ফটাঢোল

মূল:শেষ পাতখিলা,লেখক :অ’ হেনৰী,অনুবাদ-জ্যোৎস্নাৰাণী দাস

ৱেষ্ট ৱাশ্বিংটন স্কোৱেৰ চিটিৰ এক সৰু খণ্ডত, পথবোৰ বন্য হৈ উঠিছে৷ সিহঁতে বিভিন্ন দিশত ঘূৰিছে৷ সিহঁত সৰু সৰু টুকুৰাত ভাঙি পৰিছে যাক কোৱা হৈছে “এলেকা”৷ এটা ৰাস্তা ইয়াৰ মাজেৰে এবাৰ বা দুবাৰ গৈছে৷ এজন চিত্ৰকৰে ৰাস্তাৰ বিষয়ে কিছু সম্ভাৱনা আৰু প্ৰয়োজনীয় বস্তু আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ ধৰা হ’ল এজন চিত্ৰকৰৰ কিছু ৰঙৰ সঁজুলি আছিল যাৰ বাবে তেওঁ পইচা দিয়া নাছিল৷ ধৰা হ’ল তেওঁৰ পইচা নাছিল৷ ধৰা হ’ল এজন মানুহ পইচাখিনি নিবলৈ আহিল৷ মানুহজনে ৰাস্তাত নামি খোজকাঢ়ি থাকোঁতেই নিজকে আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰে উভতনিৰ

Read more

মূল :লীলাৱতীৰ মৃত্যু,লেখক : হুমায়ূন আহমেদ,ভাবানুবাদ- মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

পুখুৰী এটাৰ ঠিক মাজ-মজিয়াত পদুম ফুল ফুলি আছে। ফুলপাহ পানীপৃষ্ঠৰপৰা এক ফুট ওপৰত। ঠিক তেনেকুৱাতেই বৰ বেগেৰে বতাহ বলিল, ফুলপাহে তিনিফুট দূৰলৈ গৈ পানী স্পৰ্শ কৰিলে। পুখুৰীৰ গভীৰতা নিৰ্ণয় কৰা। (লীলাৱতী) এনেকুৱা বহু অংক সৰুতে মই মোৰ পাটীগণিতৰ কিতাপত পাইছিলোঁ, প্ৰশ্নৰ শেষত লীলাৱতীৰ নাম লিখা। ঘটনাটো কিনো? লীলাৱতী মানুহজনী কোন? এই জটিল অংকৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কই বা কি? যি গম পালোঁ, সেইমতে সপ্তম শতিকাৰ বিখ্যাত ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শংকৰাচাৰ্যৰ একমাত্ৰ জীয়ৰীৰ নাম লীলাৱতী। তাইৰ কপালত বৈধব্যযোগ আছে বুলি অপবাদ দি ঠিক

Read more

মূলঃআয়না ট্ৰিটমেণ্ট,লেখক:সুৰভি ঘটক,অনুবাদ-বিবেকানন্দ চৌধুৰী 

শীতকালিৰ দুপৰীয়া। মামাৰ ঘৰৰ ছাঁদত মই আৰু সৰুমাহী পিঠিত ৰ’দ লৈ কমলাটেঙাৰ সোৱাদ লৈ আছিলোঁ। ক্যাছ্। গে’টখন খোলাৰ শব্দ হ’ল। ৰেলিঙৰ ফাঁকেৰে তললৈ চালোঁ। এগৰাকী মাজবয়সী মহিলা গধুৰ খোজেৰে আগবাঢ়ি আহিছে। দুয়োজন একেলগে আতঙ্কিত হৈ উঠিলোঁ– ‘হ’ল আৰু’। এগৰাকী নিৰীহ ভদ্ৰমহিলাক দেখি এনেকৈ জাঁপ মাৰি উঠাৰ কিবা মানে আছে জানো! ভদ্ৰ মহিলাতো আৰু চোৰ-ডকাইত নহয়, আইতাৰ প্ৰতিবেশী। আমি আতঙ্কিত হোৱাৰ কাৰণ হ’ল, আইতাৰ দিবানিদ্ৰাৰ অৱসান। ফল, আবেলিলৈ আইতাৰ অৱশ্যম্ভাৱী মূৰৰ বিষ। তাৰ মানেই আমাৰ বিশেষ জলপানৰ মুদা মৰা। আজিলৈ আমাৰ

