খেদা-খেদি, পলাই যোৱা, পলুৱাই নিয়া আদি একো ঘটা নাছিল৷ ঘটনা মানে লটিঘটিৰ কথাহে ক’বলৈ বিচৰা হৈছে৷ লটিঘটি খুওৱা মানুহ এই অমুকা নহয়, খোৱা মানুহহে৷ গতিকে লটিঘটিটো নিজৰেই৷ বাৰু, তেতিয়াহ’লে ভি ডি অ’টো আৰম্ভ কৰোঁ৷ অহ্‌, কিবাহে কৈছোঁ৷ লটিঘটি আখ্যানটো আৰম্ভ কৰোঁ৷ শিল্পী দিৱসৰ এসপ্তাহমান আগতে এটা সংগঠনৰ জিলা পৰ্যায়ৰ নেতা এজনে এখন নিমন্ত্ৰণী পত্ৰ লৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিল৷ বয়সত তেওঁ মোতকৈ দুবছৰমান সৰু হ’ব৷ ছাত্ৰনেতাই আগবঢ়াই দিয়া

Read more

বচ্চন হালৈ-দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

দুৱাৰখন খুলি যেতিয়া সন্মুখত অমিতাভ বচ্চনক দেখিলোঁ, উচপ খাই উঠিলোঁ। সন্মুখত থকা মানুহজন অমিতাভ বচ্চন কাৰণে যিমান উচপ খালোঁ তাতকৈ বতাহ-বৰষুণৰ মাজেৰে কেনেকৈ আহি আমাৰ ঘৰলৈ আহিল সেই ৰাতিখন – সেইটো ভাবিহে। লগে লগে আন এটা টেনছনে আহি মূৰত ধৰিলে – কাৰেন্ট নাই। কাৰেন্ট নাই কাৰণে ম’বাইলটোত চাৰ্জ নাই সন্ধিয়াৰেপৰা – সেইটো প্ৰধান টেনছন। বাহিৰলৈ চালোঁ। বৰষুণ নাই। কিন্তু চোতালত ভৰিৰ গোৰোহা তল যোৱাকৈ পানী। পদুলিৰ পৰা ঘৰলৈ অহা ঠাইখিনিতো কিছু আছে পানী, বেছি নাই। ৰাস্তাত হয়তো আছে। গাৱলীয়া ৰাস্তা।

Read more
1 2 3 67
error: Content is protected !!