ফটাঢোল

আমাৰ গাঁও – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য

শুৱনি আমাৰ গাঁওখন অতি আমি শুৱনি গাঁৱৰ লৰা গাল ভৰি ভৰি ৰজনী চোবাই বাইকত ঘূৰি ফুৰা।     শুৱনি আমাৰ ধাননি পথাৰ বাৰিষা বানত বুৰে ধাননি পথাৰত ফেক্টৰী সাজি বণিকে বেপাৰ কৰে৷ চালত কোমোৰা, লাও, জিকা, ভোল গছত তামোল-পাণ তাকে বিকিয়েই পৰিয়াল পোহে নাহে ৰজাঘৰৰ দান। গছৰ ডালত শুৱনি চৰাইৰ মাত শুনিবলৈ নাই মোবাইল টাৱাৰৰ ৰেডিয়েচন পাই দূৰণিলৈ গুচি যায়। ঘৰে ঘৰে ৰং ধেমালিও নাই আই পিতাইৰ নাই সুখ চহৰীয়া পুতেকৰ সময় যে তাকৰ চাবলৈ সিহঁতৰ মুখ। ভাওনা সবাহ দেখিবলৈ

Read more

আপদীয়া পদ্য-তাবিবৰ ৰহমান

১) ৰজাই নিৰ্বাচনী সভা পাতে প্ৰজাৰ হিতৰ ভাও ধৰি  প্ৰজাই সভালৈ যায় সকলো  কাম বন এৰি,   ৰজাই আশা দেখুৱায়   প্ৰজাই তালি বজায়  ক্ষমতা পায় ৰজাই প্ৰজাৰ কথা যায় পাহৰি।  ২) অঞ্চল-সমাজ ভালে থকাটো সকলোৱে বিচাৰে  সজাগতা আনিবলৈ কিন্তু কোনেও আগ নাবাঢ়ে  হঠাৎ অঘটন ঘটি যায়  নেতা আহি উপস্থিত হয়  চল চাতুৰীৰে নেতাবোৰে নিজৰ উপাৰ্জন কৰে।  ৩) পৰিয়ালত সন্তান বুলিবলৈ এটিয়েই মাথোঁ ল’ৰা কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ সপোন লৈ ওলাই গ’ল ঘৰৰপৰা  কেৰিয়াৰ গঢ়িলে ঘৰলৈ পাহৰিলে  মাক-দেউতাকৰ দুখ হ’ল  কুলাই পাচিয়ে নধৰা। ☆

Read more

ফটালিমাৰিক : ধনজিৎ বৰুৱা

(১) সাধুৰ শিয়াল বান্দৰ সিংহ সকলো ইয়াতে আছে  চিনাকি কিছু মুখা পিন্ধিলৈ আমাৰ কাষতে নাচে  মনৰ নষ্ট স্বাৰ্থ গোপন আবেগ মাত্র হেনো ৰাসায়ন আন্ধাৰত হানি পোহৰত কান্দি সমবেদনা যাচে। (২) তুমি একো নক’লেও ভাই  হাতী সদায় হাতী  অংকুশৰ খোঁচ নপৰিলে নাথাকে তোমাক মাতি  দুৰ্বল কিছু থল  সমাজৰ কিছু মল  গৰ্বৰ হাৱাবাজীৰ বেলুন পলকতে যায় ফাটি৷ (৩) প্ৰেম-পিৰিতি, ইস্ক-মোহব্বত মৰম-লিলিমাই কৰাৰ ধৰণত আবেগে ভিন ভিন নাম পাই  বটল বেলেগ বেলেগ আচাৰ একে বিধ  খাই কয় এইবাৰৰপৰা আৰু খোৱাত নাই। ☆ ★

Read more

কণ কবিতা-দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

১ থিয়ৈ থিয়ৈ শুলে ঘোঁৰা, নিবিষাই নেকি ভৰিৰ জোৰা? ২ মেকুৰীৰ মোছ হোৱাত দীঘল, নিগনিয়ে কাটিলে এদিন চাই চল। ৩ ধুনতী চৰাই দূৰৰপৰাই, নেউলক পঠিয়ালে বুজাই-বঢ়ায়। ৪ ৰ’দ নাই কি উপায়, শীতত দেখোঁ প্ৰাণ যায়। ৫ নঙলাত ওলমি আবেলি ধেমালি, নলঙাত পিছে আহুধানৰ খেতি। ( নলঙা বা নৰঙা মানে আহু খেতিৰ তলি) ৬ গঁড়টোৰ গণনা গড়মিল বৰ, গণকক ক’লে-  বাপু হিচাপ কৰ ৭ মাহীয়ে বজাই বাঁহৰ বাঁহী, চাহ খালে মাৰি হাঁহি। ৮ ওজাৰ পিঠিত বজাৰৰ বোজা, তাত নাই এপাতো মোজা।

Read more

বৰ্ণমালাৰ মেল-নীলাঞ্জনা মহন্ত

কই বোলে আনা কলম, লিখিম এটা পদ্য৷ খই বোলে আনা মলম, খৰ হৈছে বৈদ্য৷৷ গই বোলে পৰিছে গৰম, আনা এঘটি পানী৷ ঘই বোলে ঘামত তিতি ছিগিল ফটাকানি৷৷ ঙই বোলে খঙতে হেনো পৰিল ৰঙাচিঙা৷ চই বোলে চকুত পৰিছে কিবা চগাৰ পাখি৷ ছই বোলে ছাঁতে শুকাল মুঠিতে লুকাল দেখি৷৷ জই বোলে জহকাল নাহোঁতেই কিহৰ বিননি ঝই বোলে ঝৰ্ণাৰ পানীকে দিম নেকি আনি৷ ঞই বোলে চিঞৰিব নালাগে হেৰা মহাৰাণী৷৷ টই বোলে টাকুৰী ঘূৰাদি আছোঁ তাঁতবাতি৷ ঠই বোলে ঠগি নাখাওঁ নিজৰে কাঁহীবাতি৷৷ ডই বোলে

