ফটাঢোল

বৃষ্টি আনয়নৰ লগত জড়িত বিভিন্ন ধৰণৰ লোকবিশ্বাস-কলচুম বিবি

প্ৰাচীন কালৰেপৰা আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাত পৰম্পৰাগতভাৱে কিছুমান ৰীতি-নীতি, আচাৰ-অনুষ্ঠান প্ৰচলন হৈ আহিছে। এই ৰীতি-নীতি, আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আধাৰ হৈছে লোকবিশ্বাস। ব্যক্তিৰ জীৱন-মৃত্যু, আকাশ-পৃথিৱী, ৰ’দ-বৰষুণ, জীৱ-জন্তু সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন ধৰণৰ বিশ্বাসসমূহৰ বাবেই লোকসমাজত বিভিন্ন ধৰণৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান এটা প্ৰজন্মৰপৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ প্ৰচলিত হৈ থাকে। মানৱ সভ্যতাৰ লগত বৰষুণৰ ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক। কৃষিৰ লগত জড়িত লোকসকলৰ বাবে ই এক অধিদৈৱিক শক্তি। যাৰ বাবে তেওঁলোকে বৰষুণ বিচাৰি যজ্ঞত হোম দিছিল। অনাবৃষ্টিৰ ফলত যিদৰে খৰাং হয় সেইদৰে অতিবৃষ্টিৰ ফলতো মানৱ জীৱন বিপদাপন্ন হয়। কৃষি কাৰ্যৰ সময়ত যাতে বৰষুণ

Read more

গুৰুজনাৰ জীৱনত কোচৰজাৰ অৰিহণা-মুনিন্দ্ৰ বৈশ্য

জন্মভূমি অসমত হাড়ক মাটি কৰি নতুনকৈ প্ৰৱৰ্তন কৰা ‘নৱ বৈষ্ণৱ ধর্মটোৱেই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জীৱনৰ প্রতি নামি অহা শংকাৰ একমাত্ৰ আৰু প্রধান কাৰণ হৈ পৰিছিল। কাৰণ সেই সময়ৰ অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা অভ্যস্ত আছিল যুগ যুগ ধৰি চলি অহা মহাআড়ম্বৰপূৰ্ণ পূজা-পাতল আৰু ব্যয়বহুল যাগ-যজ্ঞত। য’ত ধৰ্মৰ নামত অধর্ম আৰু সংস্কাৰৰ নামত চূড়ান্ত দুৰাচাৰে সমাজখন গিলি পেলাইছিল। নৰবলি পর্যন্ত দিয়া হৈছিল কিন্তু “এক দেৱ এক সেৱ, এক বিনে নাই কেৱ” মূল মন্ত্ৰেৰে গুৰুজনাই প্রধানতঃ সমাজ সংস্কাৰৰ উদ্দেশ্যে প্ৰৱৰ্তন কৰা সৰল, উদাৰ, গণতান্ত্রিক

Read more

কন্যা সন্তানক ভাল পাবলৈ শিকক- নয়নমণি দত্ত নেওগ

পৃথিৱীৰ প্ৰত্যেক গৰাকী নাৰী বা পুৰুষে বিবাহৰ পাছত এটি সন্তানৰ কামনা কৰে। তাৰবাবে বহুলোকে নামঘৰ, মছজিদ নতুবা মন্দিৰৰ দুৱাৰে দুৱাৰে গৈ ভগৱানৰ ওচৰত নৈবেদ্য আগবঢ়াই মূৰ দোঁৱায় আৰু কিমান দুখ-যন্ত্ৰণাৰ পাছত এটি দেৱশিশু তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ আগমন ঘটে সেইকথা এগৰাকী পিতৃ-মাতৃৰ বাহিৰে কোনেও বুজি নাপায়। কিন্তু এইসকল পিতৃ-মাতৃৰ মাজতো এনে বহুলোক আছে যিসকলে এনে কষ্টৰ মাজেদি এটি সন্তান জন্ম দিয়াৰ পাছত বা প্ৰসৱ হোৱাৰ আগতেই যেতিয়া সেই সন্তানটি কন্যা সন্তান বুলি গম পাই তেতিয়া তেওঁলোকে সেই কন্যা সন্তানটিক গৰ্ভতেই শেষ কৰে

Read more

“জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানুহতকৈ চৰায়ে বেছি গছ ৰোৱে, আমি কেৱল গছ কাটোঁহে”, যাদৱ পায়েং- ধীৰেন শইকীয়া

