ফটাঢোল

বাল্মিকী বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী – ডo সৰোজ কাকতি

দুৱাৰ খুলি দিব পাৰিলেই সকলো সমস্যাৰ সমাধান হয়। এপদ এপদকৈ বস্তুবোৰ শব্দ নুঠাকৈ আৰু বাহিৰলৈ নিব লাগে আৰু ভাৰ বান্ধি আনিব লাগে। তেতিয়াৰ দিনত গাড়ী, টেম্পো এইবোৰ নাছিল নহয়। মানুহে যিদৰে উৰিফুৰা চৰাইবোৰৰ কোনো চিন্তা ভাৱনা নাই বুলি ভাবে, চোৰ বিলাকৰো তেনেকৈ চিন্তা ভাৱনা নাই বুলি ভাবে। চৰাইবোৰেহে জানে ৰ’দ, বতাহ, বৰষুণ, শীত, শিলাবৃষ্টি, ধুমুহা, চিকাৰী, চিকাৰী চৰাই, আদিৰ পৰা কেনেদৰে জীৱনটো বচাই বচাই চলিব লাগে। চোৰ বোৰেও তেনেকৈ নিজৰ জীৱনটো হাতৰ মুঠিত লৈ চলিব লাগে। ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা আন্ধাৰে

Read more

বাল্মিকী বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী – ড° সৰোজ কাকতি

অকল বংশ-মৰ্যাদা ৰক্ষা কৰাটোৱে সন্তানৰ কৰ্তব্য নহয় তাক কেনেকৈ, দালে, পাতে, পুষ্পে, ফলে জাতিষ্কাৰ কৰিব পাৰি সেইটোহে সু পুত্ৰৰ লক্ষণ। গৰুবিহুৰ দিনাখন গোৱা বাক্যটোৰ উৎপত্তি নিশ্চয় এই কাৰণে হৈছে। ‘লাও খা বেঙেনা খা, বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা, মাৰ সৰু বাপেৰ সৰু , তই হ’বি বৰ গৰু।’ ভাৰতীয় পৰম্পৰাত কোৱা হৈছে, পিতা, স্বৰ্গ, মৰ্ত, ধৰ্ম, কৰ্ম সকলো। ৰামে পিতৃবাক্য পালন কৰিবলৈ চৈধ্য বছৰ বনবাস খাটিলে, ভীষ্মই গোটেই জীৱন ডাং বৰলা হৈ কটালে, পৰশুৰামৰ কথাটো নকওঁ বাৰু , বৰ ভয়নক কাণ্ড। এইবোৰ

Read more

বাল্মিকী বৰুৱাৰ মহাজীৱনী ( দ্বিতীয় খণ্ড) – ড০ সৰোজ কাকতি

বাল্মিকী বৰুৱাই পুৱাতেই উঠি গা পা ধুই গাত এখন হালধীয়া ৰঙৰ “হৰি ৰাম কৃষ্ণ ৰাম” আদি বাক্য লেখা থকা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে আৰু ওচৰৰ মানুহে শুনাকৈ ঈশ্বৰৰ নাম লয়৷ শংখটোৰ মাত পূৰাকৈ উলিয়াব নোৱাৰে, চেৰেলা কুকুৰে চিঞৰাৰ নিচিনা এটা শব্দ হয় আৰু বৰুৱাই ভাবে এই শব্দ শুনি তেওঁৰ ওচৰে পাজৰে থকা পাপৰ শিয়ালবোৰ দৌৰি পলায়, ব্যক্তিগত নামঘৰটোৰ পৰা ওলাই অহাৰ পাছতে লিপিকাৰ ঘটিৰাম লেখাৰুৰ প্ৰৱেশ ঘটিল, ঘটিৰামক দেখাৰ লগে লগে বৰুৱাৰ গোফে প্ৰভুভক্ত কুকুৰৰ নেজৰ দৰে লেউসেউ হৈ পৰিল আৰু

