ফটাঢোল

টেমি কটাৰী নে হাচতি -খনিন্দ্ৰ ভুষন মহন্ত

হওঁতে এনেই মই স্বভাৱগতভাৱে কাজিয়াখোৰ নহয়। আমাৰ ঠাইখনৰ একেবাৰে শান্তিপ্রিয় প্রাণী মানুহৰ যদি তালিকা এখন কোনোবাই যুগুতাই, নিশ্চিতভাৱে তাত মোৰ নাম শীর্ষৰ ফালেই থাকিব। এতিয়া আপুনি ভাবিব পাৰে, “এনে একেবাৰে! নিজৰ চার্টিফিকেট নিজেই দিছে চোৱা!” ভাবক। আপুনি ভবাৰ লগত মোৰ কি আহে-যায়? এনেও আজিৰ দিনত কোনে কাৰ ভাল কথাৰ বিষয়ে আনৰ আগত বর্ণনা কৰা দেখিছেহে’! মোৰতো কেতিয়াবা সন্দেহেই হৈ যায়, নামবিহীন ভাইৰাছ জাতীয় কিবাৰ প্রভাৱত পৰি মানুহবোৰৰ শৰীৰত কেনেবাকৈ মূর্গীৰ আত্মা সোমাই যোৱা নাইতো! যাকেই দেখিবা অকল খুচৰি থাকে, খুচৰি

Read more

আগৰ সেই দিন নাই আৰু-পূৰৱী বৰুৱা 

 “দোষ্টি কি হে আজি বতৰ ডাৱৰ নেকি? ” মোমায়েকৰ মতা শুনিও দুলালে ঘূৰি নাচালে৷ বিদ্যুতে বুজিলে সঁচাই বতৰ বেছি ডাৱৰীয়া৷ এই সময়ত জোকাই ল’লে ঠেঁহ গৈ উচুপনি হোৱাত দেৰি নালাগিব৷ আহি পাওঁতেই ইমান নিঃপালি দি থকা দেখি বায়েকক সোধাত কৈছিল, “আজি জাৰণ দিলোঁ৷” “দুলাল আগৰ সেই দিন নাই আৰু বুজিছ৷ আমাক যেয়ে পাই সেয়ে বজাইছিল৷” দুলালে মোমায়েকলৈ পেন্দুৱাকৈ চালে৷ ওঁ ওঁ গলিছে পাই হেঃ হেঃ বিদ্যুতে ভাগিনীয়েকলৈ চাই চকু টিপিয়ালে৷ “ঢোলহে বজাই কিবা, মানুহক বজাই নেকি?” – নাম মাত্ৰ নৰম

Read more

হাঁহ মাংসৰ জুতি-মাতু  কুকুৰাচোৱা 

“আই অ’ দেতা খালে ঔ!” বুলি ৰহিলা খুৰীয়ে একাঠু বোকাতে যেনেকৈ দৌৰি আহিলে, আনডৰা মাটিত হাল বাই থকা বৰজনাক টেপুৰাম দদায়ে হাতৰ মুঠিৰ নাঙলতে ধৰি “হ’ হ’ “বুলি গৰুহালক ৰখাই খুৰীলৈ চাবলৈ ধৰিলে। এনেও ৰহিলা খুৰীৰ নাভূত-নাশ্ৰুত কথা-কামবোৰ সদায় দেখিয়েই থাকে। এইবাৰ বা আকৌ কি হ’ল? ইফালে-সিফালে চাই ভায়েক সৰুকণ দাইকো ওচৰত দেখা নাপালে। – ঐ কি হ’ল? কেলেই এনেকৈ চিঞৰিছ? বুলি সুধিবলৈ পালেহে! -“অ’ দেতা মোৰ গাত এইডাল সাপ ঔ!” বুলি খুৰী আহি টেপু দাইৰ ওচৰ পালেহিয়ে। এই বোকাতনো