Read more

মূল : দ্য ৰেন্‌চম অফ দা ৰেড চীফ,লেখক : অ’ হেনৰি,ভাবানুবাদ-দুলুমণি গগৈ

দেখাত ভালেই যেন লাগে, কিন্তু আগতে মোৰ কথা শুনি লওক। আমি, মানে বিল ড্ৰিচক’ল আৰু মই তেতিয়া সেই দক্ষিণৰ ফালে আলবানিয়াত আছিলোঁ,  যেতিয়া এই অপহৰণৰ বুদ্ধিটো আমাৰ মূৰত খেলাইছিল। বিলে পিছলৈ কোৱাৰ দৰে “এক মানসিক বিভ্ৰান্তিৰ সময়ত” বুলি ক’ব পাৰি; অৱশ্যে আমি পাছলৈ সেই মানসিক বিভ্ৰান্তিটো বিচাৰি নাপালোঁ।  চেপেটা পিঠাখনৰ দৰে টাউনখনৰ নাম অৱশ্যে শিখৰ আছিল। কিন্তু তাত বাস কৰা লোকসকল মে মাহৰ প্ৰথম দিনা পোল-নৃত্যত মগ্ন একেবাৰে নিমাখিত  আৰু আত্মসন্তুষ্ট মানুহ আছিল। বিল আৰু মোৰ যুটীয়াভাৱে প্ৰায় ছশ ডলাৰ

Read more

মূল: লালু ,লেখক :শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়,অনুবাদ -বিবেকানন্দ চৌধুৰী

ল’ৰালিকালত মোৰ এজন বন্ধু আছিল, লালু। আধা শতিকা আগেয়ে অৰ্থাৎ তোমালোকে ঠিক ধাৰণা কৰিব নোৱাৰিবা। আমি এখন সৰু বঙালী স্কুলৰ একে শ্ৰেণীৰে ছাত্ৰ আছিলোঁ। আমাৰ বয়স তেতিয়া দহ-এঘাৰ। মানুহক ভয় খুওৱাৰ, জব্দ কৰাৰ কিমান যে কৌশল তাৰ মগজত সোমাই আছিল! সি মাকক এবাৰ ৰবৰৰ সাপ দেখুৱাই ইমান চক খুৱাইছিল যে তেওঁ ভৰি মোচোকা খাই সাত-আঠদিন খোজ দিওঁতে খোৰাব লগা হৈছিল। তেওঁ খঙতে ক’লে— তাক এজন ঘৰুৱা শিক্ষক ঠিক কৰি দিবলৈ। গধূলি আহি পঢ়াবলৈ বহিলে সি আৰু উৎপাত কৰিবলৈ সুযোগ নাপাব।

Read more

মূল: জিব্ৰাল্টৰত হাতমোজা কিনোঁতে,লেখক: মাৰ্ক টোৱেইন,ভাৱানুবাদ – দুলুমণি গগৈ

এগৰাকী বৰ সুন্দৰী গাভৰুৱে এখন দোকানত মোলৈ এযোৰ নীলা হাতমোজা আগবঢ়াই দিলে। মোক নীলা ৰঙৰ হাতমোজা নালাগিছিল, কিন্তু সুন্দৰীয়ে ক’লে যে, মোৰ হাতত হেনো নীলা ৰঙৰ হাতমোজাহে ভাল লাগিব। সুন্দৰীৰ মন্তব্যই মোৰ কোমল অন্তৰ স্পৰ্শ কৰি গ’ল। মই মোৰ হাতখনলৈ লুকাই লুকাই চাই পঠিয়ালোঁ, সঁচাকৈয়ে সেইযোৰ মোৰ হাতৰ সৈতে শুৱাই পৰিব যেন লাগিছিল। মই এপাত হাতমোজা মোৰ বাওঁহাতত পিন্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ; পিচে লাজত ৰঙা-চিঙাহে পৰিলোঁ। মোজাযোৰৰ চাইজটো বৰ সৰু আছিল। কিন্তু মই তেওঁৰ কথা শুনি খুব সন্তোষ পালোঁ, যেতিয়া তেওঁ

Read more

মূল : অচিন বৃক্ষ,লেখক : হুমায়ূন আহমেদ :ভাৱানুবাদ -কলচুম বিবি

ইদ্ৰিছে ক’লে, ভাইজান ভালকৈ চাওক। এইডালৰ নাম অচিন বৃক্ষ। কৈয়েই মোৰ ভৰিৰ কাষতে এসোপামান থু পেলালে। মানুহজনৰ বদ অভ্যাস, প্ৰতিটো বাক্য দুবাৰকৈ কয়। দ্বিতীয়বাৰ কোৱাৰ আগতে এসোপামান থু পেলাই লয়। : ভাইজান ভালকৈ চাওক, এইডালৰ নাম অচিন বৃক্ষ। অচিন চৰাইৰ কথা গানৰ মাজত প্ৰায়ে থাকে, মই অচিন বৃক্ষৰ কথা এই প্ৰথম শুনিলোঁ তথা দেখিলোঁ। মজাৰ কথা হৈছে এওঁলোক সকলোৱে বৃক্ষ শব্দটো শুদ্ধকৈ উচ্চাৰণ কৰিছে। তৎসম শব্দৰ উচ্চাৰণত কোনো গণ্ডগোল হোৱা নাই। অচিন বৃক্ষ নুবুলি অচিন গছ বুলিও ক’ব পাৰে, সেইটো