Read more

মিশ্যন – ফ্লাইট্ টু কাবুল (প্ৰথম খণ্ড) – ৰামানুজ গোস্বামী

জালুকবাৰী চাৰিআলি, অক্টোবৰ, ২০০২ চন৷ পাণবজাৰ অভিমুখী ৰখাই থোৱা কেইবাখনো কেণ্টাৰৰ ভিতৰত, ৩ খনত আমি চাৰিজন ছদ্মবেশেৰে উঠি পৰিছোঁ৷ ১ম কেণ্টাৰত অভিজিতদা, ২য় খনত ৰিণ্টুদা সহ বিন লাডেন আৰু শেষৰখনত মই৷ লক্ষ্যস্থান -ফাঁচীবজাৰ৷ ভিন ভিন যাত্ৰাপথৰ তিনিওখন চিটি বাচ মালিগাওঁ দিশে উধাও হৈছে৷ ৰাজপথত দৈনিক যান-বাহনৰ উদ্ধত ব্যস্ততা৷ এটা তন্দ্ৰালস ভাৱে ক্ৰিয়া কৰাত মই চকুহাল ক্ষন্তেক জিৰণি পৰ্ব্বৰ বাবে জপাই দিলোঁ… – ..কোঁ..উ…আঁ…উ… কোঁ..উ…আঁ…উ… কোঁৱাওঁ…কোঁৱাওঁ… হে ভগৱান! পুলিছৰ চাইৰেণ কৰ্ণকুহৰত পৰোঁতেই আলজাল টোপনিৰ পৰা যেন এডাল জঁপিয়াই উঠা স্প্ৰীঙৰ দৰেই

Read more

বাল্মীকি বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী – ড° সৰোজ কাকতি

প্ৰস্তাৱনা  : এই ৰাতিপুৱাখন ছাগলীৰ দৰে কি বেবাবলৈ ধৰিছা হে? বাওনা বৰুৱাৰ চিঞৰ-বাখৰ শুনি ঘৈণীয়েকে পৰম বিৰক্তিৰে চিঞৰি উঠিল৷ : হেৰা, তোমাৰ দৃষ্টিতহে মই ছাগলী৷ মোৰ বাবে এই পুৱাই পুৱাই এইখন কি চিঠি আহিছে নয়ন মেলি চাই নয়ন সাৰ্থক কৰহি বুঢ়ী ধেন্দেলী৷ বাওনা বৰুৱাই কথাষাৰ কৈয়েই আলোচনীৰ সম্পাদকে পঠিওৱা চিঠিখন আকৌ এবাৰ পঢ়িবলৈ ধৰিলে৷ উলামুলা চিঠি নহয়, সম্পাদকে তেখেতৰ আত্মজীৱনী বিচাৰিছে৷ বিচাৰিবই; বাওনা বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী নিবিচাৰি কাৰ জীৱনী বিচাৰিব? ঘটিৰাম-বাটিৰামৰ বিচাৰিব? যিজন মানুহে অমানুষিক কষ্ট কৰি, মানুহৰ খকৰা-মুকুটি, ঠলামূৰী, জোতাৰ

Read more

মহাপলায়ন পৰ্ব (অষ্টম খণ্ড)–অভিজিত কলিতা

(সপ্তম খণ্ডৰ লিংক) অষ্টম খণ্ড == মৃত্যু উপত্যকা == পূৱা ৫ বাজিছে।একেলগে এসোপামান এলাৰ্ম বাজি উঠিল। মানুহবোৰ কেৰমেৰকৈ শ্লীপিং বেগৰ পৰা ওলাল। বাহিৰত উষ্ণতা এতিয়াও শূণ্যৰ তলত। তম্বুৰ ওপৰত বৰ‌ফৰ পাতল আচ্ছাদন। বতাহজাক কিন্তু মৰা নাই। প্ৰায়সকলোৱেই যোৱাকালিৰ ৰাতিটো ভাল টোপনি মাৰিছে- সকলোৱে অক্সিজেন লৈ শুইছে। শক্তি সঞ্চয় কৰিব লাগিব, এতিয়াহে আচল পৰীক্ষা আৰম্ভ হব। আশংকা কৰা মতে কোনেও বৰ বেছি অসুবিধা অনুভৱ কৰা নাই এতিয়ালৈকে। – উঠক উঠক, সোনকাল কৰক। যিমান পাৰি সোনকালে আৰম্ভ কৰিব লাগে। – হব হব,

Read more

মহাপলায়ন পৰ্ব (সপ্তম খণ্ড) –অভিজিত কলিতা

(ষষ্ঠ খণ্ডৰ লিংক) == কেম্প নং ১ ৰ পৰা ২ লৈ == পিছদিনা পূৱা ২ নং কেম্প অভিমূখে যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। সকলো প্ৰায় মহাকাশচাৰীৰ বেশত। সকলোকে শ্বেৰ্পাসকলে অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰ বান্ধি দিলে, প্ৰেছাৰ এডজাষ্ট কৰি দিলে। আৰু লাহে লাহে সৰু সৰু গোটত বিভক্ত হৈ দলটো আগবাঢ়িল। বিপ্লৱে আকৌ অক্সিজেন নলয়। সি হেনো জনমত অক্সিজেন লৈয়েই পোৱা নাই- তাক গল্ড ফ্লেক কিং চাইজটো পালেই হ’ল- বাকী হাৱা বতাহ তাক নেলাগে। চুৰুক চুৰুক মাৰি বিপ্লৱ বাকী বিলাকতকৈ আগবাঢ়িল। এই দুইটা কেম্পৰ মাজৰ ঠাইখিনিক