Read more

কিতাপৰ মৰ্মবেদনা -অনুপ্ৰিয়া শইকীয়া 

নমস্কাৰ মোৰ নাম… এহ বাদ দিয়ক, নামে কি কৰে; কামেহে কৰে৷ বৰ দুখ বুজিছেনে! বৰ দুখ৷ মোক যে আজিৰ প্ৰজন্মই প্ৰয়োজন পূৰণতহে ব্যৱহাৰ কৰিছে৷ নহ’লে মই আউটডেটেদ বস্তু৷ সেই বাবে মোৰ দুখৰ চকুলো বৈ, নদী হৈ সাগৰত পৰিবৰ উপক্ৰম দেও৷ বুজা নাই? ইচ! কেনেকৈনো বুজিব বাৰু? টেৰা-বেঁকাকৈ ক’লে আজিকালিৰ মানুহে বেয়া পায়, পঢ়িবলৈ শুনিবলৈ টাইম নাই, মানে এটা মুহুৰ্ত বৰবাদ মানেই অপচয়৷ অপচয় মানে? মানে ফেচবুক, হোৱাটছএপত দিয়া সময়বোৰ অপচয় হ’ব, মিমে নে মেমে বনাই মানুহক উধাই মুধাই ট্ৰল দিয়াৰ

Read more

বৰলাৰ বিষয়ে এখন ৰচনা -ৰশ্মি শইকীয়া

জানুৱাৰী মাহৰপৰাই আমাৰ সম্পাদক বোপা মানে আমাৰ ৰঙীন গল্ডী বৰুৱাই লেখা এটা দিবৰ বাবে তাগিদা দি আছে৷ পিছে অমুকী আকৌ আম্বানীৰ দৰেই বিজি মানুহ৷ “ফগ” পাৰফিউমৰ এডভাৰ্টাইজৰ দৰেই যদি ভাৰতৰ শিক্ষকসকলক এতিয়া কি চলি আছে সোধা হয়, উত্তৰ আহিব “নিষ্ঠা”৷ দুমাহ ধৰি দিনৰ দিনটো নিষ্ঠাৰ ট্ৰেইনিং দিয়াত ব্যস্ত, শয়নে সপোনে মোৰ জীৱনটোত কেৱল “নিষ্ঠা”৷ গতিকে এনে ক্ষেত্ৰত লিখনিৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰি৷ পিছে সম্পাদক বোপা জানো কম৷ যদিও আমাৰ এই পৰ্যন্ত দেখা দেখি হোৱা নাই তেখেতৰ আৰু মোৰ জন্মস্থানৰ মাজৰ দূৰত্ব

Read more

সপোনৰ টিকনিত ওলমি-জ্ঞানদীপ দত্ত

বিহাৰী বাবুৰ চেলুনত চুলিকেইডাল কাটি, বনিয়াৰ বাকী দোকানৰ বজাৰখিনি কৰি “বাহিৰৰ মানুহ” লগাই কৰোঁৱা শালি ধানৰ চাউলকেইটাৰে গৰম ভাতখিনি খাই চীনত নিৰ্মিত ম’বাইলটোত সি টাইপ কৰিলে “অসমখন অসমীয়াৰ হৈ থাকিবলৈ দিয়ক৷ ”  এই “সি”টোৱে আচলতে মই, আপুনি আৰু সেই হাজাৰজন অসমীয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে যাৰ নিজস্বতাবোৰ ক্ৰমাৎ হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে৷ থাকিবনো কেনেকৈ?  আমি যে মাষ্টাৰছ, পি এইচ ডিৰ মাজত জীৱনৰ সপোন ৰঁচাত ব্যস্ত!  কথাবোৰ তুলুঙা যেন লাগিলেও ওফৰাই দিব পৰা নিশ্চয় নহয়৷ ভুল আমাৰ গাতো নাই!  নম্বৰ আৰু চাৰ্টিফিকেটৰ জখলাৰে আমি

Read more

মাইনাৰ মনঃস্তত্ত্ব- জিমী শ‌ইকীয়া

মাইনা ঘৰখনৰ চিন্তাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিল৷ অতদিনে অৱহেলিতা, লঞ্চিতা, অযত্নপালিতা তাইৰ বাঢ়ি অহা পেটতোৰ বাবেই আজি তাই আদৰ পাইছে৷ মানুহবোৰতো কম নহয়৷ তেওঁলোকৰ আকৰ্ষণ তাইৰ পেটতো৷ মাইনা যেন জেদী, অভিমানী হৈ পৰিল৷ তাৰমানে ইহঁতৰ মৰমবোৰত স্বাৰ্থ আছে৷  অৱশেষত সকলোৰে টোপনি খটি কৰি জল্পনা-কল্পনাৰ অন্ত পেলাই ডাক্তৰ মাতিব লগা নোহোৱাকৈয়ে মাইনাই ৰাতি আঢ়ৈমান বজাত চেউৰী পোৱালি এটা জন্ম দিলে৷ এৰা পাই! আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰ ৰত্না বৰমাহঁতৰ ঘৰৰ মাইনা নামৰ গাইজনীৰ কথা কৈছোঁ৷ কৃষ্ণহে বুলিছোঁ গাইৰ গাখীৰৰ লগত নিতৌ নতুন নৃত্য নাটিকা