Read more

সমাজ-ভাস্কৰ বৰডেকা

অভিমান কৰিছোঁ তোলৈ খং কৰিছোঁ তোলৈ   জন্ম মোৰ তোৰেই স্বাৰ্থৰ কাৰণে  তই শান্তিত থকাতো বিচাৰোঁ মই  উচুপি উঠোঁ যেতিয়া তোক কলুষিত কৰে কোনোবাই নোৱাৰে যে একো কৰিব  তোৰ হিতৰ কাৰণে৷ হয়তো মোৰ জন্মৰ আগৰেপৰাই  তোৰ প্ৰতি অন্যায় নহয়নে?  তইতো দিছ অনুমতি  এইবোৰ কৰিবলৈ? কেতিয়াওতো উভতি ধৰা নাই তই? কেনেকৈ ধৰিবি তই যে  সমাজ৷ ☆ ★ ☆ ★ ☆

Read more

পঞ্চপদী পদ্য-হেমেন ডেকা

(১) সৰলভাৱে কাকনো ভাবিছিলোঁ সহোদৰ ভালকৈ চিনিলোঁ তেৰা বদনৰে বংশধৰ             চকুত ঐতিহাসিক ঘৃণা           আপোন পাহৰা দিনকণা পৰৰ গোলাম হৈ মাৰে দম্ভালি হাস্যকৰ৷ (২) পিন্ধে জাতীয়তাবাদীৰ মুখা বুকুত জাত্যভিমানৰ পোখা        মুখত শ্লোগান        মিছা অভিমান জাতি ৰক্ষক বহু শূৰ্পণখা৷ (৩) আন্তঃআঞ্চলিক বিদ্বেষৰ হোতা দেখুৱায় নিজকে জাতিৰ নেতা      কণ্ঠত সুৰীয়া আহ্বান      একতাৰ কি ভেশচন দেখি-শুনি অতিষ্ঠ দৰ্শক-শ্ৰোতা৷ (৪) আচলতে প্ৰতিশ্ৰুতি সৱ মিছা ক্ষমতা লালসাই কেৱল সঁচা        বহুতেই বুজি পায়         নীৰৱে মাথোন ৰয় ভিতৰতেচোন চলে হনা-খোঁচা! (৫) জাতি-জনগোষ্ঠীৰ গঢ়িব সম্প্ৰীতি খহনীয়াৰপৰা ৰাখিব ভেটি-মাটি        মনত

Read more

মুখা – পৰীস্মিতা দাস

                                 (১) মুখলৈ চালেই ধৰিব পাৰি কাৰনো কিমান সুখ কাৰনো বুকুত লুকাই আছে কত কিমান দুখ হঠাতে আহিল কৰ’ণা মানুহৰ হ’ল যাতনা মুখাৰ আঁৰত লুকাই পৰিল অনেক বৰণৰ মুখ                                 (২) মুখাৰ আঁৰত লুকাই পৰিল অনেক বৰণৰ মুখ কোনেও নেদেখা হ’ল কাৰ কি সুখ কাৰ দুখ কিনো মনলৈ আহে মুখাৰ

Read more

ওলট পালট (হেকাদা ভাৰ্চন) – যোগেশ ভট্টাচাৰ্য

এক আছিল হেকা দাদা সদায় চেলাই নহৰু আদা কথাই কথাই এদিন দাদাই বাইদেউক দিলে ৰন্ধাৰ ৱাদা দাদাই ক’লে ফিতাহি মাৰি নিজহাতে ধৰি বেলনা মাৰি, আবেলিটো তুমি যিমান ৰান্ধা মিনিটৰ মোৰ কাম, মিছা কৈছোঁ যদি অমুকা হেকাই এমাহ একো নাখাম। বাইদেৱেও উঠিল দাং খাই উত্তৰ দিলে দাদালৈ চাই, বিয়াৰ পিছতে এদিন আবেলি ৰান্ধিছিলা তুমি ভাত, সেইদিন ধৰি দুনাই লোৱা নাই পাকঘৰৰ পিনে বাট। কাইলৈ বাৰু পৰমান চাম নহৰু বাকলি ময়েই গুচাম। তুমি হ’বা মেইন ৰান্ধনি দিবা মোক গাড়ীৰ চাবি মছলা পাতি

Read more

কণ কবিতা  – দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

      /১/ উৰহে বোলে অলপ বহ, তেজ পিম আহিলেই মহ। /২/ তেজ খাবলৈ পালে মহে, হাতৰ চাপৰ আৰামত সহে।। /৩/ ৰামৰ নাই অলপো বিৰাম, কাম কৰে নকৰি আৰাম।। /৪/ গোপাল পালৰ কিযে কঁপাল, এপাল গৰুলৈ পালেগৈ নেপাল। /৫/ ৰূপালী ৰঙৰ পিন্ধি কঁপালি, ভূপালীয়ে কৰে বৰ সোৰোপালি।। /৬/ ওফৰাজেং বেবেৰিবাং, জেঙেৰে ভৰিল পাভটি চাং।। /৭/ হুৰ হুৰ বটা চৰাই, হুৰমুৰ নকৰ দিম কৰাই।। /৮/ বটা চৰায়ে পালে বঁটা, বটা আৰু শিলৰ পটা। /৯/ বিচাৰি সিদিনা বৰহমথুৰি, খালোঁ বৰকৈ হাবাথুৰি।।

Read more
1 3 4 5 6 7 32