ফটাঢোল

আলবিদা নক’বা-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা

সঁচাকৈয়ে মানুহগৰাকী যাবলৈ ওলাল৷ অসন্তুষ্টি থাকিব পাৰে, কিন্তু অসন্তুষ্টি থাকিল বুলিয়েই ইমান দিনৰ সম্পৰ্ক-সম্বন্ধ এৰি বাৰু হঠাতে এনেদৰে আঁতৰি যায়নে? তাৰমানে সম্পৰ্ক, সম্বন্ধ এইবোৰতো স্বাৰ্থই নিহিত হৈ থাকে নেকি! নীতি, আদৰ্শ এইবোৰৰ কোনো মূল্যই নোহোৱা হ’ল নেকি! মানুহ ইমান স্বাৰ্থপৰ হ’ব পাৰেনে? সময় আৰু পৰিবৰ্তিত পৰিস্থিতিত পূৰ্বৰ চিন্তাধাৰাৰ বা কাম-কাজৰ ভুল-শুদ্ধৰ বিবেচনা হ’ব পাৰে, পৰ্যবেক্ষণো হ’ব পাৰে৷ সেয়া অস্বাভাৱিক নহয়৷ কিন্তু অকল নিজৰ লাভালাভৰ বাবে ক্ষমতাৰ ৰাগীত বা ক্ষমতা ‘এনজয়’ কৰিবলৈকে চল চাই কঠিয়া পৰাৰ দৰে শিবিৰ সলনি! এয়া কেনেধৰণৰ

Read more

ক’লা চুলি আৰু বগা দাঁত-প্ৰদীপ বৰা

বৰুৱা মানে ভদ্ৰকান্ত বৰুৱাৰ কথা ক’বলৈ লৈছোঁ৷ একুৰি বছৰৰ আগৰ বৰুৱাৰপৰা বৰ্তমানৰ বৰুৱালৈ পৰিৱৰ্তনৰ মহাগাঁথা ৷পৰিৱৰ্তন মানে আকাশৰপৰা পাতাললৈ পৰিৱৰ্তন,পোহৰৰপৰা আন্ধাৰলৈ পৰিবৰ্তন ৷ পৰিৱৰ্তন তেওঁৰ শাৰীৰিক সৌন্দৰ্যৰ।তেওঁ  দুৱাৰ খিৰিকী বন্ধ কৰি কুৰি বছৰৰ আগৰ একপি ফটো লৈ  তিনিফুটীয়া দাপোণখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ নিজৰ শাৰিৰীক সৌন্দৰ্য,আকৃতি,প্ৰকৃতি দাপোণৰ প্ৰতিবিম্বৰ লগত তুলনা কৰি নিজৰে  হাঁহিমেই নে কান্দিমেই অৱস্থা হৈছে ৷  একুৰি বছৰৰ আগতে তেওঁ কুৰি বছৰীয়া চফল ডেকা ‘ভদ্ৰকান্ত চেনিৰাম’ আছিল কিন্তু এতিয়া দেখোন পৰিবৰ্তন হৈ সেই চেণিৰামৰ চিন মোকামেই নোহোৱা হ’ল !

Read more

পৰিবেশ প্ৰেম ইত্যাদি-ধনজিৎ বৰুৱা

পৰিবেশ দিৱসৰ দিনা সকলোৱে গছ লগাইছে। গছ কটা মানুহৰ প্ৰতি বিষাদগাৰ কৰিছে। চেগুন কাঠৰ একমাত্র চকীত বহি সভাৰ পেণ্ডেলৰ মাজত বহা গগনৰ বহু দিনৰ আগৰ এজোপা কটা গছলৈ  মনত পৰিলে। সেই হালি জালি থকা গছজোপা! তামোলৰ গছজোপা! প্ৰেম অন্ধ। প্ৰেমত বিশ্বাস থাকে। দুয়োটা একেলগ কৰিও কেতিয়াবা ঘটনা সংঘটিত হয়। আপুনি একেলগে ক’ব পাৰে যে প্ৰেমত অন্ধবিশ্বাস থাকে। সেইবাবে মিহিৰ বেজৰ তাত সদায় ডেকা-ডেকেৰীৰ ভীৰ। সেই কালত চাকৰি নহয় বিবাহ বেছি চিন্তাৰ কাৰণ আছিল। বহুলোকে গগনক হেমকোষ লোৱাৰ উপদেশ দিছিল যদিও সি