Read more

গেজেং – বৈদুৰ্য্য বৰুৱা

সৰুতে এবাৰ লগৰীয়াৰ সৈতে ফুটবল নে ৰবাব টেঙা কিবা এটা খেলি আছিলোঁ‌। তেনেতে কোনোবাই মাৰিলে লেং। লুটি খাই পৰিলোঁ‌। বাওঁ ভৰিৰ তলৰ গাঁঠিটোত অলপ দুখ পালোঁ‌। তেনেকৈয়ে সন্ধিয়া লেকেচিয়াই লেকেচিয়াই ঘৰ পালোহি। কিন্তু এন্ধাৰ হোৱাৰ লগে লগে অসহ্য বিষ আৰম্ভ হৈ গ’ল। ভৰিটো তলৰ ফালে ফুলি আহিল। পিছদিনাও একেই। বিষ নকমে। ভৰিটো চুলেই গেজেংকৈ মাৰে। তথাপিও এটা ভৰিৰ ওপৰতেই জঁ‌পিয়াই জঁ‌পিয়াই ঘূৰি ফুৰিছোঁ‌। স্কুললৈ যোৱা নাই।পাছবেলালৈ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ কথা। সেইসময়তেই ঘৰলৈ অহা কোনোবা চুবুৰীয়া এজনে বটাৰ পৰা তামোল এখন

Read more

টুৱেন্টি-টুৱেন্টি – দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

সিদিনা অ’ফিচলৈ যাবলৈ ওলাওতেই শ্ৰীমতীয়ে কাগজৰ টুকুৰা এটি আগবঢ়াই দিলে মোলৈ। আগতে দৈনিক বজাৰৰ লিষ্টখন তেওঁ এনেকৈয়ে দিছিল, কিন্তু মোবাইল অহাৰ পিছত এছএমএছ কৰিয়েই জনাই দিয়ে। ‘ছৰ্ট মেছেজ’ কৰাৰ পিছতে তেওঁ ফোন কৰে ‘লং টক’ এটি কৰিবলৈ। বিস্তৃতভাবে জনায় – আলু যদি আনিব লাগে কেনেকুৱা আনিম, নিমখীয়া বিস্কুট ব্ৰিটেনিয়া নে পাৰ্লেৰ আনিম আদি ইত্যাদি। কেতিয়াবা ভাবো মগজুৰ কোষবোৰে চাগে এইবোৰ শুনি শুনি এটা সময়ত কোনো নতুন কথা-তথ্য ল’ব নোৱাৰা হ’ব, লাহে লাহে কাম নকৰা হ’ব আৰু যেতিয়াই যি মন যায়

Read more

স্বামী : নীলাক্ষী কাকতি

মই এগৰাকী স্বামী৷ পতি, গিৰী ইত্যাদি বিভিন্ন সমাৰ্থক শব্দ আছে মোৰ৷ মোৰ নাম? মোৰ উপাধি? কপালত বলীৰেখা পৰা, কোটোৰলৈ যোৱা চকু, উদাসীন দৃষ্টি, দুই তিনিবছৰ পুৰণি চাৰ্ট, ভৰিত মুচিৰ হাতৰ পৰশ পোৱা চিলাই মৰা চামৰাৰ চেণ্ডেল, হাতত বজাৰৰ বেগ থকা যিকোনো বিবাহিত পুৰুষকেই মই প্ৰতিনিধিত্ব কৰোঁ৷ আপোনালোকে মোক দাস, কাকতি, শইকীয়া, দত্ত, কলিতা, মহন্ত যিকোনো উপাধিৰেই সম্বোধন কৰিব পাৰে৷ বয়সৰ ফালৰ পৰা মই পঞ্চাশ গৰকা নাই যদিও সংসাৰৰ জ্বালাই মোক এ.কে.হেংগলৰ দিনৰে চেম্পল যেন কৰি তুলিছে৷ প্ৰায়ে বাতৰি কাকত, নিউজ

Read more
1 2 3 4 5 41