Read more

মহাপলায়ন পৰ্ব (ষষ্ঠ খণ্ড) – অভিজিত কলিতা

  (পঞ্চম খণ্ডৰ লিংক) ফাকদিঙৰপৰা নামচে বজাৰ — পিছদিনা ৰাতিপুৱাই সকলোকে লৰালৰি কৰিবলৈ কঠোৰ ভাৱে কোৱা হ’ল। কাৰণ আজি বহুদূৰ ট্ৰেকিং কৰিব লাগিব, মনজ’ হৈ ৩৪৪০ মিটাৰ উচ্চতাৰ নামছে বজাৰ পাবগৈ লাগিব। এইটো শেষ বসতি, ইয়াৰ পাছত আৰু ক’তো জনপ্ৰাণী পোৱা নেযাব, কফি হাউছো নাই। গতিকে খৰধৰ কৰিব লাগিব। আজিৰ যাত্ৰাও কালিৰ দৰে পাহাৰৰ তললৈ নমাৰে আৰম্ভ হ’ল। বাটটো সৰু সৰু গাওঁ আৰু ঝুম খেতিৰ পথাৰেৰে ভৰা। ঝুম খেতিবোৰৰ মাজে মাজে শেলুৱৈ লগা শিলৰ দেৱাল। পথ বেয়া হ’লেও নামনি মুখী

Read more

ছাকিৰা আহিব ফটাঢোলৰ বিহুলৈ – হেমন্ত কাকতি

(প্ৰথম খণ্ড) (দ্বিতীয় খণ্ড) (তৃতীয় খণ্ড) (চতুৰ্থ খণ্ড) (অন্তিম খণ্ড) হাঁহি খিকিন্দালি, সুহুৰি হুইছেল, ধিনচাক পূজাৰ সংগীতৰ মাজেৰে ৰেম্পত মডেলিঙৰ অনুষ্ঠানটো পাৰ হৈ গ’ল৷ ষ্টেজখন লাহে লাহে পুনৰ অন্ধকাৰ হৈ পৰিল আৰু ইফালে দৰ্শকৰ ফালটো আলোকিত হৈ পৰিল৷ ষ্টেজৰ ঠিক সোঁফালে পাঁচগজমান দূৰতে আমাৰ কন্ট্ৰোল ৰুম৷ মডেলবিলাক ষ্টেজৰপৰা নামি আগফালে ভি আই পিৰ বাবে থকা নিজৰ নিজৰ আসনবোৰত বহিলগৈ৷ ষ্টেজৰপৰা সৰু জানটোৰ ওপৰেদি দৰ্শকৰ আসনলৈ যাব পৰাকৈ সৰুকৈ কাঠেৰে এখন দলঙৰ দৰে বনাই দিয়া হৈছিল৷ ষ্টেজ আৰু ভি আই পি

Read more

মহাপলায়ন পৰ্ব – অভিজিত কলিতা

(পঞ্চম খণ্ড) পদযাত্ৰা আৰম্ভ — সোনকালে কৰিব বুলি আৰু সকলো কাম লৰালৰিকৈ কৰিব পাৰি নে? ৰাইজ সাজু হওঁতেই বহু সময় লাগিল। কংকনাবা আৰু প্ৰণীতাবা আকৌ গা পা ধুই পূজা সেৱা নকৰাকৈ ক’লৈকো নেযায়। শেষত পুৱা এঘাৰমান বজাত সকলো একেঠাইতে গোট খালে। কংকনাবা আৰু প্ৰণীতাবাই কপাহী মেখেলা ছাদৰ পিন্ধি ফোঁট লগুণ লৈ তমষ্কাৰ হৈ আহিছে। ময়ুৰীয়ে নতুন ফেচনৰ পাটৰ ছেট এটা পিন্ধিছে। ৰীতুপৰ্নাৰ জিনচ পিন্ধিবলৈ মন আছিল, কিন্তু কংকনাবাই জোৰ কৰি তাইকো মেখেলা ছাদৰ পিন্ধাইছে। বাকী সকলৰো অনুৰূপ ড্ৰেছ, কাৰোবাৰ বেনাৰসী

Read more
1 2 3 5