মানুহজনৰ বয়স ছাপন্ন। এতিয়াও তেওঁ দোকমোকালিতে উঠি এফালৰপৰা সদায় সেউজ হাবিখনৰ চৌদিশে ঘূৰি ফুৰে, মাজে মাজে দেশে বিদেশে অৰণ্য সংৰক্ষণৰ কথা ক’বলৈ সভা সমিতিলৈও মাতিলে যায়। তেওঁৰ হাবিখনত গঁড়, হৰিণ, বাঘ, শিয়াল, জহামাল, বান্দৰ, বনকুকুৰা, হাতী, বিবিধ প্ৰজাতিৰ সৰীসৃপ, পখিলা আদি চৰি ফুৰে, পিচে সকলোবোৰকে তেওঁ পুত্ৰ বা বন্ধু যেন জ্ঞান কৰে, সিহঁতেও মূৰ দাঙি এবাৰ চাই একো অপকাৰ নকৰে চিনাকি মানুহজনক। এসময়ত “মোকেই কাট, তথাপি তহঁতে মোৰ মৰমৰ গছবোৰ নাকাটিবি”, মানুহজনে তাহানি এনেকৈ কৈয়েই নিজহাতে ৰোৱা গছবোৰ কাটিবলৈ অহা

Read more

অসমীয়া বিজ্ঞান নাটকৰ এটি চমু আভাষ-ড° চাহিন জাফ্ৰি

সাম্প্ৰতিক নাট্য সাহিত্যৰ ভিতৰত এক উল্লেখযোগ্য নাট্যধাৰা হৈছে বিজ্ঞান নাটক৷ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাসমূহক জনসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তোলাৰ প্ৰচেষ্টাৰে এচাম নাট্যকাৰে বিজ্ঞান নাটক সৃষ্টি কৰিছিল৷ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ৰমবৰ্ধিত ব্যৱহাৰৰ বাবে জনসাধাৰণক আকৰ্ষিত কৰি তুলিবলৈ হ’লে ব্যাপক, কাৰ্যদক্ষ আৰু ধাৰাবাহিক প্ৰচাৰৰ প্ৰয়োজন আছে৷ এনে প্ৰচাৰৰ অন্যতম কাৰ্যদক্ষ আৰু আকৰ্ষণীয় সাধন হ’ল নাটক৷ ইয়াকেই আমি বিজ্ঞানভিত্তিক নাটক, বিজ্ঞানৰ নাটক বা চমুকৈ বিজ্ঞান-নাট বুলি ক’ব পাৰোঁ৷ এই নাটকসমূহক কল্পবিজ্ঞান নাটক বুলিও কোৱা হয়৷ বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চাক কল্পনাৰ ৰঙেৰে সজাই তোলাৰ বাবেই কল্পবিজ্ঞান নামাকৰণ

Read more

লিঅ’ টলষ্টয়: সততা আৰু মূল্যবােধৰ এক পৃথিৱী-মিতালী দুৱৰা ফুকন

সকলােৱে পৃথিৱীৰ পৰিৱৰ্তনৰ কথা চিন্তা কৰে, কিন্তু কোনােৱে নিজৰ মনক পৰিৱৰ্তন কৰাৰ কথা চিন্তা নকৰে। আটাইতকৈ শক্তিশালী দুই যোদ্ধা হ’ল সময় আৰু ধৈর্য। এজন বিখ্যাত ৰাছিয়ান লেখকৰ এনে কিছু মহৎ উক্তিৰ কথা আপুনিও শুনিছে বা পঢ়িছে নিশ্চয়, যিয়ে আপােনাৰ মনত ক্ষণিক সময়ৰ বাবে হ’লেও আত্মবীক্ষণ বা জীৱন নিৰীক্ষণৰ অৱকাশ দিছে অথবা আপােনাক ধনাত্মকবােধেৰে কিছু পৰিমাণে হ’লেও আশ্বস্ত কৰাত সহায় কৰিছে।হয়, তেওঁ আন কোনাে নহয়; তেওঁ আছিল পৃথিৱীখ্যাত লেখক তিনিহাজাৰ পৃষ্ঠাৰ গ্ৰন্থ ‘ৱাৰ এণ্ড পিচ’ৰ স্রষ্টা ইংৰাজী সাহিত্যৰ এটি সমাদৃত নাম

Read more

 গ্ৰন্থ, গ্ৰন্থ অধ্যয়ন, গ্ৰন্থমেলা ইত্যাদি- অদিতি গোস্বামী

“পুথি অধ্যয়ন বিদ্যা অৰ্জনৰ ঘাই উপায়”, সাহিত্যিক সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ‘পুথি অধ্যয়ন’ পাঠটি পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়োঁতে এই কথাষাৰ পাইছিলোঁ। তাৰ আগতেই কিতাপ পঢ়াৰ এটা চখ আমাৰ ঘৰৰ পৰিবেশতে গঢ় লৈ উঠিছিল। মোৰ মায়ে দুপৰীয়া ভাত খাই আজৰি হৈ কিতাপ এখন হাতত নোলোৱাকৈ বিছনাত নপৰিছিল। “শিক্ষাৰ ঘাই কঠিয়াতলী ঘৰখন” সেয়া নিজৰ ক্ষেত্ৰতে প্ৰমাণ হৈছিল।   মাক দেখি দেখি কিতাপ পঢ়াৰ আগ্ৰহ বাঢ়িছিল। বিছনালৈ যাওঁতে ময়ো সাধু কিতাপ এখন হাতত তুলি লৈছিলোঁ। ঘৰত থকা সাধু কিতাপ সকলো পঢ়ি শেষ কৰিছিলোঁ। দেউতাই চান্দমামা, সঁফুৰা, মৌচাক

