ফটাঢোল

গাৰ্হস্থ্য- অসীমা শইকীয়া দত্ত

বিয়া হোৱাৰ পিছত চিনেমাই চিৰিয়েলে ৰোমাণ্টিক যোৰাবোৰ দেখিলে মোৰ নিজৰ দেৱে ৰাহি মিলোৱা  টচ মুগাৰ যোৰাটো তন্ন তন্নকে চাওঁ। দেহি ঐ ৰোমাণ্টিক বুলিবলে জেগাই নাই কেনিও দুইটাৰে৷ হোমৰ জুইত ঘিউ ঢালি দেৱে যি কুৰা জুইক সাক্ষী কৰি বান্ধি পঠালে, সঁচ নুনুমালে৷ বৰনামঘৰৰ চাকিৰ দৰে কাললে ৰ’ল ঘৰতো আহি। প্ৰথম এদিনেই চিনেমাৰ দৰে হৈছিল কেচটো। মই গেট খুলি বাটত। পিছে পিছে শহুৰৰ পুতেক। মোৰ পিছে পিছে কথা কৈ গৈ হঠাৎ মাজতে মাত বোল নাই। বাওঁফালে ঘূৰি পিছলৈ চালোঁ বহু দূৰলৈকে ৰাষ্টাটো

Read more

গাখীৰ চাহময় জীৱন-বৰ্ণালী এচ মূদৈ

নিজৰ ডায়েট নিজেই ফাঁকি দিয়াৰ বাবে প্রতিদিনেই গাখীৰ চাহ খোৱাৰ কিমান বাহানা যে মই উলিয়াওঁ! ৰাতিপুৱাৰ চাহ কাপ মই মৰ্ণিং ৱাক কৰি আহি খাওঁ গ্রীনটি। কিন্তু কভিড১৯ বাবে মৰ্ণিংৱাক বন্ধ সেই দুখত মই গাখীৰ চাহেই খাওঁ! কাৰণ মৰ্ণিংৱাক যোৱা নহ’ল যেতিয়া কোনে আৰু খাই সেই অখাদ্য চাহ! বেলি দুপৰীয়া শোৱাপাটি এৰি কাম-কাজ শেষ কৰি চাহ কাপ হাতত তুলি লোৱাৰ মজাই সুকীয়া! এইসময়ৰ চাহ কাপ মিছ কৰিলে জীৱন অসম্পূর্ণ! সেয়ে নিত্য নতুন বাহানা কৰি হ’লেও গাখীৰ চাহ খাবই লাগিব! যেনে ধৰক-

Read more

বৰুৱাৰ সংসাৰ- জ্যোৎস্না হাজৰিকা

দেওবাৰৰ ৰাতিপুৱাটো বদন বৰুৱাৰ ঘৰখনত একপ্ৰকাৰৰ উথপথপ হৈ থাকে। সপ্তাহটোৰ একঘেয়ামিখিনিৰ অন্তত ঘৰখনত সৰু-সুৰা উদ্‌যাপন এটাই হয়গৈ।  উদযাপননো আৰু কি! ৰাতিপুৱাতে বৰুৱানীৰ হাতৰ ৰুটি-ভাজি আৰু অমলেটেৰে দিনটোৰ শুভাৰম্ভ হয়। বৰুৱানীয়ে ৰাতিপুৱাতে ঘৰৰ কামবোৰ সামৰি ভাগে ভাগে চাহ জলপান যোগান ধৰে মানে বৰুৱাই বজাৰলৈ যোৱা মোনাখন বিচাৰে। মানুহ বুলিবলৈ বাবা মাজনীকলৈ ঘৰখনত মাত্ৰ চাৰিটি প্ৰাণী। সাদৰী মানুহজনীৰ হাতৰ পৰশ ঘৰখনৰ প্ৰতিটো চুকতে বিদ্যমান। আগফালৰ ফুলনি, পিছফালৰ বাৰীখন নিজহাতে আপডাল কৰে মানুহজনীয়ে। বৰুৱাই বন্ধবাৰবোৰত ঢেঁকীয়া, পচলা য’ত যি পাই গোটাই দিয়ে আৰু