Read more

ৱাইফ মোৰ শ্লিম -দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

যোৱাবছৰৰ এদিন। কৰ’ণাৰ প্ৰথমভাগ সন্ত্ৰাস কিছু কমাৰ পাছতে জালুকবাৰীৰ ওচৰত চিনাকি এঘৰত বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণ আছিল। বিয়া বা আন তেনেধৰণৰ নিমন্ত্ৰণ থাকিলে আমি সাধাৰণতে সেইদিনা ঘৰত বিশেষ একো নাখাওঁ। পাৰিলে খাৰ খাওঁ। খাৰ খালে হেনো হজম হোৱাৰ পাছত বেছিকৈ খাব পাৰি। সেইদিনাও আমি পুৱাৰে পৰা একো খোৱা নাছিলোঁ। দুপৰীয়া অকল ভাত, ডাইল আৰু খাৰ। আচলতে, আমি বহুত হিচাপ কৰি চলিবলগীয়া হয়। অহা-যোৱাৰ বাহিৰে উপহাৰৰ খৰচটোও থাকে। গতিকে, ভালকৈ পেট পূৰাই খাই নাহিলে অশান্তিয়ে আগুৰি ধৰে মনটো। আবেলি বিয়ালৈ যাবলৈ ওলোৱাৰ সময়ত

Read more

ধনী হ’বলৈ গৈ – লখিমী হাজৰিকা

: অ’ মা কালিৰ পৰা কৈ আছে, টিভিৰ কাৰ্ডটোভৰাই দিয়া। :অ নিদিয়া কিয় হে?  দেউতাকে পুতেকৰ কথাত জোৰ দিলে আৰু মােলৈ চালে। : নিদিয়া কিয় মানে, টিভিৰ কার্ড প্রতিমাহে দেখােন ময়ে দিওঁ, এইবাৰ তুমি দিয়াচোন! : তাৰমানে তােমাৰ এইবাৰাে উদং ন? একো নমতাই ভাল! নীৰৱতা ৰক্ষা কৰি থাকিলোঁ কিছুপৰ।সিজনে চকীখন টানি বহি ল’লে। জানিছোঁ মােৰ নীতিশিক্ষাৰ ক্লাচ এটা হ’ব এতিয়া। : চোৱা আমি দুইজনে ইনকাম কৰোঁ। নাই বুলিয়োতাে পইচা ভালেই পাওঁ। তথাপি কিয় বাৰু পইচাই নাটে! : সঁচা! কিয় বাৰু!

Read more

শহুৰ জোঁৱাই- অৰবিন্দ গোস্বামী

ৰেৱতীয়ে শাক-পাচলিখিনি কুটি কুটিয়েই গিৰিয়েক ব্ৰজেনক ক’লে——- :হেৰি শুনিছেনে! মই কাইলৈ ঘৰলৈ যাওঁ বুলি ভাবিছোঁ। পিছে আপোনাক খবৰদাৰ কৰি থ’লোঁ, আমাৰ ঘৰলৈ আপুনি নাযাব কিন্তু ! মই নিজে ঘূৰি আহিব পাৰিম। : ইঃ! তোৰ ঘৰলৈ যাবলৈ মন গৈছে গৈ থাক।মোৰ আকৌ কি দৰকাৰ পৰিল তোৰ ঘৰলৈ যাবলৈ!” : অ’ হয়নে ! নকওঁ আৰু।ক’লে বহু কথা ফটা মুখেৰে ওলাই আহিব।” ব্ৰজেনে এইবাৰ একো নামাতিলে। ব্ৰজেনৰ চেহেৰাটো বৰ ধুনীয়া।একেবাৰে দেৱতাৰ নিচিনা।ব্ৰজেন সৰু হৈ থাকোঁতেই তাৰ মাক-দেউতাক ঢুকাইছিল আৰু ব্ৰজেন ডাঙৰ হৈছিল ককাকৰ

Read more

ব্লেকমেইল : হেমন্ত কাকতি

এদিন এগৰাকী ‘চেলিব’ মহিলাই ফেচবুকত এটা আপডেট দিলে-  “বুঢ়াৰ ‘পোল’ খুলিম কোনোবাদিনা!” আপডেটটো দিবলৈহে পালে, পঞ্চাশোৰ্ধৰ অভিনৱ বৰুৱাই দেখিলে দহ মিনিট পিছতে প্ৰায় ডেৰশ লাইক, তাৰ পিছতে বাৰিষাৰ ঢল নমাদি ধাৰাসাৰে কমেণ্টৰো বৰষুণ আহিবলৈ ধৰিলে৷  “বুঢ়াবোৰৰ উৎপাত বৰ বেছি হৈছে৷””এই শিয়ালবোৰক ধৰি আনি পাবলিক ‘ধুলাই’ দিব লাগে৷””নাম কওক বুঢ়াৰ বাইদেউ! ফালি দিওঁ!””নামটো ইনবক্স কৰকচোন৷””বুঢ়াৰ পৰকিতি লৰিছে৷ ইলেকট্ৰিক শ্বক দিব লাগে৷” এটচেট্ৰা, এটচেট্ৰা…কমেণ্টেৰে তেখেতৰ চোতাল ভৰি পৰিল৷ মহিলা গৰাকীয়ে বহুত গম্ভীৰ ভাবে এটা এটাকৈ সকলোৰে মন্তব্যৰ তলে তলে ৰিপ্লাই কৰি গ’ল-“আছে