Read more

এটা চতুৰ চোৰৰ সাধু(দাক্ষিণাত্যৰ এটা জনজাতীয় সাধুৰ ভাবানুবাদ)-অনুৰূপ মহন্ত

যেনেদৰে আন সাধুবিলাক আৰম্ভ হয় তেনেদৰেই আমাৰ সাধুটোও আৰম্ভ হৈছে….. এসময়ত এখন গাঁৱত এটা অতি দুখীয়া ল’ৰা আছিল, তাৰ নাম আছিল তীখৰ। নামৰ দৰেই ল’ৰাটোও আছিল অতি বুধিয়ক। কিন্তু ঘৰৰ দুখীয়া অৱস্থাৰ বাবে একো কৰিব নোৱাৰি অনিচ্ছা স্বত্ত্বেও শেষত সৰু-সুৰা চুৰি কৰিয়েই সি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিবলৈ ল’লে। লাহে লাহে সি চুৰি বিদ্যাত পাকৈত হৈ পৰিল। মানুহে কয়, “সি বোলে কোনেও গম নোপোৱাকৈ মানুহৰ চকুৰ পৰা কাজল পৰ্যন্ত চুৰি কৰি নিব পাৰিছিল!” যেনে তেনে চলি থকাকৈ তাৰ উপাৰ্জন হয় যদিও সি

Read more

মূল নাটক : বক্স এণ্ড কক্স,লেখক : জন মেডিচন মৰ্টন-ভাৱানুবাদ : যোগেশ ভট্টাচাৰ্য্য

চৰিত্ৰ জন বক্স : এজন চপাশাল কৰ্মী জেমচ কক্স : এজন টুপী ব্যৱসায়ী মিচেচ বাউন্সাৰ : ভাৰাঘৰৰ মালিকনী দৃশ্য এটা আটোমটোকাৰীকৈ সজাই থোৱা কোঠালি। সোঁ-মাজত এখন পুৰণি আৰ্হিৰ বিছনা চাৰিওফালৰপৰা পৰ্দাৰে ঢাকি ৰখা দেখা গৈছে। কোঠালিৰ বাওঁফালে এখন দুৱাৰ দেখা গৈছে। দুৱাৰৰ কাষত এটা আলমাৰি আৰু এটা ড্ৰয়াৰ লগোৱা বাকচ আছে। কোঠালিৰ পিছফালৰ দেৱালখনৰ ঠিক সোঁঁ-মাজত এখন খিৰিকী আছে। কোঠালিৰ সোঁফালে আৰু এটা আলমাৰি দেখা গৈছে। আলমাৰিটোৰ কাষত এটা পকী জুহাল আৰু তাৰ ওপৰত খোৱা বস্তু গৰম কৰিব পৰাকৈ ব্যৱস্থা

Read more

মূল : বীণার অসুখ,লেখক : হুমায়ূন আহমেদ :ভাৱানুবাদ : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া

বীণাৰ বয়স একৈশ বছৰ৷ তাই লালমাটিয়া কলেজৰ স্নাতক দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰী।  বীণাৰ মোমায়েক ইদ্ৰিছ চাহাবে এদিন পটকৈ ক’লে, : বীণা, তই আৰু কলেজলৈ যাব নালাগে। ঘৰতে থাকি পঢ়াশুনা কৰ। পৰীক্ষাৰকেইদিন গৈ পৰীক্ষাকেইটা দি আহিলেই হ’ব। কলেজত আজিকালি কি পঢ়ায় মোৰ জনা আছে। যোৱা-নোযোৱা একেই কথা। বীণাই মূৰ দুপিয়াই মিহি সুৰত ক’লে, : বাৰু। মোমায়েকৰ কথাৰ ওপৰত মাত মতাৰ সাহস তাইৰ নাই। তাইৰ পঢ়াশুনাৰ সম্পূৰ্ণ খৰচ মোমায়েকে বহন কৰে। যোৱাবছৰ সোণৰ চেইন এডাল গঢ়াই দিছে। তাৰোপৰি তাইৰ বিয়াৰ কথা ওলাইছে। বিয়াখন

Read more
1 2 3 4 5 18
error: Content is protected !!