Read more

জীৱনচক্ৰ-শ্ৰুতিমালা মিশ্ৰ

বৰকটকী খুড়াদেউৰ একমাত্ৰ সন্তান প্ৰাঞ্জু। প্ৰাঞ্জু পৰাণ বৰকটকী। ঘৰৰ একমাত্ৰ সন্তান হোৱা হেতুকে সি সকলোৰে আলাসৰ লাড়ু। যেন মূৰত থʼলে ওকণীয়ে খাব, মাটিত থʼলে পৰুৱাই খাব। পঢ়া-শুনাত অতিমাত্ৰা ভাল নহʼলেও প্ৰাঞ্জু মধ্যমীয়া বুদ্ধিমত্তাৰ, ঠিক-ঠাক পাছ কৰি যোৱাবিধৰ। সেইহেন প্ৰাঞ্জু মোৰ সহপাঠী, অংকুৰৰপৰা একেলগে পঢ়া আমি। দূৰ সম্পৰ্কীয় হোৱা বাবে প্ৰাঞ্জুক মাজে-মধ্যে ডকা-হকা দিয়ো কাম আদায় কৰিব পাৰোঁ মই। সৰুতে আমাৰ স্কুলত এখন লোহাৰ স্লাইডাৰ আছিল, আমি ক্লাছৰ গোটেই লʼৰা-ছোৱালীবোৰে তাতে হুৰুসকৈ পিছলি আহি তামাম স্ফূৰ্তি কৰিছিলোঁ। প্ৰাঞ্জু আছিল আমাৰ স্লাইডাৰখনৰ

Read more

ইণ্টাৰভেল-উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ

সেইদিনাখন ঈদৰ বন্ধ আছিল৷ চালমান খানৰ ৰেডী চিনেমাখনে মুক্তি পাইছিল৷ ডেকা ল’ৰাৰ কথা, ভাইজানৰ বডী উলিয়াই মাৰপিট কৰা চিনেমা বুলিলে কেটেং-মেটেং কেইটাৰো বাইচেপৰ নিগনি ডাঙৰ হৈ আহে৷ ৰাতিপুৱাৰপৰাই হোষ্টেলৰ সৱৰে জৌশ; লগৰ আটাইবোৰে একেলগে ভাইজানৰ চিনেমা চাব৷ মেচ মেনেজাৰে বুঢ়া ঠাকুৰক ৰেডী চাবলৈ যাম বুলি ৰাতিপুৱাই ভাত ৰেডী কৰিবলৈ ক’লে৷ ৰাতিপুৱাই হোষ্টেলৰ বাৰাণ্ডাত আড্ডা এটা চলি গ’ল ভাইজানৰ কোনখন চিনেমা কেনেকুৱা হিট হৈছিলৰপৰা আৰম্ভ হৈ নতুন এক্ট্ৰেচ কোন কেইজনী সৰগৰ পৰীৰ অৱতাৰ আৰু তাৰপৰা গৈ অসমীয়া ফাকটি এক্টৰৰ ওপৰত গালিৰ

Read more

অসমীয়াগিৰি-সুনীল দত্ত

এঙামুৰি এটা মাৰি উঠোঁ নুঠোঁকৈ বিচনাৰ পৰা উঠিলোঁ। দমকলৰ পাৰলৈ গৈ চকুদুটা পানী এচলুৰে মচি পাকঘৰত সোমালোঁ। কালি দাঁত ব্ৰাছ কৰিছিলোঁহে, আজি নকৰিলেও কথা নাই! ডাইনিং টেবুলখনত চৰিয়াটোৰে ঢাকি থোৱা চুজিখিনি মোকোৰা মোকোৰে খাই গাত চোলা আৰু পেণ্টটো সুমুৱাই বাইকখনত ষ্টাৰ্ট দিলোঁ। মূৰ ফণিয়াবলৈ মূৰত চুলি নায়েই, আজিকালি সেইকাৰণে আৰ্চি ফণিৰ লগত তেনেকুৱা ৰাহি জোৰাও নাই। দুমাহমানৰ মূৰত এবাৰ বীৰেন্দ্ৰৰ চেলুনলৈ গৈ দাড়িখিনি অকণমান কাটি আহিলেই লেঠা শেষ। পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনত এইবাৰ জিলা পৰিষদৰ সদস্য পদটোত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিম বুলি মনে মনে

Read more

সুনীল চেট্টীৰ ব’ডি : সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

চিনেমা পাগল সময়ৰে কাহিনী এইটো। স্কুলৰপৰা পলাই হলত চিনেমা চাবলৈ যোৱাৰ মজাই বেলেগ আছিল। স্কুলৰ অঘাইটং তিনি চাৰিজন লগ হৈ বাছৰ ব’ডিৰ ওপৰত চহৰলৈ গৈ চিনেমা চোৱাৰ যি আমেজ সেইটো আজিকালিৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সাধুকথা বুলি ভাবিব। চহৰলৈ দূৰত্ব মাথো সাত কিলোমিটাৰ কিন্তু বাছত সময় লাগে প্ৰায় দেৰঘণ্টা। বাছত মানুহ কিমান যাব পাৰে সেইটো ফেভিকল বিজ্ঞাপনৰ ট্ৰাকখনৰ কথা ভাবি অনুমান কৰি লওক। সাত কিলোমিটাৰ ৰাস্তাত দেৰঘণ্টা লাগিলে ৰাস্তা কেনেকুৱা হ’ব পাৰে সেইটোও চাগে ইতিমধ্যে আপোনালোকে বুজি উঠিছেই। বাছৰ ব’ডিৰ ওপৰত বহাকেইটাই তপিনাত