Read more

আঁচনি-ৰূপাঞ্জলি চেতিয়া

: হে’ৰা, ভাস্কৰহঁত আহিব হেনো আজি৷ দুদিনমান থাকিব৷ ৰূম-চোমবোৰ অলপ ঠিক কৰি থ’বা দেই৷ কাম-বন সামৰি দুপৰীয়াৰ ভাতকেইটা খাই অলপ আৰাম কৰোঁ বুলি বহোঁতেই এওঁৰ ফোন৷ আৰামৰ ভাবনা একাষে থৈ উঠি গ’লোঁ৷ কৰ’ণাৰ উৎপাতত কাম কৰা মানুহ নাইকিয়া হোৱা ঘৰখনত ময়েই যোৱা দুবছৰৰ পৰা একমাত্ৰ কাম কৰা মানুহ৷ হওঁতে এওঁ সহায় কৰি দিব নিবিচৰা নহয়, পিচে মইহে নলওঁ সহায়৷ কাৰণ সেই সহায়ৰ মূল্য পৰিশোধ কৰোঁতে মোৰ অৱস্থা তথৈবচ হয়৷  মানে, উদাহৰণস্বৰূপে কোনোবাদিনা মই ঘৰ মচি থাকোঁতে যদি পুৱাৰ চাহকাপ এওঁ

Read more

প্ৰেয়সী- নিলাক্ষী কাকতি

: আস্! বিকাশে পিঠিত এটা বিষ অনুভৱ কৰি জাঁপ মাৰি বিচনাৰ পৰা উঠিল৷ দেখে যে অসীমে ঝাড়ুদাল লৈ তাৰফালে চাই আছে৷ : কি হ’ল বে? শান্তিত শুবও নিদিয় নেকি? ইমান ঝাকাচ সপোন এটা দেখি আছিলোঁ৷ আমাৰ কলেজৰ প্ৰিয়াৰ লগত বেলিভিউৰ ফালে ফুৰিবলৈ গৈ আছিলোঁ বাইকত৷ উফ্‌! কি যে মজা সপোন আছিল৷ চাল্লা তই সৱ বৰবাদ কৰি দিলি৷ : ঐ বান্দৰ৷ বাইকত প্ৰিয়াৰ লগত পিছতো ফুৰিবি, যদি তাইৰ বয়ফ্ৰেণ্ডে তোৰ হাত-ভৰি নাভাঙে৷ পিচে বুঢ়া ৰৈ আছে৷ কি কৰিবি এতিয়া? তোক বিচাৰি

Read more

বৰুৱাৰ বিয়া- সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

বৰুৱাৰ কথা মনত আছে নে বাৰু, সেই যে বিয়াখন পাতিবৰ বাবে ছোৱালী এজনী বিচাৰি পোৱা নাছিল ইমান দিনে। অৱশেষত ছোৱালী এজনী বিচাৰি পালে বৰুৱাই। ৰ’ব, আগৰ দুবাৰ বিয়া ভগা কাৰণ দুটাও মনত পেলাই দিওঁ। প্ৰথমবাৰ ছোৱালীঘৰৰ মানুহে মনে মনে বৰুৱাই কাম কৰা কনষ্ট্ৰাকচন কোম্পানীটোত অনুসন্ধান কৰিবলৈ গ’ল। প্ৰকাণ্ড বালিৰ দ’ম এটাত নিজৰ আঁঠুলৈকে পুতি লৈ লেবাৰবোৰৰ কামৰ তদাৰক কৰি আছিল বৰুৱা মহাশয়ে। নিজৰ খুটা দুটা ভালদৰে পুতি নল’লে ভূমিকম্প আহিলে বাগৰি পৰাৰ সম্ভাৱনা অধিক বোলে। সন্ধিয়াতে সোমৰসৰ নিচাত ডুবি লেবাৰৰ

Read more
1 2 3 4 5 72
error: Content is protected !!