ফটাঢোল

অথঃ বিষ্ণু উবাচ-দীপিমা শৰ্মা

হে নাৰদ মুনি,
কেনে আছা তুমি?
বহুদিন দিয়া নাইচোন,
মৰ্ত্যলোকৰ বা-বাতৰি!
কেনে আছে তাত নৰগণ
হৈ গৃহবন্দী,
পাইছানে বাৰু জীৱকুলৰ
কুশল-বাতৰি।

হৈছেনে বাৰু এতিয়া
গছ-গছনিৰ শ্ৰী-বৃদ্ধি,
শুনিছানে পশু-পক্ষীৰ
সুমধুৰ কাকলি?
দেখিছানে নদ-নদীত
স্বচ্ছতাৰ চিকমিকনি,
ভাঁহিছেনে বতাহত
ফুলৰ সুগন্ধি?
কৰিছেনে মানৱ জাতিয়ে
ভুলৰ উপলব্ধি?

কোৱাগৈ সিহঁতক
কৰক সংশোধনী,
পৰিবৰ্তন হওক
জীৱন ধাৰণৰ শৈলী।
সলনি কৰক দৃষ্টিভংগী
প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টিৰাজিৰ প্ৰতি,
পৰিহাৰ কৰক নিজৰ
শ্ৰেষ্ঠত্বৰ দাবী।
অন্যথাই ধ্বংস হ’ব
অৱশ্যম্ভাৱী।।

☆ ★ ☆ ★ ☆

12 Comments

  • Maitreyee Bezboruah

    Bhal lagile porhi 👍😍

    Reply
    • দীপিমা শৰ্মা

      বহুত ধন্যবাদ।

      Reply
  • Chandra Dutta

    Beautiful kobitaa…..
    May you penned down much more

    Reply
  • Shewali

    very nice

    Reply
  • Masfiq Hazarika

    Superb..Looking ahead for more such masterpieces…

    Reply
  • Pranab Kumar Sarma

    I was not good to write substance of unseen poems in Assamese second paper in my school days.
    But I could understand your poem easily and must say it is a very good poem.Congratulation.
    Looking forward to read many more poems composed by you and also to see your photography on nature.
    Regards.

    Reply
    • দীপিমা শৰ্মা

      Thank you so much Sir! Your words are really encouraging 🙂

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.