Read more

অতীত-ৰঞ্জু হালৈ মুনি

মেখেলা-চাদৰযোৰ আমাৰ বৰ প্ৰিয় নহয়নে? দৰা-কইনা খেলা বয়সৰপৰা প্ৰিয় এই মেখেলা-চাদৰযোৰ।সৰুতে গামোচাবোৰ মেৰিয়াই মেখেলা কৰি পিন্ধি দৌৰি ফুৰাৰ বাবে মায়ে সৰুকৈ মেখেলা এখন বৈ দিছিল। ডাঙৰ হোৱালৈকে সেইখনেই উৰাই-ঘূৰাই পিন্ধিলোঁ। ফাটি-চিৰি গ’লেও বৰ আদৰৰ আছিল সেই মেখেলাখন। ৰৈ থাকোঁ সৰস্বতী পূজা আৰু বহাগ বিহুলৈ। কাৰণ সৰস্বতী পূজা আৰু বহাগ বিহুৰ সময়তহে মেখেলা-চাদৰযোৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে পিন্ধিবলৈ পাওঁ। জোখতকৈ ডাঙৰ আৰু দীঘল মেখেলাখন পিন্ধিবলৈ বৰ কষ্ট কৰিব লাগে৷ চাদৰখন বাৰু যেনতেনে হৈ যায়, কিন্তু মেখেলাখন নিমিলেহে নিমিলে। মেখেলাখনৰ মাজ ডোখৰত টানকৈ গাঁঠি এটা

Read more

টেলিগ্ৰামযোগে পাৰ্চেল : ডা° ভূপেন শইকীয়া

দুটি সৰু ঘটনাই বহু বছৰ আগতে শুনা সাধুকথা এটিলৈ মনত পেলাই দিলে৷ সেই সময়ত যি কোনো জৰুৰী বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাৰ সমল আছিল টেলিগ্ৰাম৷ এই টেলিগ্ৰাম টেলিফোনৰ তাঁৰৰ মাধ্যমেৰে টেলিপ্ৰিণ্টাৰ হৈ ডাকোৱালৰ যোগেদি পাওঁতাজনৰ হাতত পৰিছিল৷ গতিকে টেলিফোনৰ তাঁৰৰ গুৰুত্ব আছিল অপৰিসীম৷ এজন হোজা গ্ৰামীণলোকে দূৰৈৰ টাউনত থকা পুতেকলৈ বুলি ঘৰৰ দৈ এটেকেলি পঠিয়াবলৈ মনস্থ কৰি পোষ্টমাষ্টৰৰ কাষ চাপিলে৷ পোষ্টমাষ্টৰক নিজৰ উদ্দেশ্য বিবৰি ক’লে, : দুইচাই দিনতে বিহু পালেহিয়ে নহয়৷ টাউনত চাকৰি কৰা পোণাটো এইবাৰ ঘৰলৈ আহিব নোৱাৰে৷ বুঢ়ী মাকৰ খেচখেচনিত

Read more

মা, মই আৰু এটা ভেকুৱাম ক্লিনাৰ…– অভিজিত মেধি

সৰুৰে পৰা পিটি পিটি চিধা কৰিবলৈকে ঈশ্বৰে দিয়া মানুহ দুটা, মানে মা আৰু দেউতাৰ কথা কৈছোঁ, কমখন নগুৰ-নাগতি কৰেনে এই দুটাই! তাহানি কাণচেপা, ঠলামূৰি দি হায়ৰাণ কৰিছিল। ডাঙৰ হোৱাত ভাবিলোঁ- ৰক্ষা, বাচি গ’লোঁ! পিচে নাই, আগতে হাতেৰে বজাইছিল, আজিকালি কথা-কামেৰে বজায়! আৰু এই কথা-কাণ্ডবোৰৰ ৱাই-ফাই ক’ভাৰেজ ইমানেই সাংঘাতিক যে আপুনি পৃথিৱীৰ যি চুকতেই বহি নাথাকক, আপোনাক ঢুকি পাবয়েই পাব! যেনে ধৰক আজিৰ ঘটনা এটাকে কওঁ, তেতিয়া বুজি পাব। মই সদ্যহতে কৰ্মসূত্ৰে বাংগালুৰুত আছোঁ আৰু মা-দেউতা হাজোৰ ঘৰত আছে। দিনত এবাৰ

Read more
1 2 3 4 5 56