Read more

কৃত্ৰিম কাহিনী প্ৰধান গীত হিচাবে বেজবৰুৱাৰ ধনবৰ আৰু ৰতনী -ড° চাহিন জাফ্ৰি

লেখকৰ নাম নোহোৱা অনাখৰী লোকসকলৰ মুখে মুখে চলি অহা কাহিনী প্ৰধান গীতৰ আদৰ্শত আধুনিক যুগৰ কবিসকলে দুই এটা কাহিনীগীত ৰচনা কৰা দেখা যায়। আধুনিক কবিসকলে ৰচনা কৰা এই গীতত কাহিনী প্ৰধান গীতৰ প্ৰায়বোৰ বৈশিষ্ট্য পৰিদৃশ্য হ’লেও এইবোৰক বিশুদ্ধ বা অবিমিশ্ৰ কাহিনী গীতৰ শাৰীত পেলাব নোৱাৰি। এই জাতীয় কবিতাক সমালোচকসকলে কৃত্ৰিম কাহিনী প্ৰধান গীত বা কৃত্ৰিম বেলাড হিচাবে অভিহিত কৰিছে। ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘ধনবৰ আৰু ৰতনী’ নামৰ কবিতাটোকো কৃত্ৰিম কাহিনী প্ৰধান গীত বা বেলাডৰ আখ্যা দিব পাৰি। প্ৰথমতেই ইয়াত

Read more

অসমৰ সংবাদ মাধ্যমত  ইতিবাচক বাতৰিৰ ইতিহাস-ধীৰেন শইকীয়া

বৰ্তমান সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত বাতৰিবোৰৰ বেছিভাগেই অতিৰঞ্জিত, মুখৰোচক আৰু হত্যা, ধৰ্ষণ, চুৰি, ডকাইতি, কেলেংকাৰীৰ বাতৰি। এনেবোৰ বাতৰিৰ সমান্তৰালকৈ অসমৰ  সংবাদ মাধ্যমত ইতিবাচক খবৰৰ প্ৰচাৰ একেবাৰেই কম। আজিৰ সময়ত  প্ৰিণ্ট আৰু ইলেকট্ৰনিক দুয়োটা মাধ্যমে নেতিবাচক বাতৰিতকৈ ইতিবাচক বাতৰি সবল ভাৱে প্ৰকাশ কৰিব লাগে। আজিৰ প্ৰজন্ময়ো ইতিবাচক খবৰ বিচাৰে। আচলতে, আমাৰ সমাজত আজিও কৃষি-উদ্যোগ বাণিজ্যৰ দুই-এটা হ’লেও ইতিবাচক বাতৰি আছে। একেদৰে আছে সমাজত চলি থকা ভাল সামাজিক কৰ্মবোৰৰো। মাজে মাজে দুই এখন গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠানৰ লগতে দুৰ্গত ৰাইজক স্বেচ্ছাসেৱী অনুষ্ঠানে সহায় সাহাৰ্য দিয়া

Read more

বাতৰিৰ বতৰা : বিলাসিনীৰ সময় আৰু এতিয়াৰ বিলাসিতা : ভাস্কৰজ্যোতি দাস

অসমত ছপা আখৰত বাতৰি ওলোৱা ব্যৱস্থাটোৱে এইবছৰ ১৭৭ বছৰত ভৰি থ’লে৷ ১৮৪৩ চনত শিৱসাগৰত মিছনেৰীসকলে মিছন প্ৰেছ স্থাপন কৰাৰ তিনি বছৰৰ পাছত ১৮৪৬ চনত “অৰুনোদয়” কাকতে অসমত নতুন বাট এটা মুকলি কৰিলে৷ লগতে অসমৰ থলুৱা লোকক সংবাদ পত্ৰ প্ৰকাশৰ দিশটোও চিন্তা কৰাৰ বাট মোকলালে৷ ইয়াৰে ২৫ বছৰৰ পাছত অৰ্থাত ১৮৭১ চনত মাজুলিৰ আউনীআটী সত্ৰৰ ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰৰ পৰা মুদ্ৰিত হৈ ওলাল অসম বিলাসিনী৷ পিচে, বিভিন্ন কাৰণত ১৮৮৩ চনমানত অৰুনোদই কাকতে শেষ পথৰ দিশে বাট লয়৷ ১৮৭৩ চনত অসমীয়া ভাষাই স্কুল, অফিচত

Read more
1 2 